Βest Of 2010 No 2 : Badly Drawn Boy - It's What I'm Thinking:Photographing Snowflakes

Δηλώνω και επίσημα πλέον, fan του Damon Gough, και θέλω να ευχριστήσω δημόσια τον dearest-friend-provokator,που μου έφερε τον δίσκο απ'το Λονδίνο μόλις κυκλοφόρησε.
Γι'αυτό είναι οι φίλοι.
Αν η πιο δύσκολη δουλειά του κόσμου, είναι να φωτογραφίζει κανείς νιφάδες χιονιού,τότε ένα απ'τα πιο επίπονα πράγματα στην ζωή, είναι η κατανόηση και αποδοχή των εσωτερικών μας αλλαγών.
Ο άνθρωπος αλλάζει ρεεεεεε...
Τρομάζω στην ιδέα πως έχω αρχίσει και συνηγορώ υπέρ της πραότητας,υπερασπιζόμενος ανθρώπους που πατάνε στις μύτες, για να μην ακουστούν,και κλείνουν με ταχυδακτυλουργικό τρόπο τις πόρτες πίσω τους, προκειμένου να μη γίνουν αντιληπτοί, όταν φεύγουν, νωρίς το πρωί.
Μεγάλη υπόθεση η ευγένια, ακόμα κι όταν συντηρείται σε θερμοκρασίες εκτός ψυγείου.
Δεν αλλοιώνεται ποτέ.
Όσον αφορά έννοιες όπως,ασφάλεια και σιγουριά, η καλύτερη δουλειά που έχετε να κάνετε για να μην σας φάει το σκοτάδι, είναι να προσποιείστε ότι υπάρχουν.....
Οne more to go...

Best Of 2010 No 3 : John Grant - Queen Of Denmark

Ο τύπος, που τα τελευταία δέκα χρόνια ήταν "παναρισμένος" ως φιλέτο από στήθος κοτόπουλο, σε κόκα και αλκοόλ, τελικά δεν έγινε σνίτσελ !
Τελευταία στιγμή, κατάφερε να την σκαπουλάρει απ'το καυτό λάδι του τηγανιού,(αν και ποτέ δεν είσαι εντελώς σίγουρος σε τέτοια θέματα...)και να φτιάξει τον πιο συνεσταλμένο δίσκο της χρονιάς.
Με το Queen Of Denmark, δεν κόβεις απλά φλέβες, αλλά ό,τι αγγείο γενικά παίζει....Από καρωτίδες, μέχρι τριχοειδή....
Κόβεσαι...γενικά.
Πέρα απ'την πλάκα, ο John Grant, μ'αρέσει γιατί με κάνει να θέλω ν'ακούω τα τραγούδια του πρωί και clean.
Στεγνή ευαισθησία και νηφαλιότητα, μετά από ελεγχόμενο hangover.
Ηρεμιστικό, καθόλου καταπραϋντικό, και στο βάθος πολύ λογικό.

Best Of 2010 No 4 : Janelle Monae - Archandroid

To καλύτερο concept album της χρονιάς, το καλύτερο ντεμπούτο της χρονιάς, και μία απ'τις πιο φιλόδοξες κι εντυπωσιακές προσπάθειες της τελευταίας δεκαετίας, όσον αφορά δίσκους που είναι δομημένοι ως διαδοχικές θεματικές συνέχειες, χωρίς να υπάρχει "pause" ανάμεσα στα tracks.
H Cindi Mayweather, σ'ένα freedom mission, για τους κάτοικους της Metropolis, με άφθονα afro beats, απογειωτική soul,καταπληκτικά φωνητικά και ορχηστρικές οάσεις, σ'αφήνουν κυριολεκτικά με το στόμα ανοιχτό, αφού ποτέ δεν ξέρεις τί θ'ακολουθήσει....μετά.
Ταλεντάρα,φωνάρα, η "άλλη ντίβα" όπως την χαρακτήρισε η Vogue, και το "Archandroid" είναι τουλάχιστον δύο κλάσεις πιο ψηλά, απ'ό,τι(σχεδόν...γιατί υπάρχει και το Νο 1)πήρε το αυτάκι μου, για φέτος.
Aν ήταν άντρας, θα ήταν μάλλον ο Bowie στις χίλιες και μία νύχτες,κι αν ήταν gourmet πιάτο , θα ήταν κάτι που μάλλον θα σ'έφερνε σε αμηχανία, και θα'παιρνε αρκετή ώρα μέχρι ν'αποφασίσεις να το αγγίξεις, όπως συνήθως συμβαίνει κάθε φορά που ερχόμαστε αντιμέτωποι, με κάτι πολύ καλύτερο απ'αυτό στο οποίο είμαστε συνηθισμένοι.
Σχεδόν τέλειο !

Best Of 2010 No 5 : Martina Topley Bird - Some Place Simple

To γεγονός ότι μόλις 4, απ'τα συνολικά 15 tracks του "Some Place Simple" είναι καινούργια τραγούδια, δεν ήθελα να μ'εμποδίσει απ'το να συμπεριλάβω το τρίτο της lp so far,στα καλύτερα της χρονιάς.
Εξάλλου η τύπισσα, είναι ένα twist από μόνη της, κάτι που κάνει ακόμα πιο ενδιαφέρουσα την ακρόαση κομματιών που προυπήρχαν στα προηγούμενα album της, και εδώ τα ξανακούμε με κάποιες μικροαλλαγές, που τελικά, μόνο ασήμαντες δεν είναι.
Η προστατευόμενη του Damon Albarn, είναι περιπτωσάρα, είτε την ακούς ακαπέλα, είτε συνοδευόμενη από μια ξερή μπότα, και οι Massive Attack, κι ο Tricky θα πρέπει να νιώθουν τουλάχιστον κωλόφαρδοι, που μια τέτοια φωνή, υποστηρίζει εδώ και αρκετά χρόνια,τόσο καλά, μερικές απ'τις βαριές κι ασήκωτες εμμονές τους.(θα'σκαγα αν δεν το έλεγα....)

Best Of 2010 No 6: John Legend & The Roots - Wake Up !

O μόνος που θα μπορούσε να υποστηρίξει τόσο καλά, ένα ολόκληρο album, βασισμένο αποκλειστικά σε διασκευές όχι και τόσο γνωστών στο ευρύ κοινό, soul κομματιών, εν έτη 2010, είναι ο John Legend.
Κι επειδή ο Μάρτης δεν λείπει ποτέ απ'την Σαρακοστή, οι Roots, σιγοντάρουν όλη αυτή την αξιέπαινη προσπάθεια, απότισης φόρου τιμής, σε "αφυπνιστικά" soul τραγούδια, που με το χέρι στην καρδιά, μοιάζουν στις μέρες μας πιο επίκαιρα από ποτέ !
Harold Melvin & The Blue Notes, Baby Huey,Bill Withers, Marvin Gaye, κι ένα σωρό άλλοι, τεράστιοι μαύροι καλλιτέχνες, ξαναζούν εδώ, μέσα απ'τις εξαιρετικά επιτυχημένες version του Legend και των φίλων του.
Διαχρονικοί, protest soul ύμνοι, που νομίζεις ότι γράφτηκαν για τα λούκια που καθημερινά περνάς, κι ας μην είσαι μαύρος, ή χωρίς κατ'ανάγκη η χώρα σου να βρίσκεται μπλεγμένη σε κάποιον ηλίθιο πόλεμο.
Εκεί φαίνεται και η αξία του "Compared to What", του "Wake Up Everybody" και του "Hard Times".
Τα κάνεις κτήμα σου, κι ας γράφτηκαν στην πραγματικότητα για άλλους λόγους.
Δίσκος-φροντιστήριο το "Wake Up", κι αν θέλετε να κάνετε μια αυστηρή επιλογή αγοράς μεταξύ 5-6 cd, έτσι για να'χετε στην δισκοθήκη σας το άρωμα της χρονιάς του 2010, νομίζω πως ο συγκεκριμένος δίσκος, είναι μέσα στα must.

Best Of 2010 No 7: GORILLAZ - Plastic Beach

Σε μια παραλία, πολλά μπορούν να συμβούν.

Όταν όμως μπλέκεις με τύπους σαν τον D.Albarn και τον J.Hewlett, δεν μπορείς να καταλάβεις πού ακριβώς τελειώνει το animation, και πού αρχίζει η πραγματικότητα.

Αν και πραγματικά, το να καταφέρεις να μπεις στο μυαλό των δύο αυτών ανθρώπων, δεν θεωρώ ότι είναι και το πιο εύκολο πράγμα στον κόσμο, στην "πλαστική παραλία", μπαίνεις με τα μπούνια δίχως να το πολυκαταλάβεις.

Εκεί μπορεί να πετύχεις κυριολεκτικά απ'το πουθενά, τύπους σαν τον Bobby Womack,τους μισούς Clash, τους De la Soul,τον Lou Reed με τα εντελώς αντιπαθητικά γυαλιά ηλίου που συνηθίζει να φοράει, τον Mos Def, κι ένα σωρό άλλους celeb τύπους, ν' απολαμβάνουν τις ορδές των μυρμηγκιών που βολτάρουν ανενόχλητα στην δροσερή άμμο, δουλεύοντας ακούραστα κάτω από έναν ήλιο, που βρίσκεται μόνιμα στην φάση της δύσης,χωρίς να δύει τελικά ποτέ.

Best Of 2010 No 8:Charlotte Gainsbourg-IRM

Επειδή τις περισσότερες φορές, "το μήλο δεν πέφτει τελικά κάτω απ'τη μηλιά", αλλά προσγειώνεται, ώριμο και γινομένο λίγο παρακάτω, κάνοντας παρέα στα ήδη πεσμένα φρούτα των διπλανών οπωροφόρων, ας μην βιαζόμαστε να κατατάξουμε την κόρη του Serge και της Jane στις εξαιρέσεις.

Η τρίτη της προσπάθεια πάντως στην μουσική, μου άρεσε πολύ, και νομίζω πως ο Beck, δικαιούται ένα σεβαστό μερίδιο σ'αυτό.

Η Charlotte, τραγουδάει πολύ όμορφα όταν θέλει, χωρίς να διαθέτει στην πραγματικότητα φωνή.

Τα τραγούδια είναι απλά,και σε συνδιασμό με την λιτή και αεράτη παραγωγή, αφήνουν το περιθώριο στην "αντίχριστη", να έχει τον απόλυτο έλεγχο, σύμφωνα πάντα με τις δυνατότητές της.