Running through my head secretely , the shouts of the boys in the factory.
I ring you on the telephone silently ,
like blood , like wine , in the darkroom scene.....
A letter , once composed ,
seven years long , and as long as a tree .
Reading , on the wall .
Emissions , efficiency.....
Efficiency .....efficiency...
Η πρώτη ταινία με τον Leonardo Di Caprio που είδα στην ζωή μου. 1995.
Παρέα με τον φυσικό και πνευματικό μου πατέρα.
Δεν θα ξεχάσω το σοκ που ένιωσα , την πρώτη φορά που άκουσα το "People Who Died".
Και σκοτάδι !
Πολύ σκοτάδι !
Σαν κι αυτό που συχνάζει στις υπόγειες διαβάσεις των πεζών .
Περίεργο....
Αυτοκαταστροφικό , επικίνδυνο.
Αλλόκοτο....
Ακαταλαβίστικο...
Ο Jim , ενσάρκωσε στην πραγματική του ζωή , το ρεαλιστικό , βασανισμένο πρότυπο του Catholic Boy , με το ξανθό καρέ μαλλί , το αγγελικό πρόσωπο , και την γκριζαρισμένη ψυχή που χρόνια τώρα ο Trent Reznor προσπαθεί να σκιαγραφήσει μέσα απ'τα 9-ιντσα τραγούδια του.
Καλό Χειμώνα στους μουσικόφιλους...bloggers και μη. Απέμειναν μόνο 3 μήνες μέχρι να ξεκινήσουμε και πάλι την αντίστροφη μέτρηση για τα καλύτερα l.p της χρονιάς , [να στάξουμε ίσως και λιγάκι χολή για τα χειρότερα κτλ. and so the story goes....on and on and on...] Γενικά δεν είμαι και στα καλύτερά μου , γι'αυτό αποφάσισα ν'ασχοληθώ στο πρώτο post του Φθινοπώρου με κάτι που μ'έκανε να γελάσω , και να περάσω καλά για δυόμισι περίπου ώρες. Το "Inglourious Basterds" είναι μια κλασσική Tarantino-ταινία. Βίαιη, black-χιουμοριστική , ρυθμική , σπιντάτη , με διαλόγους σήμα κατατεθέν του σκηνοθέτη , που ανέστησε νεκρούς [βλέπε Travolta , Willis etc.] , δημιούργησε την δική του Misirlo-μόδα , ερωτοτρόπησε άφοβα με την σινέ-μούσα του Uma , και έκανε ζουμ στα δικά του προσωπικά φετίχ , διαζωρίζοντας την θέση του , απ'την δήθεν, πλέμπα της cine-κουλτούρας. Όταν κάποιος καταφέρνει ακόμα και τον Brad Pitt , να μοιάζει καλός κωμικός , νομίζω πως του αξίζουν τουλάχιστον πολλά συγχαρητήρια. Για το soundtrack , ούτε λόγος ! Strongly recommended για πολλούς λόγους. Billy Preston με Alamo μαζί ? Puttin' out the fire με Μorricone ? Ποιος θα τολμούσε έστω να διανοηθεί κάτι τέτοιο ? Πιο κάτω , παίζει το υπέροχο ορχηστρικό "Τhe green leaves of summer " όχι όμως όπως ακούγεται στην ταινία του Quentin , αλλά όπως ακουγόταν στο κλασσικό "Τhe Alamo" . Kαλή ακρόαση σε όσους θα πάνε στους MGMT απόψε.
Moans and screams are underrated . Why ? 'Cause we all pay more attention to words. Words are part of a code , that human beings invented , in order to communicate[aka:lie] with each other But words can be deceitful . On the other hand , heavy"mmms"and long "ohohohohohs" are a bit more ...genuine , as far as they don't go through any kind of filter , on their way out... Listen to Annie Lennox , in my favorite Eurythmics song , and you'll know what i mean. Who actually cares what that girl is talking about , in that song ? Lots of "zs" , "booms" , "doons" , moans and screams . Disco meets doo-wap , in a sh-boom 80's pop version . Sexy as hell , freaky , tender . A bit scary too. But charming. A classic "shut the fuck up" song , and try to feel [don't you dare try to understand!] what the hell is going on.... Za-za-za-za .....boom-boom-boom-boom..... Oh...and by the way , the piano sounds nice too!
They invented pop .... They put humor , honesty , and the most brilliant melodies that human being could[nt] ever invent, into a blender ,located in the Abbey Road studios.... The result ? Perfection. They combined simplicity and music intelligence, in the most elegant way. They made POP incomparable bigger than Rock'n' Roll itself .... They pushed Rock'n'Roll to another dimension. Who could ask for more ? Who would decide not to include singles like "Strawberry Fields Forever" and "Penny Lane" in an album ? Well , they did. The l.p was Sgt.Peppers. Who were they ? Where did they come from ? Is there life outside Planet Earth ? But of course ..... Here's a tiny sample, of this undisputed truth , which proves that we're not the only residents in the universe. And you can listen to it....too !
Well , let me tell you something girls .... Your beloved father and i , have recently decided to move somewhere out , in the country. Bigger house , fresh air , and a healthier environment for you , my little honey-bunnies .... You were always the ones who kept complaining about , how boring and pale is the big city life.....Remember that ? Well , there's your chance to prove yourselves and your family , that you can live your lives like good catholic girls , and later on , have your own family , the way your father and i did... Oh...I can't wait for us , to settle down in our new , 4-bedroom house in N.Dakota .... - Oh mum .....That's B I G ! ! ! !
Kαλό καλοκαίρι σε όλους ...... Αργήσαμε λιγάκι φέτος , αλλά τελικά τα καταφέραμε. Με την ψυχή στο στόμα . Αγχωτικά.... Δεν παραπονιέμαι....ίσα-ίσα αισθάνομαι πραγματικά προνομιούχος... Καλό καλοκαίρι ακόμα και σ'αυτούς, που εξακολουθούν να θεωρούν ότι το "Grace" του JeffBuckley , έχει απαραίτητο λόγο ύπαρξης ανάμεσα στα 500 καλύτερα albums όλων των εποχών.[πλήρως ακατανόητο , αλλά σεβαστό...] Καλό καλοκαίρι στους λάτρεις του πιο αδιάφορου κατά την γνώμη μου φρούτου , EVER ....δηλ. του καρπουζιού....Κουράζομαι μόνο και μόνο στην θέα, τόσων πολλών κουκουτσιών. Όρεξη να'χεις , να .....φτύνεις ! Καλό καλοκαίρι στους περιπτεράδες στο κέντρο της Αθήνας , που δίνουν πραγματικό νόημα στην έννοια του κοινωνικού λειτουργού . Καλό καλοκαίρι στους έχοντες ακόμα ενδοιασμούς , ποικίλων τύπων .....και αναστολές διαφόρων διαμετρημάτων.... Καλό καλοκαίρι με τον πρώην Boo Radley , Μartin Carr , να συνεχίζει ακάθεκτος το ίδιο βιολάκι της ορχηστρικής Brtit-pop , σαν να μην πέρασε μια μέρα. Πανέμορφο το "The Dead of Winter" .... Με τον Λονδρέζο Findlay Brown να "χάνει την θέλησή του για επιβίωση" , και μέσα ακριβώς απ'αυτήν του την εξομολόγηση , να μεταδίδει μ'ένα σχεδόν σατανικό , υποχθόνιο , νέο είδος προσηλυτισμού , την πίστη ότι τελικά θα τα καταφέρεις , έστω κι αν αυτό περνάει από πολλά κύματα παραισθήσεων , τυχαίων συμπερασμάτων και ψυχοφθόρων ερωταπαντήσεων. Kαι να μην ξεχνάμε και τα "3 πουλάκια", κάθονται , των "Dead Weather"....[τα λέω εδώ και τρία χρόνια εγώ για την Αlisson , αλλά ποιος με ακούει ????] Προς το παρόν βέβαια , μου φαίνεται πως θα αρκεστώ σε μια εξαιρετική, και αναπάντεχα ζουμερή , σουπιά στα κάρβουνα , μπόλικο Gin , θέα καλντέρα , και όσο το δυνατόν λιγότερη σκέψη γίνεται... Με σπρώχνει εξάλλου προς τα 'κεί το "3AM Spanish" των Hockey..... Άτιμο πράγμα αυτή η ροπή .....και απ'ότι φαίνεται δεν μπορώ να κάνω και πολλά πράγματα για να την ελέγξω...[άσε που δεν θέλω κιόλας..] Καλό καλοκαίρι , έτσι ή αλλιώς .....με δύο τραγούδια... Καταπληκτικό το ένθετο cd του "TheWord" ....
Όταν ο δικός μου , "Personal Jesus" των 90's , Τrent Reznor , βγήκε προχτές το βράδυ στην σκηνή , κοντοκουρεμένος ,υγιέστατος, αρκετά γυμνασμένος ,και προπάντων clean , δεν μπορούσα κατ'αρχήν να διακρίνω , αν αυτό που έβλεπα , συνέβαινε στ'αλήθεια , ή ήταν ένα απ'τα πολλά παιχνίδια του οπτικού μου νεύρου , που με συντροφεύουν εδώ και 15 περίπου χρόνια , από την πρώτη στιγμή δηλαδή που ήρθα σε επαφή με το "The Downward Spiral" . Ήταν θυμάμαι Σάββατο , κι είχα γυρίσει απ'το Μετρόπολις με καμιά 20αριά cd ..... Το "Mr.Self Destruct" με άφησε κυριολεκτικά "κρόκο" και στο "Heresy" είχα ήδη παραδώσει ψυχή και σώμα ! Δεν είχα ξανακούσει ποτέ κάτι ....έστω παρόμοιο....Δεν υπήρχε έως τότε ,καταγεγραμμένο κάτι στην πρόσφατη μνήμη του εγκεφάλου μου , που να πλησίαζε αυτόν τον καταιγιστικό electro-industrial ήχο , που ο Trent είχε απ'ότι φαίνεται πολλά χρόνια μέσα του , κι απλώς έπρεπε να τον εξωτερικεύσει με κάποιον τρόπο. Ό,τι ακολούθησε από'κείνο το Σαββατο και μετά , εγώ το ονομάζω φυσική εξέλιξη των πραγμάτων , με αποκορύφωμα το βράδυ της 20ής Ιουλίου στο θέατρο Βράχων , όπου όλα ξαφνικά άρχισαν από μόνα τους να εξηγούνται , άσχετα αν στα πιο σημαντικά πράγματα που έχουν συμβεί στην ζωή μου , ποτέ δεν έψαξα συνειδητά να βρω εξηγήσεις.[είναι αβάσταχτα βαρετό και μάταιο...] Τον Τrent δεν τον αγάπησα απλώς....Τον λάτρεψα κυριολεκτικά ! Κι όχι για ένα και δύο πράγματα...αλλά για πολλά ... Κατ'αρχάς ήταν ο άνθρωπος που αφότου επαναπροσδιόρισε έννοιες όπως ο πόνος ,κι ο θυμός , απενοχοποίησε το αίσθημα του ωμού μίσους , και μετέτρεψε τα εφτά θανάσιμα αμαρτήματα σε επιτακτικές ανάγκες που πρέπει να ικανοποιούνται σε καθημερινή βάση. Ποτέ δεν μίλησε ανοιχτά γι'αγάπη , αλλά ούτε και γι'αυτό που γλυκανάλατα αποκαλούμε "θλίψη".Για ποια αγάπη απ'όλες άλλωστε να μιλήσει ?Tην Χριστιανική μήπως ?Ποια θλίψη και ποια μελαγχολία ? Έννοιες σαν κι αυτές τις σνόμπαρε συστηματικά και καθολικά....ή μάλλον για να λέμε τα πράγματα με τ'όνομά τους , τους είπε ένα τεράστιο "ΑΝΤΕ ΚΑΙ ΓΑΜΗθΕΙΤΕ" , στέλνοντάς τες να κάνουν παρέα στις μούμιες του Elvis και του Disney.... σε λειβάδια γεμάτα carousel και πολύχρωμα ζαχαρωτά ....Και πολύ καλά έκανε ! Αντίθετα , προτίμησε ν'ασχοληθεί με πιο γήινα , απτά και βρώμικα πράγματα , όπως π.χ τα γουρούνια....[oι πρώτοι που το έκαναν πριν 40 χρόνια ήταν οι Beatles] , τις ανεξερεύνητες αποχρώσεις του γκρι , την καφέ σκόνη που αφήνει στο πέρασμά της η σκουριά ,την λάσπη και την απέραντη "empire of dirt" , διαλαλώντας σε κάθε ευκαιρία πως " ο θεός σας πέθανε....ΚΑΙ ΚΑΝΕΙΣ ΔΕΝ ΝΟΙΑΖΕΤΑΙ ....αν υπάρχει κόλαση , θα σας δω εκεί...." , χωρίς ποτέ του όμως να γίνει γραφικός ή να χαρακτηριστεί too much...[βλέπε Μanson.] Τραγούδησε για αυθεντικά ζωώδη ένστικτα , σε ανθρώπους , που μέχρι πρότινος δεν είχαν καταλάβει ότι τελικά , αυτές οι αρχέγονες παρορμήσεις , η βιαιότητα και οι δολοφονικές τάσεις , δεν είναι παρά ένα απ'τα πολλά κομμάτια , που συγκροτούν το παζλ ,της εξ'ορισμού βάναυσης ανθρώπινης φύσης. Υπερασπίστηκε το "θέλω να σε γαμήσω σα ζώο "τίποτα περισσότερο , τίποτα λιγότερο....και παραδέχτηκε ότι "θέλει αυτό που ποτέ δεν θα μπορεί να έχει".... Στα 90's , υπήρξε το στοιβαρό αντίδοτο , στην θλιβερή εικόνα ενός αξιολύπητου Cobain , που μόνο το αγκάθινο στεφάνι του Ιησού δεν πρόλαβε [...ευτυχώς ! !] να φορέσει , δίνοντας εναλλακτικές , εκεί που το grunge αγκομαχούσε και κούραζε. Σαν θύμα , δεν αυτοπαρουσιάστηκε ποτέ ! Ούτε καταδέχτηκε να υιοθετήσει την "πιασάρικη" συνταγή του "εσταυρωμένου"-αντιδραστικού , μεσσία , που από τη μία κινδυνολογεί εκ'του ασφαλούς , αφορίζοντας με αοριστολογίες , τους πάντες και τα πάντα, και από την άλλη , κλαίει κι οδύρεται για την πουτάνα την ζωή και την άδικη κοινωνία. Ποτέ του δεν κλαψούρισε.... Αντ'αυτού ,ούρλιαξε "BURN". Όλα αυτά ,και όχι μόνο , ήταν και προχτές το βράδυ ο Trent. Εξαιρετικά μετρημένος πάνω στην σκηνή , σοβαρός , επαγγελματίας , εκρηκτικός ,ισοπεδωτικός, ισορροπημένος, και fragile ταυτόχρονα ... ΕΚΠΛΗΚΤΙΚΟΣ σε όλες του τις ερμηνείες ...οne by one! [σε αντίθεση με τον frontman των Jane's Addiction που ήταν πραγματικά θλιβερός....και θα μπορούσε τουλάχιστον να περισώσει λιγάκι απ'την αξιοπρέπειά του , αν περιόριζε λιγάκι τις αναίτιες βωμολοχίες , και δεν μπέρδευε τόσο πολύ , το ούζο , τον Παρθενώνα, τους Ναζί και το γλειφομούνι...] Αποζημιώθηκα προχτές και με το παραπάνω , για ολα τα συναυλιακά στραβά που έχουν συμβεί μέχρι τώρα , και θα αντάλλαζα ευχαρίστως καμιά 10αριά συναυλίες , για ΜΙΑ ακόμα των N I N . Συγκινήθηκα , κι ευχαριστήθηκα ! Ικανοποιήθηκα όσο ποτέ άλλοτε στο παρελθόν....όπως εξάλλου κι όλοι όσοι βρέθηκαν προχτές το βράδυ στον Βύρωνα.....Tο άκουγες στα σχόλια όλων , μετά το "Hurt"...To ένιωθες στον ιδρώτα του διπλανού σου.... Α Lifetime Memory....και δίχως άλλο , Η ΚΑΛΥΤΕΡΗ ΣΥΝΑΥΛΙΑ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΜΟΥ . "...grey would be the colour , if i had a heart..."
Υ.Γ: Γιάννη , είχες[και πάλι!] δίκιο για N I N + D.Bowie .[βλέπε "Ι'm Αfraid of Americans"το οποίο παρεμπιμπτόντως το έπαιξαν ] αλλά το μυαλό καμιά φορά ρετάρει.Συμβαίνει και στις καλύτερες οικογένειες.Πάντως με εντυπωσίασες γι'ακόμα μια φορά.Εγώ είμαι σίγουρος , πως σε μια αντίστοιχη Aerosmith-ική συζήτηση , δεν θα'ξερα τίποτα.Αντε και με το καλό ο διάδοχος....
