Over Drive - Taste

Have you ever seen the rain ?

Mπήκα στο "Boomerang" σχεδόν από ένστικτο.
 Ήταν δεν ήταν 5 τ'απόγευμα και η έναρξη της παραδοσιακής ,πρώτης εσπερινής νεροποντής της ημέρας ήταν θέμα ολίγων λεπτών .
Παρ'όλο που γνωρίζω πλέον αρκετά καλά τα χούγια του καιρού στο "πάλαι ποτέ" ψαροχώρι-καταφύγιο,Δυτικών στρατιωτών και ρεμαλιών , εξακολουθώ ν'αρνούμαι πεισματικά να κρατάω απασχολημένο το αριστερό μου χέρι , κουβαλώντας συνεχώς μαζί μου την προκλητικά- πορτοκαλί ομπρέλα με το brand-name του ξενοδοχείου , φάτσα -κάρτα !
 Οι λόγοι είναι δύο : Πρώτον γιατί βαριέμαι και δεύτερον γιατί δε μ'αρέσει να γνωρίζει κάποιος πριν καν μου μιλήσει , που μένω και τί κάνω... Όχι από ανασφάλεια , ντροπή ή φόβο .Καμία σχέση ....
Απλώς , νιώθω ήδη το βάρος των αρκετών "διαπιστεύσεων" στο τσαντάκι που έχω σχεδόν επί μονίμου βάσεως δεμένο , χαλαρά στη μέση μου , που ακόμα μία από δαύτες , δημιουργεί στον ψυχισμό μου , ένα αίσθημα κούρασης και ταλαιπωρίας που στην παρούσα φάση , είναι το τελευταίο πράγμα στον κόσμο που αποζητάω.
Άσε που δε με χαλάει καθόλου να γυρίζω βρεγμένος στο ξενοδοχείο .
Η βροχή εδώ είναι ζεστή και σου δίνει την αίσθηση ότι ξεπλένει τα πάντα .
Με το που αποφασίζω να κάτσω σ'ένα απ'τα φτηνά μπαμπού σαλονάκια με τις ξεβαμμένες κόκκινες μαξιλάρες , έρχεται κι η γκαρσόνα να πάρει παραγγελία.
Οι γκαρσόνες εδώ δεν είναι μαλακισμένες . Ή μάλλον για να το θέσω καλύτερα , είναι απ'τις μαλακισμένες που μ'αρέσουν.
Της λέω να μου φτιάξει έναν παγωμένο καφέ και μου διευκρινίζει ότι , "καφές υπάρχει μόνο ζεστός" .
Την ρωτάω μήπως παίζει κάνα πράσινο τσάι και ξεσπάει απότομα σε γέλια , λέγοντάς μου πως "τσάι δεν υπάρχει , αλλά μπορώ να πάω να φέρω απ'το απέναντι Bar " .
Εν τέλει , παραγγέλνω μία Singha αν και δεν το συνηθίζω να πίνω από τόσο νωρίς...
Σε λίγο έρχεται η "P" με τη μπύρα μου ανά χείρας .
Με σερβίρει , πληροφορώντας με ταυτόχρονα ότι η "A" δεν είναι στο μαγαζί ....
Της απαντάω πως δεν ήρθα για την "A" , αλλά μπήκα μέσα κυρίως για να μην βραχώ.
Από το ύφος της και την απόλυτη μουγκαμάρα που κυριάρχησε τα επόμενα δευτερόλεπτα στην ατμόσφαιρα , κατάλαβα ότι μάλλον δεν πίστευε λέξη απ'όσα της έλεγα .
Μου γύρισε επιδεικτικά την πλάτη και αφού άνοιξε στο φουλ , όλους τους ανεμιστήρες του μαγαζιού , πήγε πάλι πίσω απ'τη μπάρα και δυνάμωσε τη μουσική , που άρχισε σιγά-σιγά να καβαλάει τους ήχους απ'τις άτσαλες στεκιές των κοριτσιών που έπαιζαν μπιλιάρδο, λίγο πιο δίπλα.
Η βροχή είχε ξεκινήσει και δυνάμωνε ολοένα.
Καμιά εικοσαριά παπάκια, παρκαρισμένα το ένα δίπλα στ'άλλο, έξω απ'το Boomerang , θα έπαιρναν το απογευματινό τους μπάνιο και οι αδιάβροχοι μουσαμάδες στη μόστρα του Bar , εκτελούσαν χρέη τέντας και αντιαναιμικού ταυτόχρονα.
Σε λίγο , έκανε την εμφάνισή της κι η "A".
Δίχως περιττές κινήσεις , ήρθε κατευθείαν κι έκατσε δίπλα μου , μούσκεμα απ'τη βροχή ,με βαμπιριασμένα, κατακόκκινα μάτια, τζιν σορτσάκι ,σαγιονάρες και μαλλί κάγκελο .
Μου είπε πως ήταν σχεδόν άϋπνη όλο το βράδυ και πως είχε πιει τόσο πολύ που το μόνο που ήθελε , ήταν να κοιμηθεί και να ξυπνήσει τα Χριστούγεννα .
Έξω έριχνε καρέκλες, κι εγώ ένιωθα περισσότερο σαν μέλος του πληρώματος του Bounty, παρά σαν περιπλανώμενος farang,όταν προς μεγάλη μου έκπληξη, άρχισε απ'τα ηχεία του μαγαζιού ν'ακούγεται το παρακάτω τραγούδι...
Θα πρέπει να ήταν ένας απ'τους πιο συγκλονιστικούς "συντονισμούς" που έχω νιώσει ever, αναζητώντας τον δικό μου Captain Bligh με το αυταρχικό προφίλ και το σαδιστικό χαμόγελο.
"UP TO YOU" , forever ! Καλό χειμώνα !
   

Τhis Dusty's gonne to heaven

Η Dusty , ήταν απ'τα καλύτερα πράγματα που έχουν συμβεί μέχρι στιγμής στη ζωή μου .

Μπήκε εντελώς αναπάντεχα στον κόσμο μου πριν από πολλά χρόνια και για να είμαι ειλικρινής πιστεύω ότι μου έκανε την τιμή να με διαλέξει.

Στάθηκε πραγματική Κυρία μέχρι το τέλος.

Πανέμορφη, λαίμαργη,αληθινά ευγενική, sexy και αξιοπρεπής όσο δεν πάει.. .(μία Κυρία δεν φοράει ποτέ φίμωτρο αγαπητέ κ.κτηνίατρε)

Soulmate , με όλη τη σημασία της λέξεως ! Είχαμε τα ίδια γούστα όχι μόνο στο φαγητό , αλλά και στους ανθρώπους . Το λιγότερο που θα μπορούσα να κάνω , είναι να της αφιερώσω ένα post, με το πρώτο και το τελευταίο τραγούδι που ακούσαμε παρέα .(γιατί το σκυλί άκουγε πολύ...μα πάρα πολύ μουσική και λάτρευε Depeche Mode)

Mωρό μου , δεν υπάρχει περίπτωση να σε ξεχάσω ποτέ ! Woof-woof ! Έυχομαι καλό καλοκαίρι σε όλους και τα ξαναλέμε πάλι από Σεμπτέμβρη.

Lifetime Love - Joyce Sims

 Joyce Sims , δεν σημαίνει μόνο "Come Into My Life".
 H πρέσβειρα του freestyle στα τέλη της δεκαετίας του '80, έγραφε τραγούδια κι έκανε τα δικά της όνειρα ψήνωντας burgers , προτού υπογράψει συμβόλαιο με την Sleeping Bag Records και ντεμπουτάρει τελικά το 1987 υπό τις καταλυτικές οδηγίες του  επιδραστικότατου παραγωγού Mantronik .
Ήθελα εδώ και τουλάχιστον 2 μήνες να ποστάρω το συγκεκριμένο τραγούδι , αλλά αστάθμητοι παράγοντες με απέτρεπαν .
Το "Lifetime Love" , ήταν το δεύτερο single της καριέρας της και  προσωπικά το θεωρώ ένα απ'τα πιο αντιπροσωπευτικά αριστουργήματα της dance μουσικής EVER , αφού συνδιάζει illustration παραγωγή , ευαίσθητο up-beat και την φωνάρα της Joyce Sims να δίνει ρεσιτάλ σε ψιλές , σχεδόν άπιαστες οκτάβες που κινδυνεύουν ανά πάσα ώρα και στιγμή να φαλτσάρουν , αλλά δεν.....
Αγαπάω υπερβολικά το "Lifetime Love" και παραδέχομαι την αδυναμία μου σε δοτικές , που συνοδεύονται από τόσο όμορφα, ακαθόριστα χορευτικά με τσαλακωμένα ,μαύρα βελούδα που διαλύουν στο πέρασμά τους κάθε politically correct νόμο περί "προσφοράς και ζήτησης".

Jackie Leven 1950-2011

O Jackie Leven , είναι η πιο πρόσφατη "ανακάλυψή" μου , ελέω "The Word" και παρ'ότι πολύ φρέσκος για τον κόσμο μου, με κατέκτησε άμεσα .
Ο τύπος που θα συναγωνίζονταν άνετα σε γκαντεμιά τον Roy Orbison και σε παραγωγικότητα τον Dylan , ήταν η προσωποποίηση του πιο ευτυχισμένου ανεκπλήρωτου ονείρου, που ήπιε μέχρι τελευταίας σταγόνας τους δικούς του προσωπικούς εφιάλτες και στο τέλος "έφυγε" χωρίς ν'ανοίξει μύτη.
Οι πραγματικοί ήρωες , συνήθως δεν έχουν συγκεκριμένο μέγεθος.
Πολλές φορές περνούν απαρατήρητοι, στοιβαγμένοι μέσα στο πλήθος.
Περπατάνε , ζουν, αναπνέουν και πεθαίνουν δίπλα μας .
Ο Jackie Leven , ήταν  μια πολύ ιδιαίτερη περίπτωση singer-songwriter που αμφιβάλω αν 1-2 άνθρωποι στη ζωή του , γνώριζαν τί πραγματικά κουβαλούσε μέσα του.
Το "Irresistable Romance" ήταν η πρώτη επαφή που είχα μαζί του, πριν από ακριβώς 3 απογεύματα και κάτι ψιλά
Θα μπορούσε άνετα να είχε καταλήξει ως σπερματοζωάριο σε κάποια απ'τις ωοθήκες των The Roots ή απλά να κάνει τον Badly Drawn Boy να αναθεωρήσει,κάποιες από τις αρετές της αληθινής σεμνότητας.
Ενθουσιάστηκα, συγκινήθηκα και χαμογέλασα.

Αnother One Bites The Dust

Πολύ ελληνικό , έχει γίνει τελευταία το blog .

Παραδοσιακά, θα έπρεπε μετά τις συνεχόμενες πιάνο-πενιές της Μ.Εβδομάδας, να ξαναπαίξω ελληνικό τραγούδι, τουλάχιστον από το 2013 και μετά.

Μέχρι και το Μ.Σάββατο, η χρεοκοπημένη αυτή χώρα με τους απαίδευτους νεοέλληνες των Cayenne , τους ψευτόμαγκες του Romeo, των γιαλαντζί αγανακτισμένων και των Cabrio ηλεκτροεγκεφαλογραφημάτων, εξακολουθούσε να διαθέτει δύο τεράστιες , γνήσιες και πάνω απ'όλα αντρικές, λαϊκές φωνές εν ζωή.

Τον Δημήτρη Μητροπάνο και τον Μανώλη Μητσιά. ΄

Δυστυχώς, για τον πολιτισμό και το ελληνικό τραγούδι (υπάρχει ακόμα αυτό ????), από την Κυριακή του Πάσχα και μετά, υπάρχει μόνο ο ΠΑΟΚ-τσης.

Ο Ολυμπιακός, μπορεί βιολογικά να πέθανε, αλλά τραγούδια όπως το παρακάτω , θα μας θυμίζουν για πάντα, πως ήταν κάποτε ένα πανέμορφο ακρογιάλι και πως καταφέραμε να του γαμήσουμε ότι είχε και δεν είχε, μετατρεποντάς το σε πλαστικό, φτηνιάρικο Watermania με νεροτσουλήθρες , ξαπλώστρες, ομπρέλες και θλιβερό service.

Όσο και να προσπαθήσουν κάποιοι, ο Άγιος Φεβρουάριος , δεν πρόκειται ποτέ να καταντήσει ελληνικός δεκαπενταύγουστος !
Έχω ξαναπεί, πως μια φλύαρη ασχήμια, δεν θα καταφέρει ποτέ, όσα τεχνάσματα κι αν χρησιμοποιήσει,να επιβληθεί ουσιαστικά ,μιας περήφανης ομορφιάς, θέλουν δε θέλουν κάποια στραβοχυμένα συμπλεγματικά ανθρωποειδή που εξακολουθούν κι επιβιώνουν ακόμη κατά νομάδες στο Ellada, με παρασιτικό συνήθως τρόπο.
Το 1,60 μωρό μου, όσο ψηλό τακούνι κι αν φορέσει, δεν γίνεται 1,80 και το παριζάκι(sorry κύριε Υφαντή...) όσο κι αν τ'αφήσεις να ωριμάσει , ποτέ δεν θα γίνει προσούτο. Μάλλον θα βρωμίσει και θα μαζευτούν ποντίκια...
Γι'αυτό να είστε σίγουροι !

Μ.Παρασκευή : Φαντασία