Running through my head secretely , the shouts of the boys in the factory.
I ring you on the telephone silently ,
like blood , like wine , in the darkroom scene.....
A letter , once composed ,
seven years long , and as long as a tree .
Reading , on the wall .
Emissions , efficiency.....
Efficiency .....efficiency...
Format: vinyl x 1 , cd x 1 Cause : ...a farewell gift...
Το δεύτερό τους..... Ψύχωση με τον ήχο της Motown [ "Money" , "Please Mister Postman" , "You Really Got a Hold On Me"] , respect στα ιερά και τα όσια του πρωτόλειου Rock'n'Roll ["Roll Over Beethoven"] , o George κάνει τα πρώτα συνθετικά του βήματα ["Don't Bother Me" ] , ο Ringo τα πρώτα του φωνητικά και όλα πλέον δείχνουν , πως η μουσική , δεν θα'ναι ποτέ ξανά ίδια ! Ακόμα και στους Stones , δίνουν ένα τραγούδι["I wanna be your man"] , ως δείγμα μεγαλοψυχίας ..... Έτσι για να νιώσει λίγο ο πανάγνωστος τότε Jagger κι η δήθεν "οργισμένη" παρέα του , πώς είναι να μπαίνεις για πρώτη φορά , στο Top 20 της πατρίδας σου , αφού με την διασκευή τους στο "Come On " του Chuck Berry που είχε προηγηθεί , είχαν καταφέρει να φτάσουν μόλις , μέχρι το Νο 21 . Βλέπετε , την εποχή που οι Lennon -MacCartney έγραφαν ιστορία , με τραγούδια όπως τα "All my loving" και "It Won't Be Long" , οι Stones ακόμα ψάχνονταν.......ακούγοντας πολύ .....μα πάρα πολύ.....Beatles , μπας και "ξεπατικώσουν" καμιά catchy μελωδία , που θα τους βγάλει απ'την αφάνεια ! Βεβαίως , υπήρξαν καλοί μαθητές . Αυτό , τους το αναγνωρίζω.... Έτσι , για να μην ξεχνιόμαστε .....
Πέμπτη βράδυ , κι ακόμα δεν έχω αποφασίσει για το τραγούδι της εβδομάδας .... Αγωνία , πανικός , τρομολαγνεία και ο κίνδυνος να τιναχτεί η πρώτη μόνιμη στήλη αυτού του άθλιου blog στον αέρα , φαντάζει ορατός , όσο ποτέ άλλοτε.... H E L P ! ! ! ! Όχι ρε πούστη μου ! ! Δεν είναι δυνατόν ν'αφήσω ξεκρέμαστους τους μετρημένους στα δάκτυλα του ενός χεριού , φανατικούς αναγνώστες του "songsformyfuneral".. Ιδού λοιπόν οι υποψηφιότητες που έχουν προκαλέσει μια πρωτοφανή , για τα δεδομένα του "Depecher" μουσική σύγχυση : 1. Soldiers - ABBA 2.Blue Collar Man [long nights] - STYX 3.Sailing Nights - Bob Seger & The Silver Bullet Band 4.In The End - Charlotte Gainsbourg 5.Silver Moons - Sunset Rubdown 6. Everyone Wins - Ringo Starr Άντε βγάλε άκρη ...... Θα κάνω κλήρωση , κι ό,τι βγει..... Κο-κο-κο-κο ! Μεγάλη κότα κατά βάθος ..... Το Νο 5 παρακαλώ , για να τελειώνουμε επιτέλους.... Και ψυχραιμία ..... Τ' ασημένια φεγγάρια , δεν είναι κτήμα κανενός . Όλοι έχουν δικαίωμα να τα χαζεύουν .....και να λένε ό,τι τους κατέβει . Πριν λίγο , κάποιος που εκτιμώ ιδιαίτερα , μ'έπεισε να διαβάσω το "If" του Kipling.... Yπόσχομαι να το κάνω , σύντομα . Τρομερή πειθώ , αυτός ο άνθρωπος .... Και δύναμη.... Θέλει πολύ κουράγιο , να εμψυχώνεις τους άλλους , την στιγμή που εσύ ο ίδιος , περνάς ζόρικα .... Δεν έχω γνωρίσει πολλούς τέτοιους ανθρώπους στην ζωή μου . Αν επαληθευτούν οι προφητείες , πάμε όλοι χαμένοι ..... "Πόσο χρονών είπαμε ότι είσαι ? " Καλό Σ.Κ .
Format : 1 x vinyl , 1 x cd Cause : ex-gf donation....[unconditional]
Θυμάμαι με συγκίνηση , πως το τέταρτο αυτό προσωπικό l.p της gypsy-friendly , Stevie , το τελευταίο της για την δεκαετία του '80 , και το πρώτο της με παραγωγό τον Ruper Hine , [αφού και στα τρία προηγούμενα album της , την παραγωγή έκανε ο Jimmy Iovine] ήταν μαζί με το "Heart Of Stone" της Cher , μερικά απ'τα πρώτα cd που μπήκαν στο σπίτι .... Ωραίες εποχές... Για τη Νicks , δεν νομίζω πως χρειάζεται να κάτσω τώρα και να γράψω το βιογραφικό της . Σπάνια φωνή , τεράστια μουσική περσόνα . Δεν μπορείς να λες πως ασχολείσαι με την μουσική , και να λείπει απ'την συλλογή σου το "Bella Donna " ή το "The Wild Heart" .
Οι άνθρωποι στο κέντρο της πόλης , δεν περπατούν πλέον κανονικά ....
Γέρνουν ,μπατάρουν και τρεκλίζουν , μοιάζοντας με κάτι ρομποτάκια που οι αλκαλικές τους μπαταρίες , τα'χουν πια φτύσει !
Κουτσαίνουν , κι αναπνέουν με δυσκολία ....
Σχεδόν παλεύουν , για να σταθούν όρθιοι ....
Κακοβαλμένοι,ανέκφραστοι,
στραβοχυμένοι , ταλαιπωρημένοι , κακοποιημένοι , κοιτάνε πάντα κάτω , λες και κάποιος έχει τάξει κάποιο bonus , γι'αυτόν που θα μετρήσει τις περισσότερες πλάκες πεζοδρομίου .
Μόνιμοι κολυμβητές στην κοιλάδα των λεπρών , εξειδικευμένοι στο επίπονο στυλ της πεταλούδας .
Άγνωστη η απόσταση.....
Όσο αντέξουν....
Μου δίνουν την αίσθηση πως φοράνε ρούχα , όχι τόσο για να ζεσταθούν , αλλά περισσότερο για να κρυφτούν , ή να προστατευτούν από κάτι.....
Αγκομαχούν όμως , κι αυτό τους κάνει εύκολους στόχους .
Τους προδίδει ο τρόπος που σέρνουν τα καχεκτικά κορμιά τους , εδώ κι εκεί....
Καταραμένοι ,να βασανίζονται κάθε μέρα , σαν τον Προμηθέα .
Επειδή όμως κανένα αρπακτικό δεν θα καταδεχόταν ποτέ να τσιμπήσει έστω ένα κομμάτι απ'τα δηλητηριασμένα τους συκώτια , το δικό τους μαρτύριο , είναι να τριγυρνάνε στο κέντρο της πόλης , σαν φαντάσματα , δεμένα με τεράστιες αλυσίδες .
Ανατριχιαζω κάθε φορά που ακούω τις αλυσίδες τους , να τρίβονται στην γλίτσα της ασφάλτου....
Δεν αντέχεται αυτός ο ήχος , και είναι τόσο διαπεραστικός , που κανένα ζευγάρι ωτοασπίδες δεν είναι ικανό να σταματήσει την πορεία του , στο κέντρο ακοής .
Κατά βάθος , κι οι ίδιοι νιώθουν μια ντροπή , για την ηχορύπανση και τις ανατριχίλλες που προκαλούν οι αλυσίδες τους , γιατί δεν θέλουν να ενοχλούν ....
Μερικές φορές μάλιστα νομίζω , πως σχεδόν εκλιπαρούν να τους πατήσεις με το αυτοκίνητό σου , για να λυτρωθούν μια ώρα αρχίτερα ....
Τα ζόμπι μπροστά τους , φαντάζουν σαν τα πιο κοινωνικά , vegeterian , και οικολογικά συνειδητοποιημένα όντα του σύμπαντος !
Κι ακόμα δεν έχουμε δει τίποτα......
"...can you tell me where my country lies? " said the unifaun to his true love eye's .
"it lies with me ! " said the Queen of Maybe .....for her merchandise , he traded in his price .
Format : vinyl x 1 , cd x 1 Cause : On purpose ...[but of course ! ]
Το τέταρτο των Led Zeppelin , γνωστό και ως "Zoso" ή "runes " ή "no title "... Το album που στο εξώφυλλο και το οπισθόφυλλό του ,δεν υπάρχει η παραμικρή αναφορά στο όνομα του συγκροτήματος , ή σε κάποιο τραγούδι , ή σε κάποιο στοιχείο τελοσπάντων που να παραπέμπει σε κάτι αναγνωρίσιμο. [εντελώς πρωτόγνωρο για την εποχή...] Θα μπορούσα να μιλάω μέρες για το IV ! Κατ'αρχάς , συγκαταλέγεται κατά την γνώμη μου , μεταξύ των 10 ....άντε 20 καλύτερων albums όλων των εποχών .[εννοείται , παρέα με σχεδόν όλα τα albums των Beatles και το "Songs in The Key Of Life " του Stevie.....Aυτά , θα είναι εκεί για πάντα !] Άλλαξε εντελώς την πορεία του group , και μετέτρεψε τους Page,Plant , Bonham ,Jones , από απλούς Rock-Stars , σε κολοσσιαίες πλέον μορφές , στην ιστορία της μουσικής .[και όχι μόνο της Rock...] Όλα τα τραγούδια του δίσκου , είναι κυριολεκτικά , "ένα κι ένα " , κάτι που έχουν καταφέρει μέχρι σήμερα μόνο οι Beatles . Βεβαίως , όπως έχω γράψει και παλιότερα , τα "σκαθάρια" δεν είναι ούτε λογικό , ούτε δίκαιο μέτρο σύγκρισης , γιατί πρόκειται περί ενός εντελώς ανεξήγητου , εξωφρενικού , και εξωγήινου φαινομένου , που ουδέποτε το ανθρώπινο μυαλό κατάφερε έστω να πλησιάσει ή να ερμηνεύσει .....[εξάλλου , αυτοί , έκαναν την υπέρβαση , σε κάθε τους δίσκο , κι όχι μόνο σε έναν , όπως οι Zeppelin ή ο Wonder.] Να το θέσω κι αλλιώς , για να γίνω κατανοητός , κι απ'τους πιο στενόμυαλους :Mπορεί ποτέ να είναι δίκαιο , ή λογικό μέτρο σύγκρισης για όλους τους μπασκετμπολίστες του κόσμου , ο Michael Jordan ?[μάλλον κάνει όσους ασχολούνται με το άθλημα , να μοιάζουν σαν άτομα με ειδικές ανάγκες , που προσπαθούν αδέξια ,να βάλουν μια μπάλα στο καλάθι, ενώ δεν μπορούν να "πηδήξουν χαρτοπετσέτα".] Ε ...λοιπόν ,τραγούδια σαν το "Stairway to heaven" , ή το "Battle of Evermore" , κάνουν αυτή τη γαμημένη υπέρβαση , και ακούγονται εξωπραγματικά όμορφα , ειδικά σήμερα .... Πριν από πολλά χρόνια , [περίπου την ίδια εποχή που αγόρασα το cd , γιατί με ενοχλούσαν τα σκρατς -σκρουτς του βινυλίου που βρήκα προίκα απ'τον μπαμπάκα μου...] είχαν ρωτήσει από κάποιο κανάλι , έναν φίλο , στην οδό Τσακάλωφ , για το ποιο είναι το καλύτερο τραγούδι όλων των εποχών , κατά την προσωπική του άποψη . [πάνε οι εποχές που γίνονταν τέτοια γκάλοπ !] Εκείνος , κοντοστάθηκε , στην αρχή αμήχανα.... Τίναξε απότομα την μαύρη , μακριά του χαίτη , και αφού υποκρίθηκε πως σκέφτηκε για 3 περίπου δευτερόλεπτα ,[ήταν και φοιτητής Φυσικής βλέπετε...] απάντησε σχεδόν αντανακλαστικά , κάπως έτσι...."μμμμ...Stairway to heaven" . Δεν ξέρω αν απάντησε σωστά , γιατί δεν νομίζω πως υπάρχει "σωστή απάντηση" σε μια τόσο μαλακισμένη ερώτηση ..... Το σίγουρο είναι , πως δεν απάντησε λάθος .... Κι αυτό το υπογράφω ! "...cause you know sometimes words , have two meanings..."
O φετινός χειμώνας , έχει τελειώσει οριστικά και αμετάκλητα πια για μένα , με το "I feelbetter" των Hot Chip , και σ'όλη αυτή τη δύσκολη και καθόλου αναίμακτη ,από πολλές απόψεις , μεταβατική περίοδο , έχω μάλλον αποφασίσει να έχω σύμμαχο , τραγούδια , όπως το "No one said this would be easy " των φιλόδοξων Postmarks , και τις διασκευές του PeterGabriel από το "Scracth my back" ....[ποιος μπορεί αλήθεια να του κουνηθεί ??]
Διάβαζα στο τελευταίο UNCUT , για την ατμόσφαιρα στις πρόβες των Joy Division , τον ανεξερεύνητο ψυχισμό του Ian ,[υπάρχει κάποιος που να μπορεί να ισχυριστεί, πως γνώριζε αυτόν τον άνθρωπο ???] τις παραξενιές του Martyn στην παραγωγή , και συγκινήθηκα....
Αυτή , θά'ναι η πιο κρύα Άνοιξη , EVER !
Έχω κυριολεκτικά τσακίσει τα βινύλια !
Η Hazel O' Connor δεν εξαντλείται μόνο στο "Will you ?" ....
Ήταν μία progressive artist , όπως αναγράφεται στο οπισθόφυλλο του "Breaking Glass" , που ο Tony Visconti έκανε ό,τι πέρναγε απ'το χέρι του , για να αναδείξει το πολύπλευρο ταλέντο της .
Τις τελευταίες μέρες ,μου δόθηκε η ευκαιρία να επανεκτιμήσω τον Donovan . [ποιος ??? εγώ...]
Για το τραγούδι της εβδομάδας δε λέω κουβέντα .
Εξάλλου , κανείς από'μας , δεν θα υπάρχει το 2095.
Μόνο κάποια ρομπότ , και ίσως κάποιοι άνθρωποι , που έχουν την κακή συνήθεια να τα ερωτεύονται....
To 1968 , οι Zeppelin , συνήθιζαν ν'ανοίγουν τις συναυλίες των Iron Butterfly.
Ένα χρόνο αργότερα , συνέβαινε ακριβώς το αντίθετο !
Το "In-A-Gadda-Da-Vida" , που ήταν και το δεύτερο l.p του μεταλλο-ψυχεδελικού group απ'το San Diego , πούλησε τόσο πολύ , που ανάγκασε τον πρόεδρο της Atlantic Records να εφεύρει το platinum award , δίνοντας έτσι την πρέπουσα επιβράβευση στην τεράστια επιτυχία τους .
Οι DJ's το λάτρεψαν , αφού τα 17 λεπτά [πρωτοφανές για την εποχή ! ! ] διάρκειας του τραγουδιού , τους επέτρεπαν να κάνουν χωρίς άγχος το διάλειμμά τους , την ώρα που τα πλήκτρα του Doug Ingle και τα drums του Ron Bushy συνέχιζαν ....και συνέχιζαν....και συνέχιζαν.....
Το συγκρότημα ήταν προγραμματισμένο να εμφανιστεί και στο Woodstock , αλλά κόλλησαν στο αεροδρόμιο , και το ελικόπτερο που απαίτησε ο manager τους , προκειμένου να τους μεταφέρει κατευθείαν στην σκηνή , δεν εμφανίστηκε τελικά ποτέ !
Τί σου είναι καμιά φορά το kismet ! ? !
Κανείς δεν ξέρει πόσο καλύτερα ή τελοσπάντων διαφορετικά , θα ήταν τα πράγματα για τους Iron Butterfly , αν είχαν καταφέρει να εμφανιστούν εκείνη την ημέρα στην πιο ιστορική Rock μάζωξη που έχει γίνει ποτέ ....
Αυτό που έχει όμως την μεγαλύτερη σημασία , είναι πως η ιστορία έγραψε .
Το "In-A-Gadda-Da-Vida", θεωρείται ένα απ'τα επιδραστικότερα albums όλων των εποχών .
