Lifetime Love - Joyce Sims

 Joyce Sims , δεν σημαίνει μόνο "Come Into My Life".
 H πρέσβειρα του freestyle στα τέλη της δεκαετίας του '80, έγραφε τραγούδια κι έκανε τα δικά της όνειρα ψήνωντας burgers , προτού υπογράψει συμβόλαιο με την Sleeping Bag Records και ντεμπουτάρει τελικά το 1987 υπό τις καταλυτικές οδηγίες του  επιδραστικότατου παραγωγού Mantronik .
Ήθελα εδώ και τουλάχιστον 2 μήνες να ποστάρω το συγκεκριμένο τραγούδι , αλλά αστάθμητοι παράγοντες με απέτρεπαν .
Το "Lifetime Love" , ήταν το δεύτερο single της καριέρας της και  προσωπικά το θεωρώ ένα απ'τα πιο αντιπροσωπευτικά αριστουργήματα της dance μουσικής EVER , αφού συνδιάζει illustration παραγωγή , ευαίσθητο up-beat και την φωνάρα της Joyce Sims να δίνει ρεσιτάλ σε ψιλές , σχεδόν άπιαστες οκτάβες που κινδυνεύουν ανά πάσα ώρα και στιγμή να φαλτσάρουν , αλλά δεν.....
Αγαπάω υπερβολικά το "Lifetime Love" και παραδέχομαι την αδυναμία μου σε δοτικές , που συνοδεύονται από τόσο όμορφα, ακαθόριστα χορευτικά με τσαλακωμένα ,μαύρα βελούδα που διαλύουν στο πέρασμά τους κάθε politically correct νόμο περί "προσφοράς και ζήτησης".

Jackie Leven 1950-2011

O Jackie Leven , είναι η πιο πρόσφατη "ανακάλυψή" μου , ελέω "The Word" και παρ'ότι πολύ φρέσκος για τον κόσμο μου, με κατέκτησε άμεσα .
Ο τύπος που θα συναγωνίζονταν άνετα σε γκαντεμιά τον Roy Orbison και σε παραγωγικότητα τον Dylan , ήταν η προσωποποίηση του πιο ευτυχισμένου ανεκπλήρωτου ονείρου, που ήπιε μέχρι τελευταίας σταγόνας τους δικούς του προσωπικούς εφιάλτες και στο τέλος "έφυγε" χωρίς ν'ανοίξει μύτη.
Οι πραγματικοί ήρωες , συνήθως δεν έχουν συγκεκριμένο μέγεθος.
Πολλές φορές περνούν απαρατήρητοι, στοιβαγμένοι μέσα στο πλήθος.
Περπατάνε , ζουν, αναπνέουν και πεθαίνουν δίπλα μας .
Ο Jackie Leven , ήταν  μια πολύ ιδιαίτερη περίπτωση singer-songwriter που αμφιβάλω αν 1-2 άνθρωποι στη ζωή του , γνώριζαν τί πραγματικά κουβαλούσε μέσα του.
Το "Irresistable Romance" ήταν η πρώτη επαφή που είχα μαζί του, πριν από ακριβώς 3 απογεύματα και κάτι ψιλά
Θα μπορούσε άνετα να είχε καταλήξει ως σπερματοζωάριο σε κάποια απ'τις ωοθήκες των The Roots ή απλά να κάνει τον Badly Drawn Boy να αναθεωρήσει,κάποιες από τις αρετές της αληθινής σεμνότητας.
Ενθουσιάστηκα, συγκινήθηκα και χαμογέλασα.

Αnother One Bites The Dust

Πολύ ελληνικό , έχει γίνει τελευταία το blog .

Παραδοσιακά, θα έπρεπε μετά τις συνεχόμενες πιάνο-πενιές της Μ.Εβδομάδας, να ξαναπαίξω ελληνικό τραγούδι, τουλάχιστον από το 2013 και μετά.

Μέχρι και το Μ.Σάββατο, η χρεοκοπημένη αυτή χώρα με τους απαίδευτους νεοέλληνες των Cayenne , τους ψευτόμαγκες του Romeo, των γιαλαντζί αγανακτισμένων και των Cabrio ηλεκτροεγκεφαλογραφημάτων, εξακολουθούσε να διαθέτει δύο τεράστιες , γνήσιες και πάνω απ'όλα αντρικές, λαϊκές φωνές εν ζωή.

Τον Δημήτρη Μητροπάνο και τον Μανώλη Μητσιά. ΄

Δυστυχώς, για τον πολιτισμό και το ελληνικό τραγούδι (υπάρχει ακόμα αυτό ????), από την Κυριακή του Πάσχα και μετά, υπάρχει μόνο ο ΠΑΟΚ-τσης.

Ο Ολυμπιακός, μπορεί βιολογικά να πέθανε, αλλά τραγούδια όπως το παρακάτω , θα μας θυμίζουν για πάντα, πως ήταν κάποτε ένα πανέμορφο ακρογιάλι και πως καταφέραμε να του γαμήσουμε ότι είχε και δεν είχε, μετατρεποντάς το σε πλαστικό, φτηνιάρικο Watermania με νεροτσουλήθρες , ξαπλώστρες, ομπρέλες και θλιβερό service.

Όσο και να προσπαθήσουν κάποιοι, ο Άγιος Φεβρουάριος , δεν πρόκειται ποτέ να καταντήσει ελληνικός δεκαπενταύγουστος !
Έχω ξαναπεί, πως μια φλύαρη ασχήμια, δεν θα καταφέρει ποτέ, όσα τεχνάσματα κι αν χρησιμοποιήσει,να επιβληθεί ουσιαστικά ,μιας περήφανης ομορφιάς, θέλουν δε θέλουν κάποια στραβοχυμένα συμπλεγματικά ανθρωποειδή που εξακολουθούν κι επιβιώνουν ακόμη κατά νομάδες στο Ellada, με παρασιτικό συνήθως τρόπο.
Το 1,60 μωρό μου, όσο ψηλό τακούνι κι αν φορέσει, δεν γίνεται 1,80 και το παριζάκι(sorry κύριε Υφαντή...) όσο κι αν τ'αφήσεις να ωριμάσει , ποτέ δεν θα γίνει προσούτο. Μάλλον θα βρωμίσει και θα μαζευτούν ποντίκια...
Γι'αυτό να είστε σίγουροι !

Μ.Παρασκευή : Φαντασία

Μ.Πέμπτη : Χορός

Μ.Τετάρτη : Πειραιάς

Μ.Τρίτη : Βαλς