Failure No 3 : MUSE - THE RESISTANCE

Για τους Muse , δεν νομίζω ότι χρειάζεται να αναλύσω και πολλά πράγματα .
Απ'το "Showbiz" και μετά , και με εξαίρεση το συμπαθητικό "Black Holes & Revelations" , μου είναι από παγερά αδιάφοροι , έως σφόδρα αντιπαθητικοί !
Ο τρόπος που κάνουν μουσική , μου φαίνεται εντελώς μεσαιωνικού τύπου , και τα τραγούδια τους , απευθύνονται σε αυτούς ακριβώς τους ανθρώπους , με τους οποίους δεν αντέχω στο ίδιο δωμάτιο , για πάνω από 10 λεπτά ....[το έχω διαπιστώσει...]
Το "The Resistance" , λοιπόν , επαλήθευσε με τον καλύτερο τρόπο , τα "από μακριά κι αγαπημένοι" vibes , που εξ'αρχής νιώθω στο πετσί μου , όταν με κάποιον δεν ταιριάζουν τα χνώτα μας , και χαίρομαι ιδιαίτερα , που η διαίσθησή μου , δεν με ξεγέλασε , για ακόμη μια φορά.
Μακριά...

Sorrow No 4 : Morrissey - Years Of Refusal

Πραγματικό Sorrow ! !

Aπ'το εξώφυλλο , μέχρι το επιπόλαιο "When I Last Spoke To Carol" ....

Aπ'το αχρείαστο ,"Something Is Squeezing My Skull" [τί να'ναι αυτό άραγε ??] μέχρι το κουραστικό "I'm O.k By Myself " .

O Morrissey χρειάζεται ένα break .

Kι εμείς , ένα break απ'αυτόν.

Σώζεται κάτι από'δω μέσα ?

Τα "Throwing My Arms Around Paris" και "That's How People Grow Old" , σίγουρα...

Αυτά , είναι ΟΠΩΣ ΠΡΕΠΕΙ...

Failure No 4 : Junior Boys - Begone Dull Care

To τρίτο l.p του indie-electro ντουέτου , απ'τον Καναδά , [έχει μεσολαβήσει στο ενδιάμεσο κι ένα E.P με τίτλο The Dead Horse] ήταν απογοητευτικό .
Όταν έχεις καταγεγραμμένα στην πρόσφατη μνήμη του εγκεφάλου σου , τα "Last Exit" και "So This Is Goodbye" που έχουν προηγηθεί , μένεις το λιγότερο ανικανοποίητος απ'τα ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ που ακούς εδώ μέσα ...
Μέτρια , έως ανύπαρκτα τα ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ ...
Για ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ δεν γίνεται όλη αυτή η φασαρία ?
Ε...ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ εδώ πέρα ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ .
Μπορεί να υπάρχουν όλα τ'άλλα , όπως π.χ ένας αξιοπρεπής , educated , ηλεκτρονικός ήχος , μπορεί να υπάρχει συνέπεια στο είδος που υπηρετούν από το 2004 ,[αν δεν κάνω λάθος...] αλλά από ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ ....γιοκ !

Sorrow No 5 : MIKA - The Boy Who Knew Too Much

To "Life In Cartoon Motion" ήταν απολαυστικό !!

Το δεύτερο l.p του παιδιού απ'το Λίβανο , μου φάνηκε , μονότονο και ψυχαναγκαστικό .

Ο Μika , δεν έχει χάσει την φρεσκάδα του , ούτε την παιχνιδιάρικη διάθεση , να παίζει με samples , πολύχρωμα γλυφιτζούρια και να δημιουργεί πραγματικά , Powerpop singles σαν το "WE ARE GOLDEN" .

Αυτό που απουσιάζει χαρακτηριστικά απ'το "The Boy Who Knew Too Much " είναι το στοιχείο της έκπληξης .

Το απρόσμενο !

Όταν ένας καλλιτέχνης , από την φύση του απρόβλεπτος , φτιάχνει κάτι τόσο προβλέψιμο , με απογοητεύει .

Περίμενα απ'αυτόν μια εντυπωσιακή στροφή , σε κάτι το εντελώς διαφορετικό , κι ακόμα το περιμένω.

Πιστεύω πως στο μέλλον θα το κάνει .

Ο Μika δεν πρέπει να μπει σε καλούπι ...Δεν του ταιριάζει...

Σώζεται κάτι από'δω μέσα ?

Το "We Are Golden" σίγουρα..

Failure No 5 : White Lies - To Lose My Life

To "Τo Lose My Life" , δεν είναι ένας εντελώς , κακός δίσκος .
Απλά έχει χιλιοειπωθεί ,και με πολύ καλύτερους τρόπους στο παρελθόν , σε σημείο να έχει πια ξεχειλώσει ...
Oι White Lies , απ'τα αγαπημένα παιδιά του NME για φέτος , δεν έκαναν τίποτ'άλλο , από μια "σιγουράντζα"-ανακύκλωση , ενός ήχου που θυμίζει κάτι μεταξύ , Echo & The Bunnymen και New Model Army...
Σε μια συνέντευξή τους στο BBC London , δήλωσαν πως η μεγαλύτερή τους επιρροή , ήταν οι Talking Heads .[!!!??]
Πιστέψτε με , αυτό δεν φαίνεται πουθενά !
Όσο μεγάλη φαντασία κι αν διαθέτει κάποιος .

Failure No 6 : Florence & The Machine - Lungs

Πολύ κακό για το τίποτα.
Η Florence Leontine Mary Welch , και η κολλεκτίβα των μουσικών , που την πλαισιώνουν , δημιουργούν την απόλυτη ΦΟΥΣΚΑ της χρονιάς !
Αδικαιολόγητα πομπώδες στυλ , πόζα Μαρίας Αντουανέτας , και στόμφος μέχρι εκεί που δεν παίρνει για την μόλις 23 ετών Florence , που όταν καταλάβει πως κάνει ακριβώς τ'αντίθετα , απ'αυτά που θα έπρεπε να κάνει , αν θέλει να πλησιάσει έστω , στο μικρό δαχτυλάκι της Kate Bush ,θα είναι πλέον πολύ αργά...
Αυτό το καταλαβαίνει εύκολα κανείς , ακούγοντας την εντελώς άστοχη ερμηνεία της , στο καθόλου άσχημο "Rabbit Heart" .
Μαύρο ...
Μαύρο , Δαγκωτό !

Sorrow No 6 : Arctic Monkeys - Humbug

O Αlex Turner είναι ταλεντάρα .

Το αν είναι μουσική ιδιοφυία όμως , θα το δείξει το μέλλον.

Ας περιμένουμε καμιά δεκαετία ακόμα , και βλέπουμε...

Μήπως τελικά του πάνε καλύτερα οι "Last Shadow Puppets" ?

Το τρίτο l.p των Arctic Monkeys πάντως , δεν μου άρεσε .

Και μ'εκνευρίζει αφάνταστα το γεγονός , πως ντε και καλά , ένα group , μ'ενα καλό l.p στο ενεργητικό του , κι ένα μέτριο , θεωρείται ήδη το απόλυτο must !

Το αδιαμφισβήτητο !

Μην τολμήσει κανείς και ακουμπήσει τους Arctic Monkeys γιατί....χάθηκε !

Μήπως τελικά , θα έπρεπε ν'αλλάξουν τ'όνομά τους , κι από Arctic Monkeys να μετονομαστούν σε The Untouchables ?

Kατάντια....

Σώζεται κάτι από'δω μέσα ?

Το "The Jeweller's Hands" σίγουρα ! [θα ξέχασε φαίνεται ο Alex να το συμπεριλάβει στο "The Years Of The Understatement" ή τουλάχιστον ....έτσι ακούγεται...]