Double Dare ! Simon & Garfunkel - Bookends [1968]

Format: Vinyl x 1 , cd x 1

Cause : "You don't know where your interest lies"

Πραγματικά περήφανος που το'χω εις διπλούν.

Μέσα απ'τις εξαιρετικές αυτές , remastered επανεκδόσεις , μαθαίνει κανείς την ιστορία , όχι μόνο του συγκεκριμένου l.p , αλλά αντιλαμβάνεται και την γενικότερη μουσική αύρα , μιας εποχής που μπορεί να μην έζησε .

Τα bonus tracks , είναι επίσης ένα μεγάλο δέλεαρ , για ν'αγοράσει κανείς ένα l.p σαν το "Bookends" , αφού δυσεύρετα πλέον b-sides , αποτελούν το κερασάκι μιας χορταστικής τούρτας , την οποία μπορεί να απολαύσει κανείς , τις περισσότερες φορές σε μια αρκετά λογική τιμή .[ περίπου 8 Ε , όταν ένα freddo -capuccino της συμφοράς , σε κάποια σκυλο-καφετέρια , έχει 4,5 Ε]

Έχω ξαναπεί , πως τα τελευταία 5-6 χρόνια , δίνεται μια χρυσή ευκαιρία σε όλους όσους θεωρούν τη μουσική , ένα αρκετά σοβαρό ζήτημα , να εμπλουτίσουν τις συλλογές τους , αφού η εντυπωσιακή μείωση στις πωλήσεις των cd , σε συνδιασμό με την θεαματική αύξηση των downloads , έχουν αναγκάσει τις εταιρείες να ρίξουν τις τιμές .

Υπάρχει value for money δηλαδή , κάτι που δεν υπάρχει στα περισσότερα αναλώσιμα είδη .

Όσοι ακόμα πιστεύουν πως το "Hazy Shade Of Winter" , ήταν απλά μια 80's επιτυχία των Bangles , καλό θα είναι ν'ακούσουν έστω μία φορά το original.

Πιο κάτω , παίζει το τραγούδι που με ανάγκασε ν'αγοράσω και το cd .

Το πρωτάκουσα στη καταπληκτική nothern soul διασκευή της Dana Valery , και "έπρεπε" να'χω στα χέρια μου και το πρωτότυπο .

Δεν γινόταν διαφορετικά.....

Song Of The Week : I Never Talk To Strangers - Tom Waits & Bette Midler[1977]

O απόλυτος αντι-σταρ ,με χαρακτηριστική άγνοια κινδύνου , και μια θεότρελη σνομπαρία ,στα όρια της ψωνάρας , που συχνάζει σε παρακμιακά μισοφωτισμένα μπαρ , και παραγγέλνει με αριστοκρατικά ξεπεσμένο υφάκι , τα πιο φτηνά Manhattan της πόλης , ξεκινούν ένα διάλογο , με πολλά "sad repartees" , που θα μπορούσε άνετα να είχε συμπεριλάβει ο μακαρίτης Jonathan Larson , στο δικό του "Rent" , αν φυσικά δεν υπήρχε το αντίστοιχο "Light my Candle" .
Ο Tom Waits , στο γνωστό ρόλο ενός ρακένδυτου , χαρακωμένου crooner των late 70s κι η Betty Midler , με την jazzy ανακουφιστική θαλπωρή της , που φτύνει κυριολεκτικά τα σύμφωνα , όπως θα έκανε η Billie Holiday , αν δεν την είχε πάρει μαζί του ο καλός Θεούλης , φτιάχνουν ένα απ'τα καλύτερα ντουέτα όλων των εποχών !
To "Foreign Affairs" , είναι ένα κράμα αναρχικής , σχεδόν πεισματικής μοναξιάς , παλιομοδίτικης κρέμας ξυρίσματος , και της πιο απρόσμενης , μελαγχολικής ξεπέτας , που μπορεί να τύχει στον καθένα , κάποιο βράδυ , σ'ένα ξεχασμένο καταγώγι .....
Πιάνο , σαξόφωνο , βραχνάδα , κάπνα , φτηνά coctails , κορόϊδα που ερωτεύονται παντελώς άγνωστες φυσιογνωμίες , barflies και χιλιοειπωμένες ατάκες , που παίρνουν διαστάσεις ευρηματικών λογοπαιγνίων , κυρίως λόγω του τρόπου εκφοράς των .
Ενδιαφέροντα πράγματα δηλαδή .....
Πεντάστερο αριστούργημα , που συστήνεται ανεπιφύλακατα ! ! ! !

Double Dare ! Vanilla Ice - To The Extreme [1990]

Format : Vinyl x 2
Cause : ex-gf donation ....[unconditional]

Παρ'όλο που πρόκειται για μια εποχή , που δεν πέρναγα καθόλου καλά , και παρά το γεγονός πως έχω να παίξω τον συγκεκριμένο δίσκο στο πικ-απ μου , από τότε , δεν μου πάει ν'αρχίζω τώρα να σταυρώνω ή ν'αφορίζω τον Vanilla Ice , όπως έχουν κάνει στο παρελθόν ,πολλοί δισκοκριτικοί του κώλου , δίχως πραγματικό λόγο και αιτία .
Στο φινάλε , ο τύπος πήρε ένα τραγουδάκι των Queen , και το χρησιμοποίησε αξιοπρεπέστατα , και εξυπνότατα , χωρίς να προσβάλει κανέναν , ή να γελοιοποιήσει κάτι .
Μια χαρά δισκάκι ήταν το "To The Extreme" για την εποχή του , κι αν μπορώ να καταλογήσω κάτι στον μοσχαναθρεμμένο λευκό ράπερ , που ήταν και ο δεύτερος στη σειρά , μη έγχρωμος του είδους , [πρώτοι ήταν οι Beastie Boys] που έκανε επιτυχία στην Αμερική , είναι μόνο η υπερβολή , στο ουσιαστικά ανύπαρκτο gangsta υπόβαθρό του , που προσπάθησε να περάσει σαν βασικό συστατικό του macho προφίλ του .
Ένα λευκό φλωράκι του κερατά ήταν κατά βάθος .
Βουτυρόπαιδο με φράτζα , και πιστοποιητικό κοινωνικής ακινδυνότητας , με τη βούλα !
Aλλά από το 1990 μέχρι και σήμερα , μπορώ να σκεφτώ πολλές μεγαλύτερες "μουσικές φούσκες" ,ασύγκριτα πιο δήθεν και απείρως γελοιωδέστερες , απ'την περίπτωση Vanilla .
Άσε που το συγκεκριμένο άσμα , ήταν και Νο 1 σουξέ , σ'όλα τα υπό κατάληψη Γυμνάσια , "τω καιρώ εκείνο" ....[γεράσαμε Γιώργοοοοο ! ! ! ! ]
Αμαρτία εξομολογουμένη , ουκ έστιν αμαρτία ....
Έτσι δε λένε οι φίλοι μας , που παλαιότερα αποτελούσαν gourmet λιχουδιά , για τα λιοντάρια ?

Song of the week : Peter Murphy - Cuts You Up [1990]

O Peter Murphy , δεν είναι μια συνηθισμένη ιστορία .

Είναι απ'τις ελάχιστες περιπτώσεις , που η λέξη "μορφή" , περιγράφει ακριβώς , και δίχως ίχνος υπερβολής , όλα αυτά που συστήνουν την προσωπικότητα του καλλιτέχνη , που ανάγκασε κάποιους ανθρώπους, άσχετους με την αρχιτεκτονική , και τα διάφορα στυλ της , να μάθουν τί είναι επιτέλους αυτό το ρημάδι , το Bauhaus , και ποιος διάολο είναι αυτός ο Ούγγρος ηθοποιός , που παριστάνει τον Δράκουλα .

Ο τύπος , έχει βγει να τραγουδήσει στη σκηνή , σταυρωμένος ανάποδα .....[τί να λέμε τώρα...]

H πλάκα είναι , πως το "Cuts You Up" , που προέρχεται απ'το τρίτο προσωπικό του l.p , με τίτλο "Deep" , αποκαθήλωσε απ'την κορυφή των modern rock tracks στην Αμερική , το "So Alive" , των Love & Rockets , ενός συγκροτήματος δηλαδή , που αποτελούνταν από πρώην μέλη των Bauhaus .

Έτσι για την ιστορία , να συμπληρώσουμε , πως μετά την διάλυση των Bauhaus το 1983 , o Peter Murphy , παρέα με τον Μick Karn , τον μπασίστα των Japan , έφιαξαν τους Dali's Car , και πρόλαβαν να κυκλοφορήσουν μόλις ένα l.p , με τίτλο "The Waking Hour" , το οποίο δεν έτυχε και της πιο θερμής υποδοχής , απ'το μουσικόφιλο κοινό της εποχής .

Καλό Σ.Κ .

Double Dare ! Genesis - Foxtrot [1972]

Format : cd x 2
Cause : by mistake ....

H αποθέωση του prog .
Σημείο σταθμός , για την μετέπειτα εξέλιξη του group , κι ακόμα θυμάμαι την γλαφυρότατη περιγραφή του Gabriel , σε μία του συνέντευξη , για το πώς κατάφερε τελικά να φτιάξει , το περίφημο κοστούμι της "αλεπούς" , που συνήθιζε να φοράει , λίγo πριν βγει πάνω στη σκηνή .
Του άρεσαν οι μεταμφιέσεις , του Gabriel .
Φαίνεται εξάλλου και στον τρόπο που τραγουδάει , όχι μόνο στο "Foxtrot" , αλλά και στο "Nursery Crime " , και στο "Selling England By The Pound".
Αυτός ο τύπος , είτε σαν τραγουδιστής των Genesis , είτε στην αξιοθαύμαστη solo του καριέρα , δεν υπήρξε ποτέ του , διεκπεραιωτικός .
Ήταν , αυτό που τραγουδούσε , και το κάθε του τραγούδι , ήταν αυτός .
Δεν μπορούσε αλλιώς .
Έβγαζε κυριολεκτικά "τα κάστανα απ'τη φωτιά" , κάθε φορά που κάτι πήγαινε στραβά στα live , αυτοσχεδίαζε , χρησιμοποιώντας κάθε πτυχή του πολύπλευρου ταλέντου του , προκειμένου να "σωθεί η παράσταση" , και έκανε πολλές φορές αυτό που στο μπάσκετ αποκαλούμε , "βρωμική δουλειά".
Ίδιας περίπου φιλοσοφίας με τον Peter Hammill , αλλά ασύγκριτα πιο ταλαντούχος .
Από τα '70s και μετά , δεν μου'ρχονται πολλοί στο μυαλό , ανάλογης καλλιτεχνικής αξίας , και τόσο αληθινοί , με τον εαυτό τους , όσο και με το κοινό τους .

Sound of the week : Koop - Koop Island Blues [2007]

Σουηδική ,ηλεκτρονική jazz , ή κάτι τέτοιο τελοσπάντων ....
Παρασκευιάτικα .....
Κανονικά δεν θα έπρεπε .
Ξεκίνησαν τα gin-tonic .
Aκόμα δεν έχω αξιωθεί ν'αγοράσω απ'το super-market , αυτά τα γαμάτα βραζιλιάνικα lime , και την βγάζω με μερικές σταγόνες συμβατικού λεμονιού.
Από μαύρη ζάχαρη , πάντως , είμαι τίγκα !
Έμαθα επιτέλους να φτιάχνω γεμιστά .
Κι όχι συμβατικά .
Κομπλέ .)
Με κουκουνάρι , σταφίδα , κιννάμωμον , κτλ.
Οι πιπεριές , είναι το πιο δυνατό μου χαρτί .
Κάνουν κρατς-κρουτς , γι'αυτό μ'αρέσουν .
Όσο περνάει ο καιρός , ανησυχώ όλο και για λιγότερα πράγματα ....
Κακό αυτό .
Με σώζει το γεγονός , ότι δεν είμαι μελαχρινός .
Θα'χα πάθει κατάθλιψη .
Καλό Σ.Κ .

Double Dare ! Brian Eno - Music For Films [1978]

Format : cd x 2 [ 1 digitaly remastered]
Cause : Can't remember ....


Aτμοσφαιρική , electro , αναπαράσταση εικόνων , που ο Eno , θέλησε να ονομάσει , "μουσική για ταινίες" .
Πιστεύω πως μόνο ο ίδιος , ξέρει να μας πει [και γι'αυτό δεν βάζω το χέρι μου στην φωτιά...] τί περίπου είχε στο μυαλό του , δημιουργώντας το "Music For Films" .
Tο σίγουρο είναι , πως ο καθένας μας , μπορεί να το χρησιμοποιήσει , κατά το δοκούν , επενδύοντας τις δικές του οπτικές , και όχι μόνο ,προσωπικές προσλαμβάνουσες , της καθημερινότητάς μας .
Εκεί ακριβώς , έγκειται κι όλη η καλλιτεχνική αξία του πράγματος ....
Περνώντας με το αυτοκίνητο , Κυριακή βράδυ από το κέντρο , σκεφτόμουν πως κάποιοι απ'αυτούς τους μετανάστες , που έβλεπα να περιφέρονται , τις περισσότερες φορές ανά ομάδες , στην οδό Μαινάνδρου και τους γύρω δρόμους , ίσως στα επόμενα χρόνια , συμβάλλουν , με τον δικό τους τρόπο , στο να ξεφύγει η ελληνική μουσική , απ'αυτή την τρομερή μιζέρια , των τελευταίων 20 χρόνων .....
Δεν μπορεί , όλοι τους να θέλουν να πουλάνε πρέζα , και να ζουν μια ζωή , ως μέλη κάποιας συμμορίας .....
Είμαι σχεδόν σίγουρος , πως στο άμεσο μέλλον , αυτή η βίαιη , και απότομη πρόσμιξη ηθών και διαφορετικών χρωμάτων , που τα τελευταία χρόνια βιώνει το κέντρο , θα έχει και τα θετικά της .
Υπάρχουν πολλά παραδείγματα στο εξωτερικό , και θέλω να πιστεύω πως στο μερίδιο που μας αναλογεί , θα εισπράξουμε κι εμείς , κάποια καλλιτεχνικά "φιλιά ζωής" , που θα αποτελέσουν μια αφορμή , για κάτι το φρέσκο .
Μια αληθινή , interracial εναλλακτικότητα , φαντάζει πιο αναγκαία από ποτέ , στην παρούσα φάση ....