και τα κατώτερα των περιστάσεων....

Κρίμα......Για τους Yeasayer,τους πολύ αγαπημένους μου Scissor Sisters που αρκέστηκαν στην χρυσή μετριότητα της σιγουράντζας, χωρίς την ψυχάρα των προηγούμενων 2 lp,για τους επίσης πολύ αγαπημένους μου Chumbawamba που έκαναν μια τρύπα στο νερό,για τους We Are Scientists που κατάφεραν να περάσουν εντελώς απαρατήρητοι,και για τον Jack που ό,τι πιάνει ΔΕΝ είναι χρυσός ! (έλεος πια !!!)

List Like An Egyptian

H χρονιά, μουσικά έχει σχεδόν τελειώσει.
Κι επειδή σε λιγότερο από 10 ημέρες θα ξεκινήσει η παραδοσιακή ανάρτηση της λίστας, με τα 20 καλύτερα albums του 2010, αποφάσισα να κάνω μια βόλτα μέχρι τις Πυραμίδες, μήπως και καταφέρω τελικά να βάλω σε τάξη, ένα εντελώς χαοτικό Τop 20, μιας μουσικά, μετριότατης χρονιάς, που κατά την γνώμη μου θ'αφήσει ελάχιστα αξιόλογα πράγματα πίσω.
Η δουλειά είναι "βρώμικη", αλλά κάποιος πρέπει να την κάνει, και είναι τουλάχιστον παρήγορο, πως ακόμα και σε τέτοιους "δύσκολους" από πολλές απόψεις καιρούς για όλους μας, ο master gone4sure, και καμιά ογδονταριά ακόμα bloggers, σπαζοκεφαλιάζουν, για κάτι που φαντάζει στις μέρες μας τόσο πολυτελές, αλλά ταυτόχρονα τόσο αναγκαίο για κάποιους, και τόσο ζωτικό, όπως είναι η μουσική.
Η λίστα και αυτή τη χρονιά, όπως και όλες μου οι προηγούμενες λίστες, φτιάχνονται καθαρά με γνώμονα τί άρεσε σ'εμένα,τί άκουσα πιο πολλές φορές, και τί απόλαυσα περισσότερο.
Αυτές είναι απαραίτητες διευκρινήσεις για newbies.
Eπίσης να πω, ότι φέτος μέσα στα καλύτερα 20, υπάρχουν 2 l.p με διασκευές, ένα ακόμα στοιχείο που δείχνει κατά την γνώμη μου πως η pop-rock μουσική έχει σχεδόν ολοκληρώσει τον κύκλο της και απλά ανακυκλώνεται, άλλοτε όμορφα κι έξυπνα, κι άλλοτε άστοχα κι εκνευριστικά.
Για το Νο 1 δεν προβληματίστηκα ιδιαίτερα(δυστυχώς), καθώς το θεωρώ πραγματικά μία απ'τις καλύτερες δουλειές που έχουν γίνει τα τελευταία 10 χρόνια, και κυριολεκτικά το έλιωσα το cd.
Tα άλλα, τα σκέφτηκα πολύ, κι όχι μόνο κάτω απ'την πυραμίδα του Χεφρήνου.
Γενικώς.....
Είθε το πνεύμα της επιβλητικής Σφίγγας,ο αλάβαστρος,ο ατελείωτος Νείλος,και η χρυσή άμμος της ερήμου ν'αποδειχτούν καταλυτικά βοηθήματα, και να μην με ρίξουν σε καμία μουσική σαρκοφάγο.
Εξάλλου,ένα ξηρό κλίμα ποτέ δεν έβλαψε κανέναν.
Την ύπουλη υγρασία να φοβάστε....
Ο Nick Kershaw πάντως, είναι εκεί, όποτε τον χρειάζομαι και με καλμάρει σαν στοργική μητριά.
Το λατρεύω αυτό το τραγούδι ! !

Βadly Drawn Boy

Tον ανακάλυψα πολύ αργά απ'ότι φαίνεται, αφού έχει ήδη στο ενεργητικό του 7 albums, για τα οποία και δεν έχω την παραμικρή ιδέα.
Ο Damon Cough είναι αυτό που λέμε, ένας "εναλλακτικός" Βρετανός singer/songwriter, με την κυριολεκτική σημασία του alternative, χωρίς όμως αυτό να τον εμποδίζει να φτιάχνει όμορφες μελωδίες, που θα μπορούσαν άνετα να βρουν ανταπόκριση ακόμα και σ'αυτό το λεγόμενο....πιο mainstream κοινό.
Το "I Saw You Walk Away", προέρχεται απ'την τελευταία του δουλειά με τίτλο, "It's What I'm Thinking - Photographing Snowflakes", και έχει αυτό, που ο Richard Ashcroft για παράδειγμα,δεν θα καταφέρει ν' αγγίξει ποτέ του.
Καλό Σ.Κ.

Cynthia's Blues

Ακόμα δεν έχω προλάβει ν'ακούσω την καινούργια δουλειά της τρελάρας, που στα late 70's, σχεδόν κατέστρεψε τις φωνητικές της χορδές, διασκευάζοντας τραγούδια των Zeppelin, και των Bad Company.
Aυτής της τόσο "Unusual" περσόνας, που ελάχιστοι γνωρίζουν τί πραγματικά κρύβει μέσα στο fragile κουκούλι της φαινομενικά ανισόροπης καρδιάς της.
Αιώνια "goonie", με μαλλί καμμένο απ'τα πολλά ντεκαπάζ, και ποιος ξέρει τί άλλο.....
Ένας αυθεντικός "Blue Angel" απ'το Brooklyn, που αν η Madonna διέθετε έστω το 1/100 της φωνής της, δεν θα είχε ανάγκη τους kitsch αυτοκρατορικούς θρόνους,και τα εξαιρετικά ταλαντούχα χορευτικά μπουλούκια της, σε κάθε live.....
Στο "Change Of Heart", από το δεύτερο προσωπικό της album,"True Colors"(1986), κιθάρα παίζει ο τεράστιος Nile Rodgers και φωνητικά κάνουν οι Bangles.
Πάω ν'ακούσω το Memphis Blues....
Kαλό Σ.Κ.

Ένα χρόνο μετά.

Μερικές σελίδες γυρίζουν.
Άλλες όχι.
Ένα χρόνο μετά, πάλι βρέχει.
Σκέφτομαι την Ginger Lynn, στο video clip των Metallica και κάπως ανακουφίζομαι.
Ο πόνος στην πλάτη, μ'έχει εγκαταλείψει εδώ και 2 μήνες περίπου.
Ωραίο σαξόφωνο !

Έφυγε ο Γιώργος Τζιώτζιος

Ο Γιώργος Τζιώτζιος, δεν ήταν απλώς ένας κριτικός κινηματογράφου.
Ήταν η ψυχή του "ΣΙΝΕΜΑ", ο ουσιαστικός θεμελιωτής του θεσμού "Νύχτες Πρεμιέρας",διευθυντής της εταιρίας διανομής "Προοπτική", και ο αιώνιος "απέναντι" ΣΙΝ-ένοχος της σχολής Π.Τιμογιαννάκη, κάτι για το οποίο θα τον ευγνωμονώ για πάντα !
Μια ζωή κόντρα, σε όλα !
Θεσσαλονικιός, Ολυμπιακός,(Ναι! είναι αλήθεια !) δεν ντράπηκε ποτέ του,να ομολογήσει την συμπάθειά του στον καλό αμερικάνικο κινηματογράφο,(και δεν εννοούμε μόνο, τον Πολίτη Κέιν...)όπως η πλειοψηφεία των κουλτουριάρηδων συναδέλφων του, που όποτε έβρισκαν ελεύθερο χρόνο απ'τις υποχρεώσεις τους ως γραμματείς και έφοροι της ΚΝΕ, πετάγονταν και καμιά βόλτα μέχρι το ΑΣΤΥ να δουν αν κουνιούνται οι βάρκες,προς τα που γέρνουν οι....πελαργοί,πόσο πηδάνε τα καγκουρώ, και τί χρώμα κιμονό προτιμούν οι γκέισες μετά την εμμηνόπαυση.
Γενικά ο Γιώργος, ποτέ δεν φοβήθηκε να πει αυτό που πιστεύει, ή να εκφράσει ελεύθερα το γούστο του, ακόμα κι αν αυτό ερχόταν αντιμέτωπο με πολλά....μα πάρα πολλά όσκαρ!
Μεγάλη υπόθεση για έναν κριτικό, είτε πρόκειται για σινεμά, είτε για μουσική, να λέει αυτό που πραγματικά νιώθει, και πιστέψτε με, είναι αρκετά σπάνιο....
Σχεδόν δυσεύρετο . Από πάντα, κι όχι μόνο στις μέρες μας.
Η κατευθυνόμενη κριτική είναι σιχαμένη, κι η δειλία στην κριτική είναι εντελώς pathetic !
RESPECT GEORGE !
Για τους υπόλοιπους, υπάρχει πάντα ο .....Δανίκας, o Tιμογιαννάκης και άλλοι gourmet κριτικοί που δεν θέλω ούτε να τους διαβάζω, ούτε να τους ακούω.
Δεν με αφορά, ούτε ο τρόπος που γράφουν, ούτε ο τρόπος που προσπαθούν να πουλήσουν.
Γιατί κυρίως για πωλητές πρόκειται.
Το άθλιο αυτό blog, αφιερώνει ολόψυχα, το "ALL THAT JAZZ" στον Γ.Τζιώτζιο.
Αυτός, μόνο πωλητής δεν ήταν!
Πραγματικά λυπήθηκα πολύ, όταν το έμαθα.
Βye bye your life....goodbye .

Dream Weaver

Το λατρεύω αυτό το τραγούδι.(θα μπορούσε άνετα να το είχε πει κι ο Peter Gabriel)
Πόσο μάλλον, όταν βρίσκεται σε live δίσκο μιας μεγάλης μου αδυναμίας.
Tεράστια μορφή ο Gary Wright,και εντελώς αδικημένος αν αναλογιστούμε αυτό που εισέπραξε, σε σχέση μ'αυτά που πρόσφερε στην μουσική.
Αυτό είναι που λέμε, η κλασσική κατάρα που ακολουθεί τους καλλιτέχνες που κάνουν πράγματα πολύ πιο μπροστά απ'αυτά που η εποχή τους είναι ικανή ν'αντέξει και να κατανοήσει.
Τουλάχιστον, τυγχάνει καθολικής αναγνώρισης και σεβασμού απ'όλους τους συναδέλφους του.
Κάτι είναι κι αυτό.
Κάπως έτσι πέρασε το Σ.Κ .
Και το ευχαριστήθηκα .