Πέμπτη, 29 Δεκεμβρίου 2016

Where Did Your Heart Go ?


























To 2016 ήταν (και χρησιμοποιώ χρόνο Αόριστο γιατί θεωρώ ότι έχει ήδη ξεκουμπιστεί  ) μια χρονιά ,που ο δρεπανιφόρος κύριος με τα μαύρα , θέρισε κυριολεκτικά πολύ κόσμο .....

Δεν θέλω να γίνω κουραστικός ,παραθέτοντας  ξανά τη μεγάλη (and still growing) λίστα με τους μακαρίτες , αφού πάνω κάτω, είναι λίγο έως πολύ , γνωστή στους περισσότερους .....

Οι απώλειες ωστόσο , του μακροβιότερου και πιο αγαπητού , παγκοσμίως ,μονάρχη Bhymibol Adulyadej και του Georgios Kyriacos Panayiotou , ήταν σίγουρα αυτές που με λύπησαν περισσότερο , για διαφορετικούς λόγους εννοείται η καθεμία.

O πρώτος , όντας  η προσωποποίηση της ευγένειας ,της διορατικότητας ,της εργατικότητας και της μετριοφροσύνης , κατάφερε χωρίς κανένα απολύτως σχέδιο στο μυαλό του , να πετύχει το σχεδόν ακατόρθωτο....
Να ενώσει , δηλαδή έναν κατά βάση άναρχο λαό , να οργανώσει κοινωνικές δομές και να μετατρέψει ένα μεγάλο κομμάτι της οκνηρίας σε δημιουργική σαφήνεια ....κι όχι σε ασάφεια που είναι το συνώνυμο του "τίποτα" ....

Ο δεύτερος , απλά έγραψε το "Faith"....δηλ. ένα απ'τα πιο εμπνευσμένα  και καλλιτεχνικά πληρέστερα debut albums όλων των εποχών και όχι μόνο....

Η τεράστια εμπορική επιτυχία του δίσκου , τα Νο1 , τα charts και το Rolling Stone , είναι πολύ "λίγα" στην συγκεκριμένη περίπτωση ,για να αποδώσουν στο ελάχιστο , το μεγαλείο και τη σπουδαιότητα του .

Γι αυτό και δεν θ'αναφερθώ καθόλου σ'αυτό το post σε νούμερα , θέσεις και πωλήσεις....(τέτοια στοιχεία θα ταίριαζαν καλύτερα αν το αντικείμενο ,ήταν το  "Thriller " του M.J ή το "Joshua Tree" των U2)

Εδώ μιλάμε για την απόλυτη επανάσταση του 1987 !

Μια "πίστη", που ξεκινάει σαν σε κηδεία , με τη ισχνή μελωδία του "Freedom" των Wham , ν'ακούγεται από ένα παλιό εκκλησιαστικό όργανο , χωρίς τίποτα να προμηνύει τον κυριολεκτικό "χαμό" που θ'ακολουθήσει....

Pop, Rock , R'n'B , Electro,Funk,Soul  & Gospel είναι οι βασικοί πυλώνες που στηρίζουν το τεράστιο αυτό μουσικό  ΕΡΓΟ , που θα μπορούσε άνετα, ν'ανέβει σαν μουσική Όπερα κάποια στιγμή και να σταθεί επάξια , δίπλα σε αντίστοιχα έργα των Queen και των Who .

Στίχοι , μουσική, εκτέλεση  και παραγωγή , όλα από τον George Michael , εκτός από το "Look At Your Hands " , το οποίο συνυπογράφει ο D.Austin.

Δεν είναι μόνο ότι σχεδόν όλα τα singles που βγήκαν από κει μέσα , είναι αριστουργήματα, ούτε ότι ήταν κάτι τόσο πρωτοποριακό για την εποχή και τόσο πολύ μπροστά σε μουσική αντίληψη και εκτέλεση.

Είναι ότι αυτός ο δίσκος,  έχει πολύ ....μα πάρα πολύ ψυχή μέσα του και "σηκώνει" εκατοντάδες ακροάσεις , με κάθε φορά να είναι διαφορετική.... κι αυτό είναι τόσο σπάνιο.

Θυμάμαι ότι, όταν πριν από 29 περίπου χρόνια ,πρωτοείδα το video clip του "I Want Your Sex" , μου έκανε τεράστια εντύπωση ο κώλος της τύπισσας με τις ζαρτιέρες που περπατούσε προκλητικά "κουνώντας τα γοφία της "...

Μου πήρε πολύ καιρό (σχεδόν 3 δεκαετίες & a lot of water under the bridge ...) για να καταλάβω , ότι το "I Want Your Sex " δεν ήταν τελικά αυτό που έβλεπα,ένιωθα ή άκουγα  τότε ....

Άργησα πολύ να κατανοήσω, την σπουδαιότητα του "Father Figure", τη γενναιότητα του "One More Try" και την ιερή κυνικότητα του "Hand To Mouth".

Το "Faith" ,το έχω συνδέσει εννοιολογικά με την ελευθερία και ημερολογιακά με τα τέλη του Ιούνη...

Εθιστικά όμορφες  μυρωδιές, που σε μένα τουλάχιστον, θα λειτουργούν μέχρι να πεθάνω εντελώς αφροδισιακά, με το όποιο κόστος....



" i believe in the gods of America
  i believe in the land of the free
  but no one told me , 
  that the gods believe in nothing..."









Δευτέρα, 19 Δεκεμβρίου 2016

Σάββατο, 17 Δεκεμβρίου 2016

Παρασκευή, 16 Δεκεμβρίου 2016

Πέμπτη, 15 Δεκεμβρίου 2016

Τετάρτη, 14 Δεκεμβρίου 2016

Δευτέρα, 12 Δεκεμβρίου 2016

Παρασκευή, 9 Δεκεμβρίου 2016

Τετάρτη, 7 Δεκεμβρίου 2016

Δευτέρα, 5 Δεκεμβρίου 2016

Πέμπτη, 1 Δεκεμβρίου 2016

Δευτέρα, 12 Σεπτεμβρίου 2016

Bee Gees - Closer Than Close






























Δεν ξέρω κατά πόσο μπορεί να χαρακτηριστεί ως "τυχαίο γεγονός" , αλλά το τελευταίο τραγούδι που ηχογράφησαν οι Brothers Gibb, για το τελευταίο επίσημο album τους ,που κυκλοφόρησε το 1997 , με τίτλο "Still Waters" , κι έφτασε μέχρι το Νο 2 του βρετανικού chart και μέχρι το Νο 11 του top 200 του Billboard , κατέκτησε με πανηγυρικό τρόπο την πρωτιά , στο δικό μου , πολύ προσωπικό playlist του καλοκαιριού που πέρασε.

Αααααααχχχχ.......

Αρώματα που αναδύονται εντελώς γυμνά ,όπως τα γέννησε η μάνα τους .....rough , προκλητικά ανεπιτήδευτα και καμιά φορά τόσο ατσούμπαλα  κι άγαρμπα , που σε κάνουν πραγματικά να έχεις την ψευδαίσθηση , ότι "η στιγμή  ...περνάει ...αλλά ΔΕΝ χάνεται".

Πολύχρωμες , καυτερές chili πιπεριές και σκελίδες σκόρδου με τη φλούδα , που περιμένουν να χτυπηθούν ανελέητα μέσα σ'ένα αυτοσχέδιο γουδί , dry ....χωρίς ελαιόλαδο....άντε το πολύ πολύ , να πέσει και κάνα δάκρυ μέσα , έτσι για να σπάσει λίγο την αψάδα και να συνεισφέρει λίγο υγρασία.

Το αγάπησα ακαριαία το "Closer Than Close" .

Είναι το πιο ντελικάτο,κι αναπάντεχο  μαστίγωμα που έχω δεχτεί ποτέ  , όχι επειδή ξαφνικά ανακάλυψα ότι ο Maurice μπορούσε  να τραγουδήσει ή ότι "τ'αδέρφια" , ακόμα και με αρθριτικά, έκαναν εξαιρετική μουσική .

Το τελετουργικό προσέγγισης μιας λατρείας ,με βραχυπρόθεσμη ημερομηνία λήξεως , οι όρκοι αιώνιας πίστης και αφοσίωσης που δευτερόλεπτα αργότερα , μετατρέπονται σε αληθοφανείς υπεκφυγές κι οι πνιχτές μετά λυγμών , κυνικές εξομολογήσεις που δίνουν παράταση σε κάτι που είναι καταδικασμένο να μην ευδοκιμήσει , αλλά ταυτόχρονα και να ΜΗΝ πεθάνει ποτέ !

Καλό χειμώνα....


Κυριακή, 12 Ιουνίου 2016

Pale Shelter - Tears For Fears




















Προχτές , σε σαλόνι αποστειρωμένης αναμονής , κι ενώ είχα βαρεθεί κυριολεκτικά την ζωή μου και την γνώριμη μυρωδιά της ανθυγιεινής πλαστικούρας των cult πορνο-καναπέδων που και καλά σε κάνουν να αισθάνεσαι πιο άνετα , ακούστηκε απ'τα αραχνιασμένα ηχεία το "Pale Shelter" ....

Κάποιο playlist , κάπου , κάποτε , κάποιου ραδιοφωνικού σταθμού που τώρα μάλλον κάνει 0,5 % ακροαματικότητα σε ηλικίες 40-49 .....δηλαδή σκίζει ....όπως κι εμείς άλλωστε...

Συγκινήθηκα , ανέκτησα ψυχολογία , θυμήθηκα ποιος είμαι κι από που έρχομαι....και συνέχισα...

Το είχα πραγματικά "τεράστια ανάγκη" μύστη μου ....

Υ.Γ : Εννοείται δεν κατάλαβε κανείς ....τίποτα.....

Σάββατο, 14 Μαΐου 2016

Τρίτη, 3 Μαΐου 2016

"On Est Tous Des Sauvages"




















Αυτό το κοινότυπο, "μια εικόνα , χίλιες λέξεις", είναι απ'τα ελάχιστα πράγματα που μου επιτρέπει η συνείδηση μου να ψελλίσω , μένοντας κυριολεκτικά άναυδος , μουγκός , "παγωτό" , ή όπως αλλιώς θέλετε να το πείτε , μπροστά σε μια απ'τις πιο μεγαλειώδεις και τρομακτικά αληθινές στιγμές της 7 ης τέχνης ever !

H συγκεκριμένη σκηνή, διάρκειας λίγων μόνο δευτερολέπτων , της εξαιρετικής ταινίας "The Revenant" , κάνει την ολιγόλεπτη αλλά πολύ ρεαλιστική ,πάλη του Di Caprio με την αρκούδα, να μοιάζει με ταινία κινουμένων σχεδίων ή στην καλύτερη, με κάποια καινούργια ιδέα του Spielberg που βαρέθηκε τους δεινόσαυρους και αποφάσισε να ασχοληθεί με κάτι πιο σύγχρονο και μικρότερο σε μέγεθος...

Είναι συγκλονιστική η αλήθεια του "είμαστε όλοι άγριοι" ,και κυρίως  ο τρόπος που αυτή παρουσιάζεται και όπως όλες οι μεγάλες αλήθειες , δεν αφήνει περιθώρια για πολλές συζητήσεις , αναλύσεις και σχόλια....

Δηλαδή , ρωτάς "γιατί ? " και σου απαντάει ξερά ...."γιατί έτσι..."

Για τον ίδιο  λόγο που ο ήλιος κάθε μέρα, ανατέλλει απ'την ανατολή και δύει απ'τη δύση...

- Γιατί ?

-Γιατί έτσι...

Αν ο Sakamoto δεν υπέγραφε την εξαιρετική μουσική αυτής της τρίωρης Οδύσσειας , που ουσιαστικά δεν είναι τίποτε άλλο από μια σειρά εσωτερικών μαχών που δίνουν οι ήρωες , καλοί και κακοί , μόνο ίσως ο Jack  White των "The Dead Weather"  ή ο Neil Young της εποχής του "The Dead" θα μπορούσαν ίσως να επενδύσουν με νεκρόφιλες νότες, την καταπληκτική αυτή διεύθυνση φωτογραφίας , χωρίς φλυαρίες και όπως αρμόζει σε κάτι μεγαλειώδες σε αγριότητα , απ'όλες τις απόψεις....

Eμένα πάντως το συγκεκριμένο snapshot , μου φέρνει έντονα , ξανά στο μυαλό τα χρώματα του "Hang You From The Heavens"...




Παρασκευή, 29 Απριλίου 2016

Πέμπτη, 28 Απριλίου 2016

Τετάρτη, 27 Απριλίου 2016

Τρίτη, 26 Απριλίου 2016

Δευτέρα, 25 Απριλίου 2016

Μ. Δευτέρα


























Είναι πραγματικά πολύ δύσκολο να διαλέξει κάποιος 5 μελωδίες του Zorba The Freak ....

Αποφάσισα λοιπόν να το κάνω να φαίνεται περισσότερο σαν μια διαδικασία εξιλέωσης και προσωπικού συμβιβασμού με κάτι τόσο μεγάλο σε αξία  , που πολλές φορές σνόμπαρα στο παρελθόν για δικούς μου λόγους...

Οι λόγοι αυτοί δεν ήταν ποτέ πολιτικοί....αλλά είχαν να κάνουν καθαρά με τη μουσική κι εξακολουθούν να υφίστανται.

Με λίγα λόγια δηλαδή, έχω εντελώς  διαφορετική άποψη απ'αυτήν που είχα πριν από 15 χρόνια , χωρίς αυτό να σημαίνει ότι τον λάτρεψα ξαφνικά .

Απλά, κάνω πλέον φιλότιμες κι ακομπλεξάριστες  προσπάθειες συμφιλίωσης μ'ένα γράμμα της αλφαβήτου που δεν θα το χωνέψω ποτέ εντελώς.....

Το "Z"...

Πάντα θα υπάρχει κάτι  ανάμεσά μας που απ'τη μια θα μας χωρίζει κι απ'την άλλη θα γεφυρώνει μεγάλο μέρος του χάσματος, μα ποτέ όλο....

Γι αυτό κι επέλεξα τέσσερις πανέμορφες μελωδίες (2 scores & 2 διασκευές ) και μία συναυλία (την πληρέστερη ίσως καλλιτεχνικά , συναυλία , που έχει γίνει ποτέ στην Ελλάδα ...)

Το σύνολο πέντε ....





Δευτέρα, 18 Απριλίου 2016

Designer Music - Lipps Inc.


'Ενα απ'τα πιο διαχρονικά, "in fashion" τραγούδια ever , είναι σίγουρα το "Designer Music" , την ομιχλώδη εισαγωγή του οποίου έχουν δανειστεί ακόμα και οι Bangles στα πρώτα 4 δευτερόλεπτα του κατά τα άλλα αξιοπρεπέστατου "Be With You", χωρίς φυσικά Zeppel-ικές υπερβολές , κατάχρησης μιας καλλιτεχνικής ιδιοποίησης ....

Η πιο ανόητη ερώτηση που μπορεί να κάνει κάποιος σ'έναν συμπολίτη του που βγάζει αμέριμνος το σκυλί του βόλτα , είναι σίγουρα η εξής : "Δαγκώνει ??".....

Δηλαδή, αν το δεύτερο album των Last Shadow Puppets ήταν έστω κατά ένα 30% χειρότερο του εντυπωσιακού τους debut , τώρα θα έπρεπε να μιλάμε για ένα  απ'τα καλύτερα  supergroup  όλων των εποχών.....

Δεν είναι όμως ακριβώς έτσι  και σχεδόν ποτέ αυτό που περιμένει κάποιος , έχει μεγάλη σχέση μ'αυτό που του επιβεβαιώνουν οι αισθήσεις του , όταν το βιώνει , εξ ου και η επιβεβλημένη χρήση της καλούμπας , την οποία την "αμολάμε" κανονικά και για να μην τραυματίσουμε τα χεράκια μας κι όχι μόνο για να στείλουμε τον χαρταετό ψηλότερα....

Την Μ. Εβδομάδα , το άθλιο αυτό blog θα προσπαθήσει να τηρήσει το έθιμο των ελληνικών μελωδιών , που από Μ. Δευτέρα μέχρι και την Μ. Παρασκευή θα μας υπενθυμίσουν για άλλη μια φορά πως δεν είμαστε αυτό που κάποιοι προσπαθούν να μας πείσουν ότι πάντα ήμασταν....εδώ και 3 τουλάχιστον δεκαετίες.....

Και ναι , φυσικά και η ιδεολογία έχει σχέση με τον τρόπο ζωής αλλιώς δεν είναι ιδεολογία , αλλά παπαρολογία του χειρίστου.....

Γι αυτό και αποφεύγω τους παντός είδους "αγανακτισμένους" , όπως ο διάολος το λιβάνι....

Ο κόσμος προχωράει ....πάει μπροστά....ακολουθώντας τους φυσικούς νόμους της εξέλιξης και της προόδου...(όχι της αριστεράς ...)...κι είναι πολύ κρίμα να ασχολούμαστε με πράγματα που τα έχει ξεπεράσει η ίδια η ζωή κι η πραγματικότητα...

Καλό Πάσχα σε όλους ...και όλες ...




Τρίτη, 2 Φεβρουαρίου 2016

Παρασκευή, 8 Ιανουαρίου 2016