Running through my head secretely , the shouts of the boys in the factory.
I ring you on the telephone silently ,
like blood , like wine , in the darkroom scene.....
A letter , once composed ,
seven years long , and as long as a tree .
Reading , on the wall .
Emissions , efficiency.....
Efficiency .....efficiency...
To δωδέκατο solo album του, σε μια καριέρα ουσιαστικά αξιοζήλευτη, για την πραγματικά μεγάλη προσφορά στην μουσική , ενός τεράστιου καλλιτέχνη όπως ο Paul Simon δεν είναι δα και λίγο... Πόσο μάλλον όταν διαπιστώνεις ακούγοντας το "So Beautiful Or So What", ότι ένας τραγουδοποιός-συνθέτης που ξεκίνησε την καριέρα του την δεκαετία που στην pop-rock σκηνή συνέβαιναν πράγματα και θαύματα, συνεχίζει το 2011, που έχουν αλλάξει τα ΠΑΝΤΑ στη μουσική βιομηχανία, όντας ακμαίος, παραγωγικός και πάνω απ'όλα χωρίς να έχει χάσει τη φρεσκάδα του. Τεράστιο και σπάνιο επίτευγμα αυτό που συνήθως συναντάμε μόνο σε καλλιτέχνες αναλόγου διαμετρήματος.
Απ'την εποχή του "New Adventures In Hi-Fi" το οποίο είναι κατά τη γνώμη μου,όχι μόνο η καλύτερη δουλειά των "Γεωργιανών", αλλά και ένα απ'τα πιο ποιοτικά albums των 90's, είχα κρατήσει αρκετές αποστάσεις απ'τους R.E.M, όχι γιατί έπαψα να τους αναγνωρίζω, αλλά κυρίως γιατί στην πορεία μου προέκυψαν νέες προτεραιότητες. Πάντως είναι σίγουρο,πως αν τα τελευταία 20 χρόνια, υπήρχε στα Grammys ένα βραβείο που ονομαζόταν, "βραβείο μουσικής εντιμότητας & αξιοπρέπειας", θα έθεταν μία από τις σοβαρότερες υποψηφιότητες για την κατάκτησή του. To κύκνειο άσμα τους, μου άρεσε λοιπόν, σε αντίθεση με ότι είχε συμβεί στο "Accelarate" και εν τέλει βρήκαν έναν όμορφο τρόπο να πουν αντίο...
Σε λίγες μέρες από σήμερα, θα ξεκινήσει για 5η συνεχή χρονιά, η αντίστροφη μέτρηση με τα 20 καλύτερα albums του 2011. Παρ'όλο που νιώθω τον ψυχαναγκασμό της λίστας σε όλο του το μεγαλείο, πρέπει να εξομολογηθώ σ'όλους τους deranged-αναγνώστες του άθλιου αυτού blog, ότι δεν έχω ακόμα καταλήξει στην τελική εικοσάδα, κι αυτό γιατί φέτος , ειδικά απ'το Νο 20 έως και το Νο10 , δυσκολεύομαι τρομερά να κατατάξω μουσικές που είμαι απόλυτα σίγουρος πως δεν θα με ακολουθήσουν τα επόμενα χρόνια. To 2011, χωρίς την παραμικρή διάθεση για μουρμούρα και κλάψα, ήταν για μένα μακράν η χειρότερη μουσική χρονιά, όχι μόνο των τελευταίων 5 ετών της blogovision, αλλά της τελευταίας 20ετίας ! Υπήρξαν και πολύ καλές προσπάθειες που σύμφωνα με τα δικά μου γούστα θα τις δείτε ν'ανεβαίνουν με τη σειρά από 1η Δεκεμβρίου, αλλά τίποτα πραγματικά συγκλονιστικό κι αυτό το λέω με κάθε ειλικρίνεια. Στιγμές από δίσκους,τραγούδια σκόρπια εδώ κι εκεί, μου θύμισαν πολυσέλιδα, εντυπωσιακά βιογραφικά, τα οποία όσες φορές και να διαβάσεις, αναζητάς απεγνωσμένα να βρεις κάτι το αληθινό. Η Κυρία Κατερίνα, με έπεισε πριν από περίπου μία εβδομάδα ν'αγοράσω τον πρώτο πίνακα της ζωής μου, χωρίς να καταβάλει καμία ιδιαίτερη προσπάθεια. Είδα την ικανοποίηση στα μάτια της κι αυτό μου άρεσε πολύ. 12 ευρώ, για μία γέφυρα, μαζί με τρεις αλκαλικές μπαταρίες που φωτίζουν τα ενσωματωμένα λαμπιόνια της. Το κοίταζε, το ξανακοίταζε και στο τέλος μου είπε ..."κοίτα ομορφιά ρε ...ξέρεις τί ωραίο θα δείχνει στο σαλόνι με κλειστά τα φώτα ? Πολύ το γουστάριζα από καιρό...γι'αυτό το αγόρασα, να ξέρεις.." Μ'αυτή τη λογική θα ψηφίσω κι εγώ φέτος τους καλύτερους δίσκους της χρονιάς. Με τη λογική της Κυρίας Κατερίνας & τη βοήθεια της αγαπημένης μου Dusty, που έχει ήδη εκδηλώσει την απέχθειά της στις τελευταίες απέλπιδες απόπειρες της Bjork... Προσεύχομαι στο Βούδα,στίβω κι ένα λεμόνι πάνω απ'το μπλέντερ που επισκεύασε ο μπαμπάς μου λίγους μήνες πριν, κι ό,τι βγει.... Ευτυχώς που διαλύθηκαν κι οι R.E.M για να μην έχουμε και κάνα τρελό άγχος. Η διαφήμιση του Μetropolis που έπαιξε στην τηλεόραση,(επιστρέψτε τα παλιά σας cd κερδίζοντας 1 ευρώ το τεμάχιο...)είναι πραγματικά θλιβερή ! Πιο κάτω, το τραγούδι που θα σημαδέψει τον δικό μου Δεκέμβρη του 2011, εννοείται εκτός συναγωνισμού. "..and a rock feels no pain, and an island never cries.."
Aκούγοντας το νέο πόνημα των Kanye West & Jay-z , "Watch The Throne", μου πέρασε φευγαλέα απ'το μυαλό η εικόνα του υπέρβαρου-ηρωϊνομανή James Ramey, που πρόλαβε να ζήσει μόνο 26 χρόνια, αλλά δυστυχώς χωρίς να χαρεί καν την κυκλοφορία ενός έστω album, αφού το ένα και μοναδικό l.p του, κυκλοφόρησε ύστερα απ' το σχετικό πατρονάρισμα του Curtis Mayfield, που βρήκε ευκαιρία να προωθήσει αρκετές δικές του συνθέσεις και φυσικά να επιμεληθεί ανενόχλητος και την παραγωγή, λίγους μήνες μετά το θάνατό του. Έτσι λοιπόν, το 1971 τοποθετήθηκε στα ράφια των δισκοπωλείων το ένα και μοναδικό l.p του James Ramey με τίτλο "The Living Legend", το οποίο πούλησε ελάχιστα και πέρασε εντελώς στα ψιλά.... Αρκετά χρόνια αργότερα, κι αφού πολλά γνωστά ονόματα του hip-hop(Ice Cube, A Tribe Called Quest) χρησιμοποίησαν,διασκεύασαν ή δανείστηκαν δείγματα της μουσικής του Ramey, με πιο πρόσφατο το παράδειγμα του John Legend, κατάφεραν να κάνουν γνωστό σ'ένα κοινό που δεν χαρακτηρίζεται απαραιτήτως για τα σκηροπυρηνικά funk-soul γούστα του, ένα εντελώς underground δείγμα της συγκεκριμένης μουσικής, που τυγχάνει να συνοδεύεται με την μοναδική εικόνα ενός babyface νέγρου, διακοσίων κιλών ! Πραγματικά δεν ξέρω τί ακριβώς μπορεί να πέρναγε απ'το μυαλό του Ramey, αν ζούσε σήμερα και άκουγε την χρυσοποίκιλτη, χολυγουντιανή υπερπαραγωγή του "No Church InThe Wild" για παράδειγμα... Υποθέτω ότι θα έδειχνε ενδιαφέρον για τον Frank Ocean, ενώ θα του έπαιρνε αρκετές ώρες, μέχρι να εξοικειωθεί με την γοητεία ενός ασύμμετρου beat και τις Σαμουραϊκές πινελιές του RZA.... Πιθανώς, στην πορεία της ακρόασης να ρώταγε για την Beyonce και γιατί δεν φιλτράρανε καλύτερα τον "Otis".... Πάντως, νιώθω τεράστιο κέρδος ανακαλύπτοντας δίσκους σαν το "The Living Legend" και πραγματικά μεγάλες μορφές, κυριολεκτικά απ'το πουθενά , σαν τον Baby Huey.... To θρόνο και να θέλεις, δεν τον χάνεις.
H Ρώμη, που για πολλούς δεν θα χάσει ποτέ το στέμμα της "αιώνιας πόλης", μου φάνηκε πως αγκομαχεί να κρατήσει με νύχια και με δόντια ένα μύθο που για να πω την αλήθεια, ποτέ δεν με γοήτευσε ιδιαίτερα, αφού από τη φύση μου προτιμώ τα πιο "μαζεμένα" πράγματα, και η Ιταλία έχει πολλά τέτοια...
Πρωϊνό εσπρέσσο στην Piazza del Popolo, λίγα μέτρα πιο κάτω απ'την Piazza de Spagna που αρνιόταν πεισματικά να ξυπνήσει Κυριακάτικα(είναι γνωστό ότι οι βεντέτες μισούν το πρωϊνό ξύπνημα) με συνοδευτικό το "Theme Οf Rome", το ορχηστρικό, ομιχλώδες πιράνχα, των Danger Mouse & Daniele Luppi,
ν' ακούγεται σαν μωρό που μόλις γεννήθηκε με καισαρική τομή, απ'τα σπλάχνα του Moriconne.
Βρώμικο και τρισάθλιο μετρό, επιστροφή στο αεροδρόμιο-τερατούργημα και επιβίβαση στο airbus της απαράδεκτης Alitalia με προορισμό το Κίεβο.
Μια πόλη, που βαδίζει πιστά στα χνάρια της Μόσχας και σε 2-3 χρόνια θα μιλάμε πλέον για μια ρέπλικα της Ρώσικης πρωτεύουσας, ίσως στο πιο rustic.
Φαρδιά πεζοδρόμια, πεντακάθαροι δρόμοι, όμορφη αγορά με φτηνή βότκα, φρέσκο χαβιάρι και τον πιο νόστιμο καπνιστό σολωμό που έχω δοκιμάσει ever !
Borsch, pelmeni και μαφία, πανάκριβα αυτοκίνητα και φτηνά σουπερ-μάρκετ για την πλειοψηφία των Ουκρανών που περπατάνε πολύ, γιατί το Κίεβο προσφέρεται για περπάτημα και χάζι στους δρόμους, στις βιτρίνες και στους ανθρώπους που έχουν εντελώς διαφορετική "κοψιά" απ'αυτήν που έχουμε συνηθίσει στη Μεσόγειο.
Μία απ'τις μεγαλύτερες κατάρες που υπάρχουν σ'αυτή τη ζωή, είναι να μην αντέχεις τη θέα του όμορφου, πέρα απ'τα συνηθισμένα στάνταρ σου και να προσπαθείς να το υποβιβάσεις.
Αφού ψάχτηκα αρκετά, διαπίστωσα ευτυχώς ότι δεν κουβαλάω τέτοια απαίσια μιζέρια μέσα μου και καθησύχασα τον εαυτό μου, βρίσκοντας άλλοθι για άφεση αμαρτιών, για πολλές απ'τις μαλακίες που έχω κάνει...
Άκουσα για τελευταία φορά το Concertο N0 2 για πιάνο,του Rachmaninov , και ξύπνησα ζαλισμένος στην Αθήνα....
O Λωτός, (παρ'ότι οι ανθοκομικές μου γνώσεις είναι ανάλογες με τις αντίστοιχες μουσικές, της Ναταλίας Γερμανού) έμαθα ότι συμβολίζει την αγνότητα που αναδύεται μέσα από λασπώδη νερά και βάλτους και πραγματικά βλέποντας εικόνες όπως η παραπάνω φώτο, το μυαλό πάει κατευθείαν εκεί που πρέπει. Ένα ψιλόλιγνο και φαινομενικά εξαιρετικά ευάλωτο πράγμα, ξεπηδάει κυριολεκτικά μέσα απ'το βούρκο και δίνει την πραγματικά όμορφη διάσταση του περήφανου-fragile, ακόμα κι αν αυτό δεν έγινε τόσο αναίμακτα, όσο μαρτυρούν τα πεντακάθαρα πέταλα του ανθού στην κορυφή. Το "She Is Thunderstorms" των Arctic Monkeys, έρχεται και κολλάει ακριβώς εδώ, καθώς ήταν το πρώτο τραγούδι που μ'έπιασε τόσο πολύ , μετά από ένα υπερβολικά Italo-Disco καλοκαίρι και το είχα πραγματικά ανάγκη. Ο Alex Turner, υπογράφει κατά την γνώμη μου σ'αυτό το τραγούδι, τους πιο ψυχεδελικούς στίχους της καριέρας του, που δέχομαι ότι δενβγάζουν πουθενά, αλλά ακροβατούν τόσο γοητευτικά αφαιρετικά, κάνοντας "αυτό που κάνει η νύχτα, στην ημέρα" κι αν κάνεις το λάθος να τους συνδέσεις με κάποιο πρόσωπο, (αν και δύσκολο...) είσαι χαμένος από χέρι... Η δεύτερη και ακόμη μεγαλύτερη φθινωπορινή μου εμμονή, έχει να κάνει με τη διασκευή των LCD Soundsystem στο "Live Alone" των Franz Ferdinand(άλλη μια απόδειξη ότι ο Κapranos έχει απίστευτα μουσικά κότσια !) Είναι απ'τις ωραιότερες και πιο ψυχωμένες διασκευές, που έχω ακούσει τα τελευταία 10 χρόνια, αφού παίρνουν ένα τραγούδι απ'τα "αζήτητα" του "Tonight" , που τόσο επιδεικτικά αγνοήθηκε από κάποιους "ειδήμονες" του κώλου, και του δίνουν τις μαύρες-νότες-ανάσες που έδιναν κάποτε τα πλήκτρα του Mike Garson, στην διαολεμένη ατμόσφαιρα του "The Heart's Filthy Lesson". Το "Live Alone" , αξίζει να το ακούσει κάποιος, γιατί είναι ένα σπουδαίο τραγούδι και ίσως περισσότερο αληθινό απ'αυτό που μπορούμε κάποιες φορές ν'αντέξουμε. Γι'αυτόν και για κανέναν άλλο λόγο.(ακριβώς για να "αντέξουμε") Καλό χειμώνα σε όλους και να ξέρετε ότι το άθλιο αυτό blog, θα προσπαθήσω να το κρατήσω περισσότερο ζωντανό από κάθε άλλη χρονιά, ακόμη κι αν πολλά άλλα πράγματα τριγύρω μου διαλυθούν εντελώς ή καταρεύσουν.
