Κατ'εξαίρεση.-

Εξαίρεση.
Όπως αφαίρεση.
Όπως διαίρεση.
Κι επειδή δεν νομίζω να έχω παίξει ποτέ ελληνική μουσική στο άθλιο αυτό blog, ζητώ προκαταβολικά συγγνώμη, απ'τους ορκισμένους fan του ξένου pop-rock ρεπερτορίου, για το "μικρό" αυτό λοξοδρόμημα.
Το συγκεκριμένο τραγούδι , παρ'ότι το γνώριζα, και παρά το γεγονός ότι δεν υπήρξα ποτέ μου λάτρης της συγκεκριμένης "γυναικείας" (......χαχαχα) μπαρμπουτο-φωνής, όταν το άκουσα ένα πρωινό στην Σαντορίνη, κυριολεκτικά πάγωσε το αίμα μου.
Ξέρεις , είναι απ'αυτές τις στιγμές που δεν τις ελέγχεις καθόλου,αλλά απλά τις υπομένεις, προσπαθώντας σαν τον ηλίθιο να μην βουρκώσεις για τα επόμενα 4 λεπτά, γιατί "και καλά" δεν υπάρχει λόγος.
Εξάλλου, σε διακοπές βρίσκεσαι.
Το καλαμάκι απ'το φραπέ σου μένει στο στόμα, (αν συγκρατηθείς και δεν το καταπιείς...)και ξαφνικά νιώθεις μια ντροπή λιγότερη, που είσαι Έλληνας.
Κάθεσαι εκεί, σαν τον απόλυτο "χαχα" και δεν ξέρεις τί στο διάολο σε βρήκε, πρωϊνιάτικα.
Για να μην σου πω, ότι ξαφνικά σε πιάνει ο αλτρουϊστικός-μεταδοτικός οίστρος και θέλεις να το μεταφράσεις στ'αγγλικά, στον πρώτο τουρίστα που έχει την ατυχία να περνάει κάτω απ'το δωμάτιό σου.
Εγώ ? Να μοιραστώ μουσική ?
Εγώ μοιράζομαι μόνο hangover....
Περίεργα πράγματα.
Μαλάκα, είναι λίγο spooky η όλη φάση, αλλά από θρίλερ και εφιάλτες φέτος....άλλο τίποτα !
Πάλι καλά , που "τα σπίτια είναι χαμηλά" και μπορώ άκοπα να βαράω την κεφάλα μου στο ταβάνι, μπας και γίνει κάνα καλό κούνημα εκεί μέσα και συνέλθω λιγάκι.
Αυτή η Κυριακή .....νισάφι πια !
Κι επειδή δεν μ'αρέσει να το παίζω παρθένα Μαρία, ομολογώ πως έχω βρεθεί στην ίδια κατάσταση άλλες δύο φορές στο παρελθόν, εξαιτίας ελληνικού άσματος. (Φαντασία για Μπουζούκι και Πιάνο & Χορός του Σάκαινα)
Εξαίρεση.
Όπως αναίρεση.
Όπως αίρεση.

Au Revoir "CHAOS" !

Δεν βρίσκω ότι είναι κακό, ούτε δείγμα ναρκισσισμού, να ευλογούμε που και που τα γένια μας, όταν φυσικά υπάρχει λόγος που να αποδεικνύει "του λόγου το αληθές".
Στην περίπτωση λοιπόν του group απ'το Sudderland, (No 6 στο Τοp 20 των καλύτερων albums του 2008, σύμφωνα με την άποψη του άθλιου αυτού blog) ισχύει περίπου αυτό.
Ποιο ?
Το ότι οι Futureheads, με το τέταρτο στην σειρά album τους, έρχονται να ισοπεδώσουν και το τελευταίο λθαράκι που είχε μείνει στην θέση του, μετά την "έκρηξη του Twist" και τα φρενήρη σκαμπανεβάσματα του πιο αγνού και καλοπροαίρετου post-punk ήχου, που ακούστηκε ποτέ στα 00's.
Οι ταχύτητες, ιλλιγιώδεις όπως πάντα, οι βελόνες των κοντέρ στα κόκκινα και όσοι γουστάρουν ακόμα να ριψοκινδυνεύουν τα "σπίτια" και τις "καριέρες" τους, ζώντας ξεδιάντροπα τις "διπλές ζωές" τους, λίγο μετά τη δύση του ηλίου, θα ευχαριστηθεί η καρδούλα τους με το "Χάος".
Για τους άλλους, υπάρχουν πάντα οι Hold Steady....
Kαλό ....γκρέμισμα !

Hμέρες Φυσικοθεραπείας....

Μάλλον έχω κάτι, που οι επιστήμονες στον ευρύτερο τομέα της υγείας,δηλ. οι πιο αγράμματοι και κατά βάθος απαίδευτοι πτυχιούχοι του κόσμου, αρέσκονται στο να το χαρακτηρίζουν ως "αυχενικό" ή κάτι τέτοιο τελοσπάντων.

Το να περνάς έστω μια ώρα της ημέρας σου, μπρούμητα, στο ράντζο του κάθε επίδοξου φυσικοθεραπευτή-Προκρούστη, τρώγωντας στη σπονδυλική σου στήλη ό,τι laser και ηλεκτροφόρο καλώδιο παίζει εύκαιρο, μπορεί να μην είναι και το πιο ευχάριστο πράγμα στον κόσμο, αλλά έχει και την πλάκα του.

Ειδικά, όταν όλ'αυτά, γίνονται υπό τους ήχους τραγουδιών του Θέμη Αδαμαντίδη και της Μαντώς.

"Κρήτη Κέρκυρα και Νιο , μορφονιά με μορφονιό...." κτλ.κτλ...

Μιλάμε για σκηνικά απείρου κάλλους, στα όρια του πιο σουρεάλ, fiction σεναρίου, που αν μη τι άλλο, προκαλούν ασυγκράτητο γέλιο, μέχρι μυικού σπασμού, κάτι που όπως καταλαβαίνετε ακόμα και οι πιο άσχετοι με το μυοσκελετικό σύστημα και τις παθήσεις του, δεν ενδείκνυται στην περίπτωσή μου.

Αντίθετα, πιστεύω ακράδαντα, πως μια γενναία αποχή, από τους δήθεν ορκισμένους "εταιρικούς"μαλάκες που αναγκάζομαι να συναναστρέφομαι καθημερινά, και μια καθολική νηστεία από έννοιες όπως "budget", "target group", "στόχος", "feedback", "ΙΚΑ", "βίζιτα ή επίσκεψη", "τιμή","φαινόμενο rebound","προϊστάμενος","διευθύνων σύμβουλος" και "πωλήσεις", είναι αυτό που έχει πραγματικά ανάγκη ο οργανισμός μου για να κάνει αυτό το γαμημένο το "recover", ως τα τέλη Αυγούστου, που θα ξαναρχίσει η "μόλυνση".(δηλ. η επαφή με όλες αυτές τις δηλητηριασμένες έννοιες...)

Τί μου φταίει ο Αδαμαντίδης ? ?

Μια χαρά ήταν ο άνθρωπος....

Εύχομαι λοιπόν προκαταβολικά, καλό καλοκαίρι σε όλους, και ειδικά σ'όλους αυτούς που διαβάζουν το blog, χωρίς να έχουν κάνει ποτέ, ούτε ένα σχόλιο.

Όσο για τους εταιρικούς ρουφιάνους-γλύφτες, έχω να δηλώσω πως ποτέ μου δεν έχω γράψει τόσο πολύ στα παπάρια μου, ανθρώπους, όσο αυτούς.

Ας είναι ευτυχισμένοι, μέσα στην βιοχλαπάτσα που κουβαλάνε και στην προσωπική τους ζωή.

Εκείνοι επέλεξαν να είναι γλοιώδεις, μέχρι αηδίας.

Δεκάρα δεν δίνω, κι αν δεν πληρωνόμουν για να τους ανέχομαι, δεν θα είχα μαζί τους ούτε "καλημέρα".

Ούτε καν, μια αθώα ανταλλαγή βλεμμάτων.

Καλό καλοκαίρι λοιπόν,και καλές "διακοπές" ή καλές "συνέχειες"....

Εσείς ξέρετε καλύτερα....

Όλοι μας κατά βάθος, ξέρουμε.

Ο καθένας για τον εαυτό του.

"...πες μου σ'αγαπώ, για να βγω με μια βάρκα θαλασσιά, άστρο να σου βρω και σταυρό, απ'τα δώδεκα νησιά..."

Σιγά μην παίξω αυτό.....

Εξάλλου δεν βρήκα ποτέ, τίποτα το γοητευτικό, στα δωδεκάνησα....

Ξεκινάω απ'το "τέλος", ως συνήθως.

Το καλύτερο "καλοκαιρινό" τραγούδι EVER !

Aπ'την πιο μεγάλη μου αδυναμία.

Μ'όσους έχουμε πιει μερικά ποτάκια, ξέρουν....

Quello Che Conta

Kαλό μήνα, που λέμε και στη δουλειά....
Ο δίσκος του Mike Patton, "Μondo Cane", με τις διασκευές σε κλασσικά ιταλικά τραγούδια της δεκαετίας του '50 και του '6ο, είναι για μένα με διαφορά, ό,τι καλύτερο άκουσα μέσα στο πρώτο εξάμηνο του 2010 και όχι μόνο.
Με την υποστήριξη της "Filarmonica Arturo toscanini" ορχήστρας, που μετράει περίπου 65 μουσικούς, ο Mike Patton, ερμηνεύει συγκλονιστικά, μερικά από τα τραγούδια, που πριν από καμιά πενηνταριά χρονάκια, αποτελούσαν την ελίτ της ιταλικής pop.
Το track listing, είναι καταπληκτικό, όπως και η φωνή του πρώην "άπιστου", "μπανιστιρτζή", που κάνει ένα πραγματικό crossover στην καριέρα του, δείχνοντας σ'όλους τους κολλημένους, πως η καλή μουσική δεν έχει, και δεν πρέπει να έχει όρια και διαχωριστικά.
Γιατί αν κάποιος πριν 10-15 χρόνια, μας έλεγε πως ο Patton θα τραγουδούσε κοστουμαρισμένος το "Senza Fine", το "20Km Al Giorno"ή το "Il Cielo in Una Stanza" σ'έναν χώρο, σαν το δικό μας Μέγαρο Μουσικής, μάλλον θα τον χαρακτηρίζαμε τρελό !
Το "Mondo Cane" είναι ένα album που κατά την προσωπική μου άποψη, παίρνει 11, με άριστα το 10 !
Το ακούω συνέχεια και ακούραστα, κάθε μέρα, εδώ και ένα μήνα περίπου, κι η κάψα δεν λέει να φύγει με τίποτα !
Μέχρι και σε site με τις μεταφράσεις των τραγουδιών στ'άγγλικά, αναγκάστηκα να καταφύγω, γιατί εκτός από ελάχιστες λέξεις, δεν σκαμπάζω και πολλά Ιταλικά.
Το συναίσθημα όμως είναι τέτοιο, που δεν μ'αφήνει ν'αγιάσω με τίποτα !
Το τραγούδι που διάλεξα να παίξει πιο κάτω, πρωτακούστηκε στην ταινία του 1962, με τίτλο "La Cuccagna" , σε σκηνοθεσία Luciano Salce, με την μουσική να υπογράφει ο τεράστιος Ennio Morricone.
Γνήσιο, ιταλικό δράμα της εποχής, με πρωταγωνιστές την Donatella Turri και τον Luigi Tenco, που ήταν και ο πρώτος που τραγούδησε το "Quello Che Conta", που σημαίνει "Αυτό Που Μετράει".
"...la lunga vacanza si chiude per sempre, pure qualcosa di noi restera..." δηλ. "τώρα που οι μεγάλες διακοπές τελειώνουν για πάντα , κάτι από 'μας θα μείνει..."
Το soundrack του δικού μου καλοκαιριού, φέτος, θα'ναι κάπως έτσι, ή πιο σωστά θα ήθελα να'ναι κάπως έτσι.
Το αφιερώνω ολόψυχα στους hardcore fans του Patton,των Faith No More και Peeping Tom, με την διαβεβαίωση, πως θέλω δεν θέλω , "κάτι πάντα μένει....".(ευτυχώς)

Γιάννης Πετρίδης - Senza Fine....

Βιώνουμε πλέον μέρες Χούντας !
Είμαι σίγουρος γι'αυτό .
Η οργή που ένιωσα χτες, μαθαίνοντας το "κόψιμο" της μοναδικής μουσικής (και όχι μόνο ...) όασης στη γαμημένη αυτή χώρα, που κατοικείται και διοικείται παραδοσιακά, απ'τους πιο κακοπροαίρετους και συνάμα ηλίθιους,κουτοπόνηρους και βαθιά απολίτιστους ανθρώπους του πλανήτη, ήταν μια αντίδραση της στιγμής.
Κανονικά, δεν θα έπρεπε να εκνευριστώ, αφού την νεοελληνική φιλοσοφία και τον τρόπο σκέψης των απόγονων του Πλάτωνα και του Αριστοτέλη, την έχω εμπεδώσει προ πολλού.
"Όλα στο ίσωμα" !
Εξάλλου, ποιοι είναι οι περισσότεροι Έλληνες αυτή τη στιγμή ?
Αυτοί που γνωρίζουν την Ναταλία Γερμανού και τον Θέμη Γεωργαντά ή αυτοί που ξέρουν τον Γιάννη Πετρίδη ?
Στ'αρχίδια τους κι ο Πετρίδης κι οι μουσικές του !
Κινέζικα τους ακούγονται ούτως ή άλλως.
Αυτό που βλέπω εγώ, και μακάρι να βγω ψεύτης , είναι πως όλα αυτά είναι μέρος ενός καλά οργανωμένου σχεδίου, έτσι ώστε να μην μείνει κυριολεκτικά τίποτα όρθιο, και να φιμωθούν κι οι τελευταίες "διαφορετικές" φωνές , όπου αυτές υπάρχουν....
Ο Πετρίδης, με εξαίρεση τις Παναθηναϊκες του πεποιθήσεις, ποτέ του δεν βάφτηκε με το χρώμα κάποιου κόματος , γιατί πολύ απλά, ούτε τον ενδιέφερε, ούτε και το είχε ανάγκη .
Το μόνο που τον ενδιέφερε, ήταν η μουσική .
Αυτό και μόνο αυτό !
Ένα γνήσιο "Nature Boy" ! Αυτό ήταν, και θα είναι για πάντα ο Γιάννης, ό,τι κι αν κάνουν όλα αυτά τα παχύδερμα ανθρωποειδή που "αποφασίζουν και διατάζουν" .
Ο Γιάννης, ευτυχώς, είναι απ'τους ανθρώπους που κανείς δεν μπορεί να τον "τελειώσει", να τον "παύσει" ή να τον "σταματήσει" .
Είναι ..."χωρίς τέλος".
Είναι Senza Fine.

Sleeve of the week : 10CC - How Dare You! [1976]

Ένα απ'τα πιο χαριτωμένα εξώφυλλα των 70's, είναι αυτό του τέταρτου album των 10cc, "How Dare You!".

Επίσης, βρίσκω τρομερά διασκεδαστικό το "IWanna Rule The World", γιατί συνδυάζει την χιουμοριστική αγριάδα του Arthur Brown, το disco-σκέρτσο των Bee Gees και την οπερετική αφήγηση των Queen δίχως "ν'ανοίξει μύτη" !

Double Dare ! The Human League - Dare [1982]

Format: cd x 1 , vinyl x 1

Cause : on purpose ....[but of course]

To παρακάτω κείμενο, επιμελήθηκε ο πλέον ειδικός,[πιστέψτε με,δεν υπάρχει πιο κατάλληλος...] "τολμών", Master-Gone4Sure.[gone4sure.wordpress.com]

Όταν ανακάλυψαν το πτώμα του θρυλικού rock δημοσιογράφου Lester Bangs στη Nέα Υόρκη, η βελόνα του πλατό του γύριζε, ποιος ξέρει για πόσες ώρες στα τελευταία "άδεια" αυλάκια της δεύτερης πλευράς του "Dare".

O Lester Bangs ξεκίνησε το 1969 με μια αρνητική κριτική στο "Kick Out The Jams" των MC5 για το Rolling Stone και τελείωσε το 1982 με το "Dare" των Human League .

O Lester Bangs θεωρείται δίκαια ένας μυθώδης τύπος, που "τόλμησε" να μην ζήσει όσα το "Dare" του καταδείκνυε με τη φρεσκάδα του.

Αν υπάρχει ένα album που μου γνώρισε τον κόσμο στη μορφή που θα τον ζούσα αργότερα ,αυτό είναι το "Dare" . Kάτι σαν παράθυρο στη εφηβεία και έξοδος στην πραγματική ζωή, περιλάμβανε με έναν δαιμονικό τρόπο, όλα εκείνα που έμελλε να ζήσω αργότερα.

Τριπαρισμένα ταξίδια στον κόσμο με θετικές ενέσεις pop κουλτούρας (η πρώτη λακωνική μπότα του "The Things That Dreams Are Made of"), καλέσματα για έξοδο από το καβούκι μου ("Open Your Heart"), σειρήνες που με "κατέβαζαν" στο δρόμο για να γίνω -ένα με κάθε τρόπο- με το πλήθος("Sound Of The Crowd"), στιλιζαρισμένες γκοθιές που συνόδευαν τις δραματικές μελαγχολίες μου("Darkness"), χορευτικά αριστουργήματα με στίχους που έδιναν τον απόλυτα δικό μου ορισμό του "ρομαντικού" ("Do Or Die"), αινιγματική αβανγκαρντίλα που μου θύμιζε τα μέρη όπου δεν ανήκω ("Ι Αm The Law"), μπερδεμένους έρωτες με μπανιστήρια ("Love Action") και success stories στις οποίες μπλέκονται τα φύλα με τους φίλους και τα φιλιά("Don't You Want Me")...

Tο "Dare" βρεθηκε εκεί να με κοιτάζει από γεωμετρικά παράθυρα που έμοιαζαν εξώφυλλα μοντέρνων επαναστατικών περιοδικών και να μου δείχνει το δρόμο.

Πολύ αργότερα κατάλαβα ότι ο τρόπος που έχει φωτογραφηθεί μέσα στο αυστηρό πλαίσιο ο Phil Oakey δεν είναι τυχαίος . Δεύτερο σοκ μετά το αρχικό της ακρόασης .

Η λογική πίσω από το στήσιμο της φωτογραφίας είναι να "μπερδευτεί" το μάτι και να αντιμετωπίσει το ρίμελ στα μάτια του εικονιζόμενου ως φυσικό, είτε πρόκειται για το πρόσωπο του Oakey, είτε για το πρόσωπο της Susanne Sulley, είτε για τη φάτσα της Joanne Catherall. Αντικαταστήστε με οποιοδήποτε από τα πρόσωπα του gatefold αναπτύγματος, αυτό του Oakey και δεν θ'αλλάξει τίποτα από την αρχική αίσθηση . Τhat's the point .

To "Dare" συνεχίζει να με συγκλονίζει με την πρωτόλεια, σκελετική τεχνολογία του και με τα τραγούδια με τα δύο ρεφρέν,να με βγάζει από τη φάση ωριμότητάς μου(ευτυχώς) κάθε φορά που το ακούω, να με κάνει να ανακαλώ τις γκέτες της φίλης μου της Έλλης, που είχε φτάσει από το Λονδίνο ντυμένη μέσα τους και να έρχεται στο σχολείο σαν να φοράει μάλλινες ζαρτιέρες πάνω από το τζιν της.

Το "Dare" με έκανε να ορίσω τι σημαίνει glamour, αρμονία, ταχυπαλμία, αδρεναλίνη και στιλ.

Είχα ανάγκη να ορίσω το στιλ . Συνειδητοποίησα αυτή την ανάγκη ακούγοντας το "Dare" και ταυτόχρονα την κάλυψα.

Αυτό μου συνέβει ελάχιστες φορές αργότερα. Ευτυχώς .

Σήμερα, ακόμα, όταν θέλω να κάνω λόγια τα "άδηλα μέσα μου" απλά φοράω τα ακουστικά και τραγουδάω μαζί με τον Oakey "Those cocky little fires you started in the night..." Μετά ως δια μαγείας όλα γίνονται σαν τις γκέτες της Έλλης.