Valerie Dore - The Night

This is, my N0 1 song for the summer of 2011....
& that's not a very good sign !
"ROMANTIC" ?

Ήσυχα, ήσυχα...

Καλό καλοκαίρι ή καλό υπόλοιπο καλοκαιριού(όπως βολεύεται ο καθένας) εύχομαι σε όλους....
Mία "dolce vita" δεν χρειάζεται απαραίτητα να είναι πολυέξοδη,σπάταλη και γεμάτη εξτραβαγκάνζες και μου είναι εντελώς αδιάφορο αν κάποιοι θα φοβούνται μια ζωή να χωνέψουν κάτι τέτοιο, συνδέοντας τα πάντα με την μίζερη και πεζή αγοραστική δύναμη χαρτονομισμάτων που αλλάζουν συνεχώς rate και cover...
Από την άλλη, διαχωρίζω πλήρως τη θέση μου, απ'αυτό που μάταια ταλαιπωρούσε τον Δ.Χορν στην "Κάλπικη Λίρα" , και που εν τέλει βάφτισε ως "μποέμικη ζωή", για τον απλούστατο λόγο, ότι κάτι τέτοιο, ακούγεται στ'αυτιά μου πολύ συμπαθητικό αλλά εντελώς παρωχημένο(δυστυχώς..) και χωρίς την παραμικρή τύχη για να εφαρμοστεί στις μέρες μας.
Παρ'όλα αυτά, αρχίζω και ζηλεύω θανάσιμα, ανθρώπους που δεν έχουν χάσει ακόμα το κουράγιο τους, κι εξακολουθούν να κάνουν ωτοστόπ....Αυτούς που πίνουν ήρεμα τις μπύρες τους, καθισμένοι σε ευρύχωρα πεζούλια ή σμιλεμένους απ'το κύμα βράχους, απολαμβάνοντας το τοπίο, τις κινήσεις των ανθρώπων, τις κουρασμένες μουσικές απ'τα γύρω μπαρ και την γλυκιά αποχαύνωση που προσφέρει το βουητό της θάλασσας.
Τα (ξανα)λέμε από Σεμπτέμβρη....

If There Is Something ...(?)

-Tρεις ημέρες πριν το πιο decadance θερινό ηλιοστάσιο των τελευταίων χρόνων, "έφυγε" ο χαρισματικός σαξοφωνίστας Clarence Clemοns.

H ψυχή της E-Street Band.

O άνθρωπος που συνέβαλε τα μέγιστα, έτσι ώστε τα τραγούδια του Springsteen, να ξεφύγουν απ'τη στρατόσφαιρα του γήινου αμερικάνικου ονείρου και να γίνουν το απόλυτα αξιοσέβαστο "reason to believe", για κόσμο που δεν ήξερε κατά που πέφτει το N.Jersey.

Respect...always & forever !

-To "Back To Mine" του Richard X, είναι κατά τη γνώμη μου μια εξαιρετική συλλογή, από διεφθαρμένα electro-grooves.
Ό,τι πρέπει, για τύπους που στα πάρτυ, τους ψάχνεις σ'όλο το σπίτι και τελικά τους βρίσκεις στην κουζίνα...


-To "Director's Cut", είναι το προσωπικό, twist απωθημένο της Kate Bush, που ασχολείται με ακουστικό τρόπο, με τραγούδια της από το "The Sensual World" και "The Red Shoes", αλλάζοντας ή καλύτερα "πειράζοντάς" τα, με το μητρικό ένστικτο μιας λέαινας, που τελικά καταφέρνει περίφημα ν'ανοίξει τις "ίδιες πόρτες, με διαφορετικά κλειδιά", κι όταν αυτά δεν λειτουργούν, προς πείσμα όλων, χρησιμοποιεί τα δόντια της.
"Don't want your bullshit....i just want your sexuality"
Ψυχή βαθιά...


- Το "If There Is Something" μου το πρότεινε ο λατρεμένος μου μπαμπάκας, που εντελώς μεθοδευμένα συνεχίζει να καταστρέφει τη ζωή μου, ακόμα και μέχρι σήμερα, επειδή έτσι απλά ...το άκουσε "λέει", στην ταινία "Flashbacks Of A Fool" και θεώρησε καλό να το μοιραστεί μαζί μου!!(ε ρε τρέλα !!!)
Το ανατριχιαστικά παρατεταμένο φαλτσάρισμα του B.Ferry, τη στιγμή που τραγουδάει "...i would do anything for you...i would climb mountains..", ήρθε σε μία δύσκολη φάση της ζωής μου,(όπως συνήθως συμβαίνει με τα τραγούδια που μου συστήνει ο "γέρος", ο Θ.Γιάννης ή ο Master)αναγκάζοντάς με να συμβιβαστώ για ακόμα μια φορά με κάποιες από τις ιδιοσυγκρασιακές, απρόβλεπτες εξάρσεις μου.
Υ.Γ: Συνάδελφοι, καλά κάνετε και πηγαίνετε στο Σύνταγμα.(το πάνω και το κάτω...)
Τουλάχιστον ασκείτε μία μορφή πίεσης.Αυτό που μπορείτε.
Ό,τι μπορεί ο καθένας.
Απλά αυτό που με στενοχωρεί αφάνταστα, είναι το γεγονός ότι αν δεν είχε βάλει το κράτος χέρι στις τσέπες,τις συντάξεις, τους μισθούς,τα δώρα και το γενικότερο "εισόδημα" του νεοέλληνα, δεν υπήρχε η παραμικρή πιθανότητα , να έχουμε συγκεντρώσεις "αγανακτισμένων", έξω απ'τη Βουλή.
Δηλαδή, πέρυσι, πρόπερσι ή δέκα χρόνια πριν, ήταν όλα O.K στο Ellada ?
Καμία αγανάκτηση για τα ελληνικά σχολεία-μπουρδέλα, που έχουν εξειδικευτεί στη μαζική παραγωγή ηλιθίων, δειλών, κακομοίρηδων & υποκριτών ?
Καμία αγανάκτηση για τα σιχαμερά ελληνικά νοσοκομεία και το τοκογλυφικό σύστημα υγείας ?
Καμία αγανάκτηση για το γεγονός ότι για να μπεις σ'ένα γαμημένο πρόγραμμα μεθαδόνης, μπορεί να χρειαστεί να περιμένεις μέχρι και 7 χρόνια, ενώ σ'όλες σχεδόν τις Ευρωπαϊκες χώρες, η ένταξη είναι σχεδόν άμεση.
Καμία αγανάκτηση για τους δρόμους καρμανιόλες,για τον τριπλασιασμό τιμών σε όλα σχεδόν τα προϊόντα αμέσως μετά την έλευση του Ευρώ(αλήθεια, γιατί δεν έγινε κάποιο μποϊκοταζ τότε, όπως π.χ στην Γερμανία) και για τη γκετοποίηση του κέντρου της Αθήνας?
Επίσης, και μ'όλο το σεβασμό στους "αγανακτισμένους" συναδέλφους, θα ήθελα να γινόταν ένα γκάλοπ εκεί έξω απ'τη Βουλή, για να μαθαίναμε κι εμείς, οι οπαδοί του καναπέ, τί στο διάολο ψήφιζε τα τελευταία χρόνια,η πλειοψηφεία όλων αυτών που τώρα φασκελώνουν,γιαουρτώνουν και φτύνουν τους εκπρόσωπους του ελληνικού κοινοβουλίου.
Δηλαδή ρωτάω:Τώρα καταλάβατε ότι είναι ψεύτες & απατεώνες? Κι αν ναι, πώς κι έτσι ?
Τί μεσολάβησε ?
Εκτός κι αν όλα αυτά τα χρόνια, δεν είχαμε "δημοκρατία" στο Ellada, κι όλοι αυτοί που τώρα προπηλακίζετε, δεν εκλέχθηκαν, αλλά σας(μας)επιβλήθηκαν με το στανιό ή προσγειώθηκαν στη Βουλή με ιπτάμενο δίσκο απ'το υπερπέραν !
Μήπως τελικά, η αγανάκτηση είναι καθαρά θέμα οικονομοτεχνικό κι όχι ιδεολογικό?(γιατί αν είναι έτσι, προτιμώ τον καναπέ συνάδελφοι...)
Μήπως το timing της καθυστερημένης αυτής αγανάκτησης, δείχνει ότι θα πρέπει μάλλον να ξανασυζητήσουμε λίγο,τη "φορά" και την "διέυθυνση" που θα πρέπει να έχει ένα φυσικό μέγεθος, όπως η ελληνική πατροπαράδοτη μούντζα ?
Συγγνώμη αν κούρασα, αλλά είμαι κι εγώ ένας "αγανακτισμένος" εδώ και 15 περίπου χρόνια και δεν μ'ακούει κανένας.
Και μάλλον, δύσκολα θα βρεθούμε κάποια στιγμή στην ίδια διαδήλωση....
Υπάρχει τελικά κάτι ?
Aυτή τη στιγμή, για μένα υπάρχει μόνο ο Manzanera...

Blood Pressures

Μου φαίνεται πως ο Jim Carrey στο "The Truman Show", είναι μια πολύ light εκδοχή των σημερινών παγκοσμιοποιημένων(και με το νόμο) μεθόδων παρακολούθησης, των συστημάτων ελέγχου και των έντεχνα κατασκευασμένων "ειδήσεων", καθώς και του τρόπου που αυτές διαρρέουν, όποτε κάποιοι(πολύ οικονομικά ισχυροί) θεωρήσουν πως "ο κόσμος πρέπει επιτέλους να μάθει την αλήθεια"...
Ο μοσχαναθρεμμένος Dominique, αποτελεί το πιο πρόσφατο(αν και τραγελαφικό) παράδειγμα, για το πόσο "εύκολα" μπορούν κάποιοι, όποτε κι αν θελήσουν, να καταστρώσουν το απόλυτο "στήσιμο", διαλύοντας καριέρες και ζωές που οι ίδιοι αποφάσισαν να χτίσουν πάνω σε συγκεκριμένα πρόσωπα και φυσικά οι ίδιοι αποφασίζουν για το πότε και πώς, θα τις πάρουν πίσω !
O ξερακιανός, μουσάτος, αρματωμένος κύριος, που εξέπνευσε όπως λένε, κάπου στο Πακιστάν, το κτίριο Ν0 7 στο πάλαι ποτέ World Trade Center, o φουκαράς που δεν πρόλαβε να συνοδεύσει τη γυναίκα του στο μαιευτήριο, ο Lars Von Trier, η επικείμενη ευθυγράμμιση των πλανητών, κι ένα σωρό άλλα καθημερινά ή όχι γεγονότα, συνθέτουν ένα πρωτόγνωρο ψηφιδωτό που συναγωνίζεται σε τραγικότητα τα "Short Cuts" του R.Altman και ξεπερνάει σε ένταση το "Do The Right Thing" του Spike Lee.
Μοιάζει πολύ τρομακτικό, αλλά έχω την εντύπωση πως αν μπεις στο στόχαστρο κάποιων ανθρώπων, είναι σχεδόν ακατόρθωτο να ξεφύγεις....
"Κι οι φήμες λένε..."όπως προφητικά κάποτε έγραφε η Κ.Γ.
Σ'αυτό το κλίμα, τα "πράσινα καλοκαιρινά μήλα" των Fleet Foxes μου θύμισαν το ακουστικό κρεσέντο των Simon & Garfunkel στο "Wednesday Morning 3 A.M",και ενώ στην αρχή ψιλοεκνευρίστηκα με την όλη φάση, στη συνέχεια ενέδωσα στα "The Shrine/An Argument"(ο τύπος τραγουδάει πραγματικά πολύ καλά εδώ!) και "The Plains/Bitter Dancer".
Μου άρεσαν επίσης ύστερα από καιρό οι Foo Fighters(το "Dear Rosemary" το έχω τιμήσει δεόντως!), ενώ βρήκα εντελώς αχρείαστη και λάθος επιλογή, τη συνεργασία της θεάς Stevie Nicks με τον Dave Stewart, που αντί να απογειώσει τη φωνάρα της, μάλλον θολώνει τα νερά...
Εν τέλει,και για να μην φλυαρώ άλλο,η "ζημιά" έγινε από 'κει ακριβώς που περίμενα...
Η Alison , τραγουδάει το "Last Goodbye" όπως μόνο μία Siouxsie θα μπορούσε να κάνει, κάνοντας κάποιους να σέρνονται δικαιολογημένα στα πατώματα, αφού πρώτα σιγουρευτούν ότι έχουν κλείσει καλά τις πόρτες κι έχουν τραβήξει όλες τις κουρτίνες.

Δεν μπορεί ν'αφορά όλους αυτό το τραγούδι ρε γαμώτο !Δεν γίνεται να είναι για όλους και μάλλον δεν θα τραγουδηθεί ποτέ μαζικά, σε τεράστια στάδια.
Ευτυχώς...

H T.v, στο ραδιόφωνο...

Λίγο μετά την κυκλοφορία του 5ου album του συγκροτήματος, που ξεκίνησε πριν 10 χρόνια απ'το Brooklyn, και με το "Nine Types Of Light" πείθει ακόμα και τους πιο επιφυλακτικούς σαν και του λόγου μου, ότι είναι απ'τα λίγα καινούργια πράγματα, που αξίζει κάποιος ν'ασχοληθεί.
Αν και είμαι σίγουρος, πως δεν θα παθιαστώ ποτέ με τους TV On The Radio, η τελευταία τους δουλειά μου άρεσε πολύ, και συγκαταλέγεται ανάμεσα στα 5-6 καλύτερα albums που έχω μέχρι στιγμής ακούσει μέσα στο 2011.
Σοβαρό, προοδευτικό rock, αλλά περισσότερο open-minded παρά progressive....
Με εξέπληξε ευχάριστα, ο τρόπος που χρησιμοποιούν τα πνευστά και η ανάδειξη ρεφρέν, που δεν εξαρτώνται άμεσα απ'τους στίχους(οι οποίοι επίσης είναι μια χαρά...)
Ωραία μουσικούλα, και κρίμα που ο Gerard έφυγε τόσο νωρίς για να μην προλάβει να δει τη συνέχεια...
Πιο κάτω, ο αγαπημένος μου απ'τους συνολικά"εννέα τύπους φωτός"....

L'Apocalypse

Mπορεί να μην είναι κλασσική μουσική, γιατί τελευταία στιγμή, άλλαξα γνώμη(ως συνήθως) αλλά είναι ένα ορχηστρικό masterpiece, κάποιου "δικού" μας, πολύ μεγάλου συνθέτη, που δυστυχώς ποτέ μας δεν τιμήσαμε ως χώρα, στο βαθμό που έπρεπε, ούτε εκμεταλλευτήκαμε πολιτιστικά(με την καλή έννοια) την μουσική ιδιοφυία του, προκειμένου να παράγουμε και να εξάγουμε πραγματικά αληθινό, πολιτισμό.

Η Καλύτερη Χορωδία EVER !

Tο κόλλημα που έχω με το "State Of Independence", ειδικά στη διασκευή που έκανε η Donna Summer, ένα μόλις χρόνο μετά την κυκλοφορία της original εκτέλεσης, των Anderson/Papathanasiou, είναι γνωστό σε όλους όσους παρακολουθούν το άθλιο αυτό blog.
Eιδικά κάθε χρόνο, αυτή την περίοδο, με πιάνει μια μανία μ'αυτό το τραγούδι, για λόγους που κι εγώ ο ίδιος αδυνατώ να αντιληφθώ.
Τελοσπάντων, δέχομαι στωϊκά το κάλεσμα της φύσης(γιατί έχω τελικά πεισθεί, πως περί αυτού πρόκειται...) και συνεχίζω.
Στο θέμα μας:
H χορωδία που συνόδευε τη Donna Summer, σ'αυτό το αριστούργημα, υπό το άγρυπνο πάντα βλέμμα και τις αναλυτικές οδηγίες του τελειομανή Quincy, δεν ήταν μια απλή χορωδία....
Ο σπουδαιότερος μαύρος καλλιτέχνης όλων των εποχών, δηλ. ο Stevie Wonder, o Μichael Jackson, η φοβερή και τρομερή Dionne Warwick, ο Lionel Richie,η Brenda Russell, o εξαιρετικός vocal-ίστας James Ingram, o Kenny Loggins, o Christopher Cross κι ο Michael McDonald, ήταν εκεί, πριν συμβεί το "We Are The World" που ακολούθησε αργότερα, με την προσθήκη ακόμα περισσότερων μεγάλων καλλιτεχνών.
Ομολογώ πως δεν είχα γνώση επί του θέματος, και το ανακάλυψα σχεδόν τυχαία σε μια συλλογή της D.Summer, διαβάζοντας τα credits.
Το εντυπωσιακό, όπως μπορείτε να δείτε και στο βίντεο που παίζει πιο κάτω, είναι η απλότητα που διέπει τον τρόπο που ο Quincy καθοδηγεί τις ΤΕΡΑΣΤΙΕΣ αυτές ΦΙΡΜΕΣ, αλλά και η αντίδραση των συγκεκριμένων καλλιτεχνών στις όποιες παρατηρήσεις του, που θυμίζουν περισσότερο παιδιά που μαζεύτηκαν σε κάποια εκκλησία να κάνουν πρόβα στα gospel της Κυριακής, παρά ντίβες που πουλάνε εκατομμύρια δίσκους παγκοσμίως και τρώνε με χρυσά κουτάλια.
Δείτε το βίντεο, και θα καταλάβετε τί εννοώ....
Εν κατακλείδι:
Nαι ! Αυτή είναι η σπουδαιότερη χορωδία όλων των εποχών !
Αυτή η χορωδία έδωσε ουσιαστικά την ιδέα για τη "μάζωξη" του "We Are The World", με τη διαφορά ότι το "State Of Independence" είναι ένα πολύ πιο δύσκολο τραγούδι, με πολύ μεγαλύτερες απαιτήσεις, και στα φωνητικά δεν ξεχωρίζει κανένας.
Απλώς νιώθεις, ότι αυτό που ακούς να σιγοντάρει τη D.Summer, δεν είναι καθόλου συνηθισμένο και μάλλον έξω απ'τα ανθρώπινα....
"Shablamidi shablamida , shablamidi shablamida..." ξανά και ξανά...
Δύο σχεδόν αστείες λέξεις, που επαναλαμβάνονται μεταλλάσοντας έναν εκνευριστικό γλωσσοδέτη, σ'ένα απογειωτικό ύμνο κάθαρσης.
Γι'αυτό είναι τόσο σπουδαία η δουλειά του Quincy Jones, και γι'αυτό η χορωδία του "State Of Independence", είναι μακράν η καλύτερη όλων των εποχών !
Καλό Πάσχα σε όλους.
Την Μ.Παρασκευή, παραδοσιακά, στο blog θα υπάρχει κλασσική μουσική.