Sorrow No 2 : Editors -In This Light And On This Evening

Οι Editors , ξεπατικώνουν , μέσα απ'τους άκομψους μαϊμουδισμούς του Tom Smith , τους Joy Division.

Γίνονται τώρα αυτά ?

Απογοήτευση , για την τεράστια ρηχότητα , του 3ου κατά σειρά l.p , του κατά τα άλλα πολλά υποσχόμενου group, απ'το Birmingham , που μας είχε συνηθίσει σε πράγματα, που γυάλιζαν μέσα στο σκοτάδι .

Το "In This Light And On This Evening" , είναι μια ιμιτασιόν κατάσταση , που θολώνει , αντί να φωτίζει , και γεννά ερωτηματικά ,τόσο για τις προθέσεις ,όσο και για το μέλλον των Editors.

Αν δηλαδή , τους ενδιαφέρει απλά και μόνο , να μιμούνται κάτι που πριν από 30 χρόνια , ήταν όντως επαναστατικό , έχει καλώς ....

Αν τους ενδιαφέρει όμως , να ξανακάνουν τον κόσμο να ανατριχιάσει , με singles , όπως το "BLOOD" , τότε θα πρέπει να κάνουν , αρκετό πετάλι στην ανηφόρα....

Σώζεται κάτι από'δω μέσα ?

Το "Papillion" , xωρίς , το εκνευριστικά επαναλαμβανόμενο "it kicks like a sleep twich..."

Failure No 2 : Placebo - Battle For The Sun

Kαι ...ο κατήφορος δεν έχει τελειωμό , για τον Brian Molko και την καρικατούρα , [όπως πλέον έχουν καταντήσει...] των Placebo.
Έχω την εντύπωση , ότι σε λίγα χρόνια από τώρα , η μοναδική χώρα ,όπου θα υπάρχει ανταπόκριση του κοινού , στις συναυλίες τους , θα είναι η Ελλάδα. [κι έχω πει πολλές φορές το γιατί...]
Οι Placebo , είναι απ'τα κάκιστα παραδείγματα , μουσικής εξέλιξης , και προόδου ενός συγκροτήματος , σε διάστημα μιας δεκαετίας ,[και λίγο παραπάνω...] αφού κάθε χρόνο , πηγαίνουν κυριολεκτικά , απ'το κακό , στο χειρότερο .
Μην αγοράσετε το "Battle For The Sun " , ούτε καν στις εκπτώσεις του Γενάρη !

Sorrow No 3 : Pet Shop Boys - Yes

Θυμάμαι σαν τώρα , όταν έβαλα στο cd player του αυτοκινήτου το "YES" , που μόλις είχα αγοράσει .

Μετά την πρώτη ακρόαση του εναρκτήριου "Love etc" είπα μέσα μου:"βρε μπας και...? "

Δυστυχώς .....όμως ...όχι .

Χαρακτηριστική περίπτωση l.p με ένα μόνο τραγούδι , να σώζεται απ'την υπόλοιπη , φλύαρη , ανούσια , και βαρετή εικόνα-φάντασμα , ενός ντουέτου , που κάποτε ήταν SUPER , μεγαλουργούσε , και που ξαφνικά , τους κάβλωσε να κάνουν ένα comeback , συνοδευόμενο και με το ανάλογο Tour , για τους γνωστούς-άγνωστους ...λόγους.

Κρίμα.

Σώζεται κάτι από'δω μέσα ?

Το "Love etc" . Aυτό και μόνο αυτό , χωρίς φόβο και με πολύ πάθος....

Failure No 3 : MUSE - THE RESISTANCE

Για τους Muse , δεν νομίζω ότι χρειάζεται να αναλύσω και πολλά πράγματα .
Απ'το "Showbiz" και μετά , και με εξαίρεση το συμπαθητικό "Black Holes & Revelations" , μου είναι από παγερά αδιάφοροι , έως σφόδρα αντιπαθητικοί !
Ο τρόπος που κάνουν μουσική , μου φαίνεται εντελώς μεσαιωνικού τύπου , και τα τραγούδια τους , απευθύνονται σε αυτούς ακριβώς τους ανθρώπους , με τους οποίους δεν αντέχω στο ίδιο δωμάτιο , για πάνω από 10 λεπτά ....[το έχω διαπιστώσει...]
Το "The Resistance" , λοιπόν , επαλήθευσε με τον καλύτερο τρόπο , τα "από μακριά κι αγαπημένοι" vibes , που εξ'αρχής νιώθω στο πετσί μου , όταν με κάποιον δεν ταιριάζουν τα χνώτα μας , και χαίρομαι ιδιαίτερα , που η διαίσθησή μου , δεν με ξεγέλασε , για ακόμη μια φορά.
Μακριά...

Sorrow No 4 : Morrissey - Years Of Refusal

Πραγματικό Sorrow ! !

Aπ'το εξώφυλλο , μέχρι το επιπόλαιο "When I Last Spoke To Carol" ....

Aπ'το αχρείαστο ,"Something Is Squeezing My Skull" [τί να'ναι αυτό άραγε ??] μέχρι το κουραστικό "I'm O.k By Myself " .

O Morrissey χρειάζεται ένα break .

Kι εμείς , ένα break απ'αυτόν.

Σώζεται κάτι από'δω μέσα ?

Τα "Throwing My Arms Around Paris" και "That's How People Grow Old" , σίγουρα...

Αυτά , είναι ΟΠΩΣ ΠΡΕΠΕΙ...

Failure No 4 : Junior Boys - Begone Dull Care

To τρίτο l.p του indie-electro ντουέτου , απ'τον Καναδά , [έχει μεσολαβήσει στο ενδιάμεσο κι ένα E.P με τίτλο The Dead Horse] ήταν απογοητευτικό .
Όταν έχεις καταγεγραμμένα στην πρόσφατη μνήμη του εγκεφάλου σου , τα "Last Exit" και "So This Is Goodbye" που έχουν προηγηθεί , μένεις το λιγότερο ανικανοποίητος απ'τα ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ που ακούς εδώ μέσα ...
Μέτρια , έως ανύπαρκτα τα ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ ...
Για ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ δεν γίνεται όλη αυτή η φασαρία ?
Ε...ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ εδώ πέρα ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ .
Μπορεί να υπάρχουν όλα τ'άλλα , όπως π.χ ένας αξιοπρεπής , educated , ηλεκτρονικός ήχος , μπορεί να υπάρχει συνέπεια στο είδος που υπηρετούν από το 2004 ,[αν δεν κάνω λάθος...] αλλά από ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ ....γιοκ !

Sorrow No 5 : MIKA - The Boy Who Knew Too Much

To "Life In Cartoon Motion" ήταν απολαυστικό !!

Το δεύτερο l.p του παιδιού απ'το Λίβανο , μου φάνηκε , μονότονο και ψυχαναγκαστικό .

Ο Μika , δεν έχει χάσει την φρεσκάδα του , ούτε την παιχνιδιάρικη διάθεση , να παίζει με samples , πολύχρωμα γλυφιτζούρια και να δημιουργεί πραγματικά , Powerpop singles σαν το "WE ARE GOLDEN" .

Αυτό που απουσιάζει χαρακτηριστικά απ'το "The Boy Who Knew Too Much " είναι το στοιχείο της έκπληξης .

Το απρόσμενο !

Όταν ένας καλλιτέχνης , από την φύση του απρόβλεπτος , φτιάχνει κάτι τόσο προβλέψιμο , με απογοητεύει .

Περίμενα απ'αυτόν μια εντυπωσιακή στροφή , σε κάτι το εντελώς διαφορετικό , κι ακόμα το περιμένω.

Πιστεύω πως στο μέλλον θα το κάνει .

Ο Μika δεν πρέπει να μπει σε καλούπι ...Δεν του ταιριάζει...

Σώζεται κάτι από'δω μέσα ?

Το "We Are Golden" σίγουρα..