Running through my head secretely , the shouts of the boys in the factory.
I ring you on the telephone silently ,
like blood , like wine , in the darkroom scene.....
A letter , once composed ,
seven years long , and as long as a tree .
Reading , on the wall .
Emissions , efficiency.....
Efficiency .....efficiency...
Με μέντορα και πνευματικό πατέρα τον Neil Young , και με επιρροές από country-rock , μέχρι progressive και reggae , το group από το Kentucky, μετά την κυκλοφορία του εξαιρετικού live "Οkonokos" , επανέρχεται δυναμικά με ένα πιο μελωδικό "Evil Urges" , που κατά τη γνώμη μου , τους καθιερώνει οριστικά πλέον , στο αμερικάνικο mainstream , σαν ένα μεγάλο όνομα.
Το "Touch me , i'm going to scream pt.2" θα ήταν με τα μπούνια στην λίστα με τα 50 καλύτερα τραγούδια των τελευταίων 5 ετών , αν φυσικά υπήρχε ...τέτοια λίστα ! ! ! Το αγάπησα ακαριαία , και έγινε αμέσως favorite στο playlist του Depecher για το καλοκαίρι που πέρασε ....[το πρώτο τραγούδι που άκουγα κάθε πρωί στην Σαντορίνη , λίγο πριν την πρώτη βουτιά στον Περίβολο]
Δεν νομίζω ότι χρειάζεται να πω ...κι άλλα...
Depecher's picks of the album : Τouch me i'm going to scream pt.2 , Highly Suspicious
Γνωρίζω την στιγμή που γράφω αυτό το κείμενο , ότι οι Kings Of Leon , θα είναι απλώς ..."περαστικοί" απ'τη ζωή μου.... Είμαι απόλυτα σίγουρος πως καμία ουσιαστική προσωπική , συναισθηματική ή άλλου είδους ταύτιση δεν πρόκειται να υπάρξει στο μέλλον μεταξύ μας ....Τα πράγματα δηλαδή θα συνεχίσουν να είναι , όπως ήταν... Τίποτα περισσότερο , τίποτα λιγότερο.... Υποβάλλω τα σέβη μου στο "Sex on Fire" , και μαζί του σε όλο το πακέτο της εφηβικής έκρηξης ορμονών , ανωριμότητας και μιας δυσνόητης , αλλά γοητευτικής αντιδραστικότητας , που είχα ξεχάσει τί γεύση έχει....για πολλά χρόνια τώρα.... Η φωνή του τραγουδιστή , φέρνει στο μυαλό μου σε πολλά σημεία τον ΛΑΤΡΕΜΕΝΟ Stevie Winwood στα νιάτα του....Ίσως γι'αυτό να τους συμπαθώ .... Εντάξει ....μην τρελαθούμε κι όλας .... Depecher's picks of the album : Sex on Fire , Closer , Use Somebody
Τα εξής δύο εικονιζόμενα ρετάλια στο εξώφυλλο του debut album τους "We Started Nothing" , δηλ. η Katie White [φωνή / κιθάρα ] κι ο ντράμερ Jules de Martino , δεν είχαν απ'ότι φαίνεται καλύτερο τρόπο για να "σκοτώσουν" τον χρόνο τους , τα πληκτικά απογεύματα στο μουντό Salford του Manchester , και είπαν " ...δεν γαμιέται ....ας φτιάξουμε μια μπάντα ..."
Τα παιδιά ποτέ δεν πήραν τον εαυτό τους πιο σοβαρά απ'όσο θα έπρεπε , και φυσικά κανείς τους δεν διεκδίκησε δάφνες μουσικής δεξιοτεχνίας , αφού σε κοινή τους συνέντευξη έχουν παραδεχτεί πως παίζουν μουσική μόλις τα τελευταία 2 χρόνια ....μην έχοντας καμία ιδιαίτερη επαφή με το "άθλημα" ...κι αυτό φυσικά είναι κάτι που φαίνεται , απ'τον απλοϊκό τρόπο που παρουσιάζουν τα τραγούδια τους....
Η αυθεντικότητά τους όμως , το άφθονο τσαγανό της Katie , και η εκρηκτική ενέργεια που που πηγάζει από ένα set drums και μια κιθάρα [έστω και σε ερασιτεχνικά χέρια] , καμιά φορά είναι πιο θελκτική από ένα τσούρμο καταρτισμένων , αυτοαποκαλούμενων, βιρτουόζων που σε κάνουν να βαριέσαι τη ζωή σου....[βλέπε Vampire Weekend..] και που σώνει και καλά θα πρέπει να υποκλιθείς στις μουσικές τους φλυαρίες...
Πολύ γουστάρω αυτό το δίδυμο ....Έχει ψυχή...[σπανίζει στις μέρες μας guys...]
Depecher's picks of the album: Shut up and let me go , Great DJ , That's not My Name
Το 2008 , μπορεί δικαίως να χαρακτηριστεί μουσικά , ως μια χρονιά της Αμερικής αφού τα πιο αξιόλογα πράγματα , προήλθαν από 'κει ....
Το μεγάλο Νησί , απ'ότι φαίνεται αποκοιμήθηκε λιγάκι......μέχρι τη νέα του δυναμική επάνοδο , αλλά αυτοί εδώ αποτελούν μία απ'τις λιγοστές εξαιρέσεις που επιβεβαιώνουν τον κανόνα....
Οι Βρεττανοί "Τhe Music" , μέσα απ'την "δύναμη των αριθμών" , προβάλουν μια πολύ ευχάριστη πλευρά ενός electro- "Indie" ήχου , που ευαγγελίζονται πολλοί στις μέρες μας , αλλά λίγοι καταφέρνουν να τον αποδώσουν αξιοπρεπώς καλά....
Depecher's picks of the album : The Last One , Drugs , Idle .
Eίναι γνωστή η προτίμησή μου στον ήχο των Raconteurs απ'τον αντίστοιχο των White Stripes , και το δεύτερο στην σειρά καλό τους album μετά το εξαιρετικό "Βroken Boy Soldiers" , έρχεται να επιβεβαιώσει ότι δεν έχουμε να κάνουμε με κάποιο απ'τα Led-Zeppeli-κα καπρίτσια του αλλαζόνα Jack...
Οι Raconteurs είναι μια πραγματικότητα , με περισσότερο blues αυτή τη φορά στην δοκιμασμένη έτσι κι αλλιώς συνταγή τους , αλλά τα τραγούδια παραμένουν , ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ ! !
To Consolers of the Lonely , είναι ένα εξαιρετικό album , που έρχεται όμως από "πίσω" σαν trailer , [ δανειζόμενος κι έναν μπασκετικό όρο..] για να "μαζέψει" τ'ασυμάζευτα και να ανασύρει απ'την μνήμη του καθενός πράγματα που ίσως θα θέλαμε πολύ να μείνουν διαπαντός στο μπαούλο με την ναφθαλίνη....
Depecher's picks of the album : You don't understand me , The Switch and the Spur , Rich Kid Blues .
Μια ανάσα λίγο πριν το "final countdown" της χρονιάς που σιγά σιγά αποχαιρετάμε , ας ρίξουμε και μια ματιά στο "dark side .." του 2008 ....δηλ. αυτά που δεν "χώρεσαν" στο ΤΟP 20 του Depecher ,[misfits] και αυτά που τον απογοήτευσαν , τον εκνεύρισαν ή αν θέλετε αυτά που ποτέ του δεν "χώνεψε"....[failures]
Λοιπόν έχουμε και λέμε .....
Μ Ι S F I T S :
21. Kanye West - 808s & Heartbreak
22.Estelle - Shine
23.Gnarls Barkley - The odd couple
24.Kaiser Chiefs - Off with their heads
25.Hot Chip - Made in The Dark
26.Pink - Funhouse
27.Adele - 19
28.Portishead - 3rd
29.Sonny J - Disastro
30.Mystery Jets - Twenty One
31.Ponytail - Ice CreamSpiritual
F A I L U R E S :
1.Duffy - Rockferry [ ανυπόφορη , μουσικά απαίδευτη και χωριάτισσα ! ! Προσπαθεί να μιμιθεί την αξεπέραστη Dusty , κάτι που από μόνο του αποτελεί ύβρη ....Φωνή χωρίς υπόβαθρο και soul χωρίς ψυχή....γίνεται ?????]
2.Plain White t's - Big Bad World [οι φλώροι της χρονιάς !!!]
3.Τhe Hold Steady - Stay Positive [ μάστορες στο να φτιάχνουν album χωρίς τραγούδια ....Πολύς ντόρος για το τίποτα ! !]
4.R.E.M - Accelerate [ ...κι η κατρακύλα συνεχίζεται....Σε κάποιους φαίνεται αρέσει να καταστρέφουν τον ίδιο τους τον μύθο ....]
5.CSS - Donkey [ όσο καλό ήταν το "Cansei de Ser Sexy " , άλλο τόσο κακό είναι το "Donkey" ....Kρίμα γιατί μ'αρέσουν πολύ !! Περιμένω το επόμενο....]
7.Lil Wayne - Carter 3 [το άκουσα πάνω από 10 φορές .....και πραγματικά δεν μπόρεσα να καταλάβω προς τί τόσο μεγάλη φασαρία γύρω απ'τ'όνομά του....Ούτε στο μικρό δαχτυλάκι του Kanye ! ! ]
8.Donna Summer - Crayons [ άσχημος τρόπος για την αποκαθήλωση της βασίλισσας....Δεν της ταιριάζει και δεν το είχε ανάγκη...]
9.Κillers - Day & Age [ Μεγάλη απογοήτευση , γιατί τους αγαπάω πολύ , και εξακολουθώ να τους έχω πολύ ψηλά ! ! ]
10.Ν.Ι.Ν - Slip [ O Τrent , δυστυχώς δεν με έπεισε ούτε αυτή τη φορά ....Μάλλον ακόμα ψάχνεται ...]
"This is my voice ...my weapon of choice..." Κάπως έτσι ξεκινάει η "νέα" και απρόσμενα καταιγιστική Grace....στο "Τhis is " , που είναι και το πρώτο τραγούδι του νέου της δίσκου ....."Hurricane".... Κυριολεκτικά "Hurricane" η γυναίκα που πρωτοείδα στην ζωή μου εκείνο το καυτό καλοκαίρι του '87, όταν ο daddy μου , έφερε σε βιντεοκασσέτα το "A View To a Kill " ..... Φοβερό και τρομερό εκείνο το καλοκαίρι από πολλές απόψεις , και σίγουρα ένα απ'τα ομορφότερα καλoκαίρια της ζωής μου so far....αλλά δεν είναι της ώρας να το αναλύσω περισσότερο....γιατί με πιάνει μελαγχολία και δεν αντέχω ....[μου φτάνει αυτή των ΓΑΜΩ-Χριστουγέννων που έρχονται.....και εύχομαι γρήγορα να πάνε στα τσακίδια ! ! !] Η Grace Jones έχει στιγματίσει με τα τραγούδια της δυο ταινίες για μένα.... Η πρώτη, είναι το "Frantic" με τον καλοστεκούμενο τότε Harrison Ford [κι όχι αυτό το αξιολύπητο πράγμα που είδα στο τελευταίο Indiana Jones...]και την πρωτοεφανιζόμενη Εmmanuelle Seigner , όπου το "I've seen that face before" καταλήγει να γίνει το απόλυτο Παριζιάνικο track , ανάμεσα σε κυνηγητά , αδιέξοδα, κόκκινα τριαντάφυλλα , κρουασάν, και απόγνωση σε μια πόλη τόσο ρομαντική όσο και αφιλόξενη..... Η δεύτερη είναι η ταινιάρα του Robert Altman "Pret-a-Porter " όπου η εκπληκτική διασκευή της στο "La vie en rose " στους τίτλους τέλους της ταινίας ,[δεν υπάρχει στο soundtrack..] γίνεται το πιο ντελικάτο επισφράγισμα μιας γκλαμουράτης ,στενόμακρης , ανορεξικής πασαρέλας , που ακτινοβολεί λάμψη και μυρίζει αυτό που πάντα φαντασιώνομαι κάποια στιγμή να μυρίζει το μπάνιο του σπιτιού μου ....και που φυσικά δεν έχει συμβεί μέχρι σήμερα.... Ο disco παροξυσμός του "I need a man " έγινε κάποτε ο ύμνος των απανταχού gay , και η μαύρη γαζέλα , που σ'αρέσει δεν σ'αρέσει , δεν μπορείς να την αγνοήσεις με τίποτα , έρχεται σήμερα , εν έτη 2008 , να προσθέσει κάτι εξίσου ενδιαφέρον στο βιογραφικό της..... Το "This is " δεν είναι ύμνος ή κτήμα κανενός.....Είναι "Αυτό" .....και είναι για όλους.... Eίναι μια φωνή που δεν έρχεται απ'το πουθενά ......Συγκεκριμένη , καταγγελτική , αλλά και αόριστη , όσο πρέπει.....Μπούσουλας για τους προσανατολισμένους αλλά και πυξίδα για τους εντελώς "χαμένους"..... Γαμάτο ! ! !Τραγούδι εβδομάδας για τον Depecher.....
