Το τελευταίο χιόνι...

Καλό μήνα, έστω και καθυστερημένα....(και καλή Σαρακοστή,για τους νηστεύοντες)
Ο Μάρτιος , παραδοσιακά, ήταν πάντα,ο μήνας του "τελευταίου χιονιού"ή αν προτιμάτε των τελευταίων κρύων....
Προβλέψιμος του κερατά, σαν το "Μαύρο Κύκνο".
Διεκπεραιωτικός,μεσολαβητικός, Real Estate στο χρώμα του πάγου.
Κάτι σαν το "The King Of Limbs" των Radiohead...
Η Marianne Faithfull έβγαλε καινούργιο album !!!(άκουσον, άκουσον)
Η P.J Harvey ηχογραφεί τα "δικά της", summertime blues, σε καθεδρικούς ναούς, κάνοντας όλο το Μ.Νησί να "ταρακουνιέται", και σας ορκίζομαι πως αυτή την Καθαρά Δευτέρα, δεν είχα ούτε μία διακοπή ρεύματος στην πτωχική, εξοχική, μόνιμη κατοικία μου, εξαιτίας της μειωμένης προσέλευσης των "χαρταετάδων" στα Ν.Προάστεια, προφανώς λόγω ψύχους.
Αγαπημένη μου νότα, εξακολουθεί να παραμένει το ΝΤΟ, στις πρώτες τρεις οκτάβες του πιάνου, και ζητώ δημόσια συγγνώμη απ'τη Dusty, που εδώ και μία εβδομάδα, ξυπνάει κάθε τόσο και λίγο απ'τα ηχηρά φταρνίσματά μου.
Jo, είσαι τρομακτικά ακριβής, σε σημείο να μη θέλω ν'ακούσω ....άλλο.(τρομάζεις κόσμο έτσι)
Ένας πολύ καλός μου φίλος,a true artist, με συγκίνησε σήμερα, τηλεφωνώντας μου μεσημεριάτικα, και λεγοντάς μου την εξής φοβερή ατάκα:"ρε συ,σε πήρα τηλ.γιατί νόμιζα ότι πέθανες στα 35.... και το θέμα είναι πως, αν είχες πεθάνει, δεν έχουμε κάποιον κοινό γνωστό για να μου το πει..."
Στον Θ. αφιερώνω το παρακάτω τραγούδι, και τον παρακαλώ να μη σταματήσει ποτέ να μελετάει....modern jazz.
Η "ένδοξη",γη της επαγγελίας, από μια φωνή που μόνιμα θα βρίσκεται σε κάποιο καραβάνι,και θα πηγαίνει....θα πηγαίνει....

Another One Bites The Dust...

Aυτή η μακάβρια στήλη, τείνει να γίνει μόνιμη, αφού τις τελευταίες μέρες, έχει πέσει "θανατικό" εκεί έξω....
Φτου-φτου-φτου....
Αν και ποτέ μου δεν υπήρξα fan, ούτε του ίδιου, ούτε των Thin Lizzy, του αξίζει σίγουρα ένα farewell, έτσι για την τιμή της ηλεκτρικής κιθάρας, που αν μη τί άλλο, υπήρξε η προέκταση του χεριού του....
Είχε τζαμάρει και με τους Traveling Wilburys στο "She's My Baby", εκτός των άλλων, και νομίζω ότι μια "Ισπανική Κιθάρα", είναι το λιγότερο που θα μπορούσε να προσφέρει το άθλιο αυτό blog, στον αιώνιο Ιρλανδό-"loner" που μας αποχαιρέτησε στα 58 του.
Ελπίζω την επόμενη εβδομάδα να μην ξαναχρειαστεί να γράψω στο "another one bites the dust"....

Αnother One Bites The Dust....

Πάει κι αυτός ....

"Τα διαμάντια είναι παντοτινά" !

Το έμαθα προχτές το μεσημέρι, από το Θείο Γ.(ως συνήθως...) και μόλις τώρα, πήρα το μπαμπά μου τηλ. για να του κάνω "γνωστά τα νέα".

Εκείνος, τέρας ψυχραιμίας, και προσωποποίηση της κυνικότητας, με ρώτησε το εξής άσχετο:"Ρε μαλάκα, δε κρυώνεις εκεί πέρα ? Και καλά εσύ, ο σκύλος πώς τη βγάζει ?"

Εγώ προσπαθώντας να προσποιηθώ τον ψύχραιμο, του απάντησα πως "δεν κρυώνω στο Λαγονήσι, αλλά ζεσταίνομαι στη Νίκαια", κι εκείνος έβαλε τα γέλια....

Τον πληροφόρησα επίσης για το κατόρθωμα της Adelle, που από 19, έφτασε αισίως τα 21, κάνοντας όλο το Μ. Νησί να τιμά και τα 2 l.p της, μέσα στο Top 10 της εβδομάδας που διανύουμε, και τέλος τον καληνύχτησα, λέγοντάς του πως αφού ακόμα δεν έχει αξιωθεί να γίνει παππούς, θα μπορεί κι αυτό το καλοκαίρι να κάνει ανενόχλητος τις διακοπές του στη Σαντορίνη, πίνοντας ανέμελα όσα gin & tonic (δεν)του επιτρέπει ο καρδιολόγος του.....

Πιο κάτω, παίζει ένα απ'τα προσωπικά μου instrumental obsessions, για έναν απ'τους μεγαλύτερους "cowboy", (όχι μόνο του "μεσονυχτίου") που γνώρισε ποτέ η μουσική βιομηχανία.

Με πολύ αγάπη, κι ας μην είναι απ'τη Ρωσία.....
Ζούμε στ'αλήθεια,μονάχα δυο φορές?

Snobbery & Decay

Oι ACT, ήταν ένα ντουέτο, που αποτελούνταν από τον Βρετανό μουσικό-συνθέτη Τhomas Leer, που ήδη είχε στην πλάτη του ένα σεβαστό αριθμό προσωπικών albums χωρίς όμως κάποια ιδιαίτερη επιτυχία, και τη Γερμανίδα Claudia Brucken, που μετά τη διάλυση των Propaganda, στηρίχτηκε στις πλάτες του τότε συζύγου της και ιδρυτικού στελέχους της ΖΤΤ records, Paul Morley, ψάχνοντας ένα αποκούμπι.

Το 1987, οι ACT, κυκλοφορούν το πιο επιτυχημένο τους single, "Snobbery & Decay", που λίγους μήνες αργότερα, θα συμπεριληφθεί στο ένα και μοναδικό album που κατάφεραν να ολοκληρώσουν, με τίτλο "Laughter,Tears & Rage".

Mου είναι εξαιρετικά δύσκολο να περιγράψω τα συναισθήματά μου για το συγκεκριμένο single.

Θα πω μόνο, ότι το ανακάλυψα τυχαία στη γαλάζια συλλογή της Island, και αυτό που μου συμβαίνει κάθε φορά που το ακούω,(δηλαδή καμιά δεκαριά φορές την ημέρα, εδώ και ένα μήνα!) ταιριάζει τρομακτικά, με το παγωμένο άγγιγμα του kinky ήλιου, των αλκυονύδων.

Mια απόλυτα στυλάτη, χρεωκοπία !

Σαμπάνια, πανάκριβο χαβιάρι και στυλιστικές σπατάλες με την υπογραφή του Calvin Klein.

Ο Μr. Hyde του Dr.Mabuse !

Παζολινικό σεξ, σε σαλόνια με χρυσά ανάκλιντρα, σιωπηλά χλιδάτοι θάνατοι σε πορφυρά σεντόνια και κολλαριστά χαρτονομίσματα σε καταστροφικές συναλλαγές που δεν "παίζουν" ρέστα !

Σνομπ ηλεκτρονική pop, με εντελώς decadance φυγόκεντρες δυνάμεις που σε παίρνουν και σε σηκώνουν !

Στο εξώφυλλο του single,οι χαρακτηριστικές μορφές των Quentin Crisp(συγγραφέας, αθεράπευτα επιδειξιομανής και gay icon των 70's στην Αγγλία) και Liberace(ένας απ'τους πιο ακριβοπληρωμένους πιανίστες-entertainer στην εικοσαετία '50-70 παγκοσμίως) έρχονται να συμπληρώσουν το παζλ, της πιο glamour κατάπτωσης, που έχει γνωρίσει ποτέ η popular μουσική.

Υποκλίνομαι κι ανατριχιάζω!

Mea Culpa

To μεγαλύτερό μου λάθος, όσον αφορά τη λίστα με τα καλύτερα της χρονιάς, είναι ότι άφησα απ'έξω το "My Beautiful Dark Twisted Fantasy".
To πέμπτο l.p του Kanye, θα έπρεπε να βρίσκεται τουλάχιστον μέσα στην πρώτη τριάδα, κάτι που έχω πλήρως συνειδητοποιήσει, εδώ και δέκα μέρες περίπου.
Τραγική παράλειψη εκ μέρους μου, που συνέβη μάλλον γιατί δεν άκουσα ολόκληρο το δίσκο μέσα στον Νοέμβριο.
Νομίζω πως είναι το μεγαλύτερο "φάουλ" στο οποίο έχει υποπέσει το άθλιο αυτό blog, στα 4 χρόνια που φτιάχνουμε τις λίστες με τα καλύτερα.
Ο δίσκος είναι ίσως η πιο ολοκληρωμένη και μεστή δουλειά, του Νο 1 καλλιτέχνη της δεκαετίας, που ξεκινώντας συνυπογράφoντας την παραγωγή του "Blueprint" με τον Jay-z, έφτασε να κατακτά τρόπους μουσικού εξπρεσιονισμού, που κανείς άλλος εως τώρα δεν τόλμησε να αγγίξει.
Για μένα, ο Kanye West, είναι ένας Μαύρος Πάνθηρας με baroque καταβολές.
Η μαύρη version του Brian Eno, το πρελούδιο του έγχρωμου Kubrick, το ιντερλούδιο του ασπρόμαυρου Hitchcock, η electro έκδοση μιας σονάτας του Ligeti και το κλειδί που ανοίγει το λουκέτο-περιδέραιο στο λαιμό του Sid Vicious.
Eυτυχώς που πρόλαβα κι αγόρασα το cd, με το banned cover.(φώτο)
Κάτι είναι κι αυτό.
Ελπίζω να μην ξανακάνω τέτοιο λάθος.

The Film Of My Life

Το πρώτο post της χρονιάς .

Οουουουουουου......

Η μέρα, έχει ήδη αρχίζει να μεγαλώνει.

Ανεπαίσθητα, μπορεί να νομίζουμε, αλλά 2λεπτά τη μέρα, είναι 2 λεπτά.

Τελικά, αυτό που νομίζουμε ότι γίνεται, σπανίως συνάδει μ'αυτό που πραγματικά συμβαίνει, στο μέγεθος που συμβαίνει.

Κι αυτό που πραγματικά συμβαίνει, μπορεί να προσδιοριστεί με σχετική ακρίβεια, μόνο από ρολόγια,ζυγαριές,μεζούρες και πιεσόμετρα.

Ο άνθρωπος, αδυνατούσε πάντα να προσδιορίσει πράγματα και καταστάσεις, όχι γιατί δεν μπορούσε, αλλά γιατί πραγματικά δεν ήθελε.

Δεν υπάρχει χειρότερος κριτής, απ'αυτό που λέμε, "ανθρώπινο μάτι".

Βγάζει το άσπρο, κατάμαυρο και μετατρέπει την πίσσα σε πούπουλα.

Καμία εμπιστοσύνη λοιπόν στο POV.(point of view)

Ακόμα και στο πορνό, το POV, ήρθε ως ένα νέο επαναστατικό είδος(δήθεν HQ amateur) και τελικά κατέστρεψε τα πάντα, αφαιρώντας την ουσία του πραγματικού hardcore, αποβλακώνωντας εντελώς τον παραδοσιακό μαλάκα, και ισοπεδώνοντας μια για πάντα την αίσθηση του μεγέθους.(αυτό το τελευταίο νομίζω ήταν καταλυτικό χτύπημα....γιατί size DOES matter !)

Κάτι τέτοια σκέφτομαι ακούγοντας, το πολύ μπροστά για την εποχή του "The Original Soundtrack" των 10CC, ή προσθέτoντας κρέμα γάλακτος σ'ένα ταψάκι με ξαναζεσταμένα κανελόνια και 1 1/2 μισοκαμμένο μπιφτέκι από προχτές, με την ελπίδα να ορθοποδίσουν.

Από την άλλη, δεν μπορώ να μην σταθώ με δέος μπροστά στους αθεράπευτα ρομαντικούς(από άποψη) συνανθρώπους μου, που εξακολουθούν να πιστεύουν φανατικά πως το κρασί και το τζάκι, είναι καθαρά παρεϊστικά σπορ, υπερασπίζονται μέχρις εσχάτων τις ζεστές "φωλίτσες" της ορεινής Κορινθίας, και τσουγκρίζουν με χαμόγελο μέχρι τ'αυτιά τα ποτήρια τους σε ρεμπετάδικα.(υπάρχουν ακόμα αυτά ??)

Ωραίο πράγμα η αφοσίωση, ειδικά όταν ξυρίζεσαι μετά από έναν χορταστικό, 12άωρο ύπνο, γνωρίζοντας ότι στο σπίτι εξακολουθούν και υπάρχουν τσιρότα.

Ο Machete, ήταν τελικά swinger ?

Happy New Fear

Tο τελευταίο post της χρονιάς.

Εκεί έξω, δηλαδή και μέσα, γίνεται χαμός!

Το απόλυτο χάος!

Ειλικρινά δεν ξέρω τί ακριβώς έχουν στο μυαλό τους, όσοι εύχονται "καλή χρονιά" κτλ.

Τί σκέφτονται?

Αν σκέφτονται κάτι...

Όσοι πάντως το εννοούν, μάλλον τους περισσεύουν η φαντασία κι η γεναιότητα, αφού στο βάθος όλοι γνωρίζουμε πως το 2011,αποκλείεται να είναι μία "καλή χρονιά".

Δεν μπορείς να κάνεις ότι δεν ξέρεις ή δεν βλέπεις.

Είναι τόσο προφανές.

Το διακρίνεις στα βλέμματα όλων, το νιώθεις στην αύρα του διπλανού σου.

Το κυρίαρχο συναίσθημα παντού, είναι ο φόβος.

Από την άλλη, ρεαλιστικές ευχές ΔΕΝ υπάρχουν,γιατί εαν ήταν ρεαλιστικές, πολύ απλά δεν θα ήταν ευχές.

Τελοσπάντων, εύχομαι μία όσο το δυνατόν πιο ανώδυνη χρονιά, με τις μικρότερες απώλειες ψυχικής ισορροπίας(πολύ βασικό αυτό), καλό κουράγιο σε όλους μας και προπάντων πολύ χιούμορ, που είναι βασικό αντίδοτο σε decadance συνθήκες, όπως αυτές που βιώνουμε.

Ένα ευχάριστο της κρίσης, το ότι δεν στολίστηκε(ευτυχώς) αυτό το κακόγουστο-δέντρο-έκτρωμα, που συνήθιζαν να στήνουν στο Σύνταγμα.

Άλλο ένα ευχάριστο, είναι ότι τα δώρα μικραίνουν σε μέγεθος.

Αυτό δεν σημαίνει απαραίτητα ότι συρικνώνεται κι η αξία τους.

Πόσο μπορεί για παράδειγμα να συρικνωθεί το "Μονόγραμμα" του Ελύτη?

Πέντε-έξη λέξεις, σωστά χρησιμοποιημένες, ικανές να σκοτώσουν.

Το 2011, ακόμα κι αυτοί που ζορίζονται να σκεφτούν(όπως ο γράφων), θ'αναγκαστούν να το κάνουν.

Back to basics?

Δεν ξέρω, αλλά αν είναι αυτό το θέμα, so be it....

Επιστροφή στο μασίφ.

Σήμερα άνοιξα ένα μικρό φάκελο, και διάβασα ένα πολύ όμορφο ραβασάκι, απ'αυτά που μάλλον δεν θα γράψω ποτέ μου.

Σ'ένα χρόνο από τώρα, έχω υποσχεθεί ν'ανοίξω έναν ακόμα μεγαλύτερο φάκελο, αλλά προς θεού, όχι νωρίτερα από 31/12/2011.

"Μ'ακούς" ?

Ο θείος Γ. τελειώνει τώρα και τη φετινή μουσική ανασκόπηση.

My beautiful,dark,twisted fantasy.

Kόλλημα κι αυτός με τον Kanye West.

Καλή χρονιά σε όλους.(ουπς....μου ξέφυγε)