Best Of 2010. No 16: MARINA & THE DIAMONDS-The Family Jewels

H ελληνικής καταγωγής Marina Diamandis, έχει μια ιδιαίτερη χροιά στη φωνή της, που ή σου σπάει τα νεύρα, ή σου αρέσει πολύ.(το ίδιο που συμβαίνει π.χ και με την Florence)
Εγώ όπως καταλαβαίνετε, αποκλείεται να ανήκω στην πρώτη κατηγορία.
Το "The Family Jewels", εκτός του ότι είναι ίσως ο πιο fun δίσκος της χρονιάς, έχει μια ενέργεια, ανάλογη μ'αυτήν ενός τεράστιου μπαλονιού γεμάτου κονφετί, που σκάει εντυπωσιακά, γεμίζοντας τον χώρο πολύχρωμα χαρτάκια που αργούν να προσγειωθούν στο έδαφος.
Και μπορεί ο κρότος να μην είναι τόσο εκκωφαντικός, αλλά τη "ζημιά" του την κάνει....
Νομίζω πως η Marina, είναι μια νέα ταλαντούχα performer, που θα μας κάνει ν'ασχοληθούμε ακόμα περισσότερο μαζί της, στο άμεσο μέλλον.

Βest Of 2010. No 17 : SHAD - Tsol

O Shad είναι Καναδός, και το TSOL είναι το τρίτο του lp.
Kαιρό είχα ν'ακούσω κάτι τόσο καλό απ'το συγκεκριμένο είδος, και είμαι ιδιαίτερα χαρούμενος που επιτέλους μιλάμε για κάποιον εκτός του Eminem, του Kanye και του Jay-z.
To TSOL, έχει κάτι απ'την ατμόσφαιρα του παλιού, καλού Nas στο πιο εξελιγμένο, τα samples είναι καταπληκτικά βαλμένα, η παραγωγή άψογη, κι ο λυρισμός ενός πολλά υποσχόμενου MC, δημιουργούν αυτό που μερικές βεντέτες συναδελφοί του, έχουν προ πολλού ξεχάσει...
Για μένα, ο καλύτερος hip-hop δίσκος της χρονιάς !

Best Of 2010 No 18: HURTS - Happiness

O Τheo κι ο Adam, κατάφεραν να φτάξουν ένα lp που να ακούγεται παντού, να παίζεται παντού, και να γίνει με συνοπτικές διαδικασίες το ντεμπούτο album με τις πιο "γρήγορες" πωλήσεις στο Μ.Νησί.
Αρχικά, και παρατηρώντας για λίγο το εξώφυλλο, δίνουν την εντύπωση πως ξεπήδησαν μέσα από κάποια ξεχασμένη μπομπίνα των αδερφών Κοέν.
Τα πράγματα όμως δεν είναι ακριβώς έτσι, αφού το Happiness, είναι ένας εντελώς "κανονικός" δίσκος, και το mood μόνο ασπρόμαυρο δεν μπορεί να χαρακτηριστεί.
Όμορφη synth-pop, για "κανονικούς"(το τονίζω και πάλι...) ανθρώπους, και τραγούδια που κυλάνε ευχάριστα χωρίς να ταλαιπωρούν ή να κουράζουν τον ακροατή.
Η οποιαδήποτε σύγκριση ή συσχετισμός τους με τους Pet Shop Boys,(γιατί το άκουσα κι αυτό)είναι κατά τη γνώμη μου, τουλάχιστον ατυχής.
Αυτοί εδώ είναι οι Hurts, και τους αρέσει να παρατηρούν τα ήρεμα νερά μιας λίμνης, πριν σκάσει το βότσαλο....

Βest Of 2010. No 19:THE WATSON TWINS - Talking To You, Talking To Me

Tα δυδιμάκια Chandra & Leigh Watson, παρέα με τα φιλαράκια τους απ'τους My Morning Jacket & Everest, ηχογραφούν στο L.A ό,τι πιο φιλόδοξο έχουμε ακούσει μέχρι στιγμής από δύο κορίτσια που λατρεύουν την folk, και πίνουν νερό στ'όνομα της Carole King.
Aυτό βέβαια δεν σημαίνει ότι κάνουν μουσική μόνο για ορκισμένους οπαδούς της ακουστικής κιθάρας και των τεμπέλικων νοθρών μελωδιών, που πολλές φορές επιβάλλει το συγκεκριμένο είδος.
Το αντίθετο.
Κάνουν αυτό που δεν πρόλαβε ή δεν ήθελε να ολοκληρώσει ποτέ της,η Sheryl Crow, κι ακόμα παραπάνω.
Αδιάψευστος μάρτυράς μου το καταπληκτικό "Harpeth River", που δυστυχώς δεν υπάρχει στο youtube, ΄΄οπως και τα περισσότερα κομμάτια του "Talking To You, Talking To Me".(γιατί άραγε???)

Best Of 2010. No 20: FIELD MUSIC - Measure

Tα αδέρφια Peter & David Brewis, επιστρέφουν δυναμικά μ'ένα χορταστικό διπλό lp, που δεν ξέρω αν μπορεί να χαρακτηριστεί ως η εξέλιξη του Brit-power pop στα 00's, αλλά Rock είναι σίγουρα, καθώς οι κιθάρες πρωταγωνιστούν σχεδόν παντού.
Οι επιρροές τους, από Beatles & Led Zeppelin, μέχρι Miles Davis & Brian Eno(κι ένα σωρό άλλες, απ'όσο τουλάχιστον ακούγεται μέσα στον γενικό χαμό του Measure...)είναι κάτι παραπάνω από ευδιάκριτες, κι αυτό δεν με χάλασε καθόλου, αφού έγινε με σεβασμό και στυλ.
Κάποιες φορές πάντως, κι ενώ δεν ξέρεις τί ακριβώς θέλει να πει ο ποιητής, περιμένεις υπομονετικά να δεις που διάολο θα καταλήξει το πράγμα, και τις περισσότερες φορές οι Field Music δεν σ'απογοητεύουν.
Ένα "σφιχτό", καλοδουλεμένο album είναι το Measure.
Μια πολύ καλή προσπάθεια, που αναγνώρισε σχεδόν σύσσωμος ο Βρετανικός μουσικός τύπος, και που ελπίζουμε να έχει ακόμα καλύτερη συνέχεια.
Ένα μικρό αντιπροσωπευτικό δείγμα, πιο κάτω....

Tα Χειρότερα Της Χρονιάς ....(2 ημέρες πριν έρθουν τα καλύτερα)

Μήπως δεν ακούω καλά ?

Μήπως έχω χάσει επεισόδια ?

Τί στο καλό ακριβώς συμβαίνει, και στ'αυτιά μου ηχούν σαν ό,τι χειρότερο άκουσα μέσα στο 2010, οι Vampire Weekend και οι "έχουμε εντελώς καβαλήσει το καλάμι" - Arcade Fire, ακόμα δεν μπορώ να το καταλάβω.

Οι πρώτοι, κοροϊδεύουν συστηματικά τον κόσμο, και χαρίζω ευγενικά (σαν την Δέσποινα Μοιραράκη...) σε όποιον γενναίο έχει το κουράγιο να μου αποδείξει το αντίθετο, και τα 2 τους lp,(ελπίζω να μην υπάρξει και τρίτο...)προκειμένου να κάτσει με την ησυχία του, και να απολαύσει τις κενές ηχητικές μπαλαφάρες τους, που δήθεν πουλάνε προς τα έξω σαν την εξέλιξη του ήχου,των Talking Heads.

Tρίχες κατσαρές...λέω εγώ.(και κουραστικές)

Όσον αφορά τους Arcade Fire, η επιστήμη σηκώνει τα χέρια ψηλά !

Βαριέμαι αφόρητα και δυσανασχετώ όσο δεν πάει, μ'αυτό που κάνουν !

Τί τους βρίσκουν ρε παιδάκι μου ?

Όλο μέλι, μέλι, κι από τηγανίτα ....τίποτα !

Μηδέν από μηδέν = 0

Πάμε γι'άλλα.

τα bloopers....

Για τον Phil και την Cyndi, που μας έδειξαν πως ΔΕΝ πρέπει να γίνεται ένα comeback.(ειδικά ο πρώτος....είναι εντελώς τραγικός στις motown τσαλαβούτες του...)

Για τις φανφάρες των Hold Steady που δεν τις αντέχω με τίποτα πλέον, και για την εκνευριστική κλαψομανιέρα του Anthony, που σε λίγα χρόνια τον βλέπω παρέα με τον Ντέμη Ρούσσο στο Ηρώδειο, να τραγουδάνε αγκαζέ τον Επιτάφειο....(μακρυά από'μας θεέ μου....)

Για τους Ace Of Base, επειδή τους συμπαθώ, δεν μπορώ να πω ότι κύλησαν εντελώς στο βούρκο, απλά θα ήταν καλύτερα γι'αυτούς να συμμετέχουν στην επόμενη Eurovision, για λογαριασμό της Σουηδίας, ντυμένοι στα γυαλιστερά.....και σε χορογραφίες του "δικού μας" Φωκά Ευαγγελινού....YO-YO MAN !