Καλή χρονιά σε όλους , guys & gurlz , girls & boyz etc ...όποιο κι αν είναι το ημερολόγιο που ακολουθείτε ....
Μουσικά πάντα , νιώθω πλέον εντελώς αναρμόδιος να εκφέρω ολοκληρωμένη άποψη για όσα συνέβησαν το '21 , αφού τα τελευταία 5-6 χρόνια , μόνο συστηματικά δεν παρακολουθώ τις νέες δουλειές , όχι γιατί σνομπάρω κάτι , αλλά αισθάνομαι πως αυτό που όλοι συνειδητοποιήσαμε ότι θα συμβεί , ειδικά απ'το 2010 και μετά , ΕΙΝΑΙ η νέα τάξη πραγμάτων που ζούμε και ακούμε και μάλλον είναι μη αναστρέψιμη.
Χαίρομαι ιδιαίτερα , κάθε φορά που ακούω μια όμορφη καινούργια κυκλοφορία , αλλά πέραν τούτου , ο χρόνος ημίσειας ζωής (Τ 1/2 στην φαρμακολογία) , έχει μειωθεί δραματικά , τουλάχιστον για τις δικές μου οργανικές ανάγκες .
Μετά λοιπόν απ' αυτήν την σύντομη "κλαψομουνίαση" , θέλω να πω ότι μέσα στο 2021, βρήκα κυρίως ενδιαφέρον, σε κάποια τραγούδια, κι όχι σε albums , με εξαίρεση το "Fat Pop" του Paul Weller , που το θεωρώ την πληρέστερη και πιο ολοκληρωμένη δουλειά της χρονιάς.
Επίσης , μου άρεσαν , η Joy Crookes , οι Foals , οι Gorillaz , οι Tears For Fears , η Tori Amos , οι Duran Duran , ο Bobby Gillespie ,ο George Cosby, ο Nick Cave , ο Sting (το λέω και ΔΕΝ ντρέπομαι) κι ίσως και κάποια άλλα που τώρα μου διαφεύγουν......Α ναι ...και το μπάσο του Nile Rodgers στο "Who's Hurting Who"....χαχαχαχα
Ειδικότερα ,το 2021, "τα comebacks έζησαν καλά , κι εμείς καλύτερα" ,κατά την ταπεινή άποψη του γράφοντα και γιατί εξάλλου να μην συμβεί αυτό , την στιγμή που η απουσία του κάτι "πολύ καλού" ,από νέους καλλιτέχνες , που θα το θυμόμαστε και θα το ξανακούμε π.χ ...το 2023 (όχι πολύ μακρυά δηλαδή...) είναι κάτι παραπάνω από αισθητή.
Μάλλον γέρασα και όσοι διαφωνείτε με όλες αυτές τις κουταμάρες που διαβάζετε , καλά κάνετε.....
Εξάλλου , το καλοκαίρι που πέρασε , δεν μπορούσα να κοιμηθώ αν δεν άκουγα καμιά δεκαριά φορές το "Woman In Chains" , γι αυτό μην παίρνετε και πολύ στα σοβαρά τις ξεμωραμένες απόψεις κάποιου , που εν έτη 2022 νιώθει ακόμα ρίγη παντοτινής αφοσίωσης, για Roland & Oleta
