Running through my head secretely , the shouts of the boys in the factory.
I ring you on the telephone silently ,
like blood , like wine , in the darkroom scene.....
A letter , once composed ,
seven years long , and as long as a tree .
Reading , on the wall .
Emissions , efficiency.....
Efficiency .....efficiency...
Eίμαι μεγάλος fan της Pat Benatar . Δεν θα ξεχάσω ποτέ , την πρώτη φορά που άκουσα τραγούδι της . Ήταν στην ταινία "An Officer and a Gentleman " , στην σκηνή που η πανέμορφη Debra Winger , τελειώνει την κοπιαστική βάρδια του εργοστασίου , μπαίνει στο gabrio ,παρέα με το ξανθό -τσουλί -φιλενάδα-συνάδελφό της , βάζει μπρoς τη μηχανή , την ίδια στιγμή που απ'το κασετόφωνο του αυτοκινήτου , ξεκινάει να παίζει στη διαπασόν το "Treat MeRight " ! Το "Painted Desert", προέρχεται απ'το πέμπτο studio l.p της , με τίτλο "ΤROPICO", απ'όπου ξεπήδησε ως μεγαλύτερη επιτυχία το "We Belong" , και είναι ένα τραγούδι , που θα μπορούσε κάλλιστα να το έχει πει η Donna Summer , η Stevie Nicks , η Linda Ronstadt ή οποιαδήποτε άλλη , μεγάλη σταρ της εποχής . Είναι μια κλασσική pop/rock μπαλάντα [την σιχαίνομαι αυτή τη λέξη ....αλλά τελοσπάντων], που εύκολα γίνεται soul ή ακόμα και country . Ο Neil Geraldo , έκανε πραγματικά σπουδαία δουλειά τότε . Υπήρξε κυριολεκτικά το έτερον ήμισυ της Pat . Φοβερό στήριγμα , στη δουλειά , και στη ζωή . Kάτι ανάλογο , μ'αυτό που ήταν ο Stuart Mattheman , για την Sade . Καλό Σ.Κ ...
Format: vinyl x 2 Cause : ex-gf donation ...[unconditional]
Το "The Wall" , με ό,τι αυτό συνεπάγεται , ομολογώ πως δεν υπήρξε ποτέ ένας απ'τους 5-6 πιο αγαπημένους μου δίσκους των Pink Floyd . Στην συνείδησή μου , θα έχουν πάντα προτεραιότητα , με αξιολογική σειρά, τα εξής : 1. Obscured by Clouds [1977] 2.The Dark Side of the Moon [1973] 3. Wish You Were Here [1975] 4. Atom Heart Mother [1970] 5.The Division Bell [1994] 6. Meddle [1971] Μετά απ'όλα αυτά λοιπόν , υπάρχει κάπου στριμωγμένο στο μυαλό μου , μαζί με τα "TheFinal Cut " και το βαρύ κι ασήκωτο "Animals" , "ο τοίχος " . Οι Pink Floyd , ανήκουν κατά τη γνώμη μου στα συγκροτήματα , που "πήγαν την μουσική μπροστά " , και δεν είναι υπερβολή να δεχτούμε , ότι σε κάποιες περιπτώσεις , μαζί με τους WHO και τους Zeppelin , έδωσαν πολύτιμες πνοές ζωής , σ'ένα Rock , που σε συγκεκριμένες περιόδους , τις είχε πολύ μεγαλύτερη ανάγκη , απ'όσο έδειχνε . Η πολιτικοποίηση όλων αυτών των μουσικών αριστουργημάτων , είναι μια άλλη ιστορία , που δεν μου αρέσει να πολυσυζητάω . Σχεδόν , με χαλάει .... Αυτό που με φτιάχνει , είναι ο ήχος του ελικοπτέρου , και η τελειομανία του Waters , που αγγίζει τα όρια της παράνοιας .....[εντάξει , όχι στο μέγεθος της σχιζοφρένειας του Barrett..] Αλλά από την άλλη , ξέρετε κάποιον politically correct , πλήρως ισορροπημένο άνθρωπο , που να μεγαλούργησε στο χώρο της μουσικής ? Εγώ ξέρω πολλούς τέτοιους .... Dylan , Jagger , MacCartney , Bono , Madonna , κι η λίστα δεν έχει τελειωμό ...... Προσωπικά , θα είμαι πάντα από την πλευρά του Keith Moon , του Nilsson ,της Kate Bush , του Ray Davies , του Van Morrison , της Siouxsie , της Dusty κι η λίστα δεν έχει επίσης .....τελειωμό . Σχετικά είναι όλα .... Μερικά , είναι και γούστα .... Aς μην τα ισοπεδώνουμε όλα ....[χαχαχαα....δεν με πιστεύω σήμερα ! ! ! ] Αν κι ένας οδοστρωτήρας , μπορεί να φανεί χρήσιμος , σε πολλές περιπτώσεις . Όπως εξάλλου , κι ένας επιβλητικός , αδιαπέραστος , "τοίχος" . Γιατί ακόμα κι η ισοπέδωση , έχει δυαδική υπόσταση , όσο κι αν ακούγεται περίεργο ! Κι "ο τοίχος" , δυο πλεύρες δεν έχει ? Αυτοί που επιζητούν το γκρέμισμα όλων των τοιχών αδιακρίτως , δεν έχουν τελικά , ίχνος ρομαντισμού μέσα τους ..... Στην πραγματικότητα , πρόκειται περί ανάλγητων βανδάλων , που τους αρέσει να ζουν σε σπίτια χωρίς κουρτίνες ..... Μισούν θανάσιμα τα παραβάν , τα διαχωριστικά plexiglass στα μπαλκόνια , πληρώνουν πάντα με εκνευριστική καθυστέρηση , τα κοινόχρηστα της νεόκτιστης πολυκατοικίας τους , κι όταν τελικά έρθουν αντιμέτωποι με το άπλετο φως της πρώτης Ανοιξιάτικης λιακάδας , που επιθυμούσαν διακαώς , φοράνε πανικοβλημένοι , βλαστημώντας την ώρα και τη στιγμή , τα σκουρόχρωμα γυαλιά ηλίου τους . Αφήστε και κάνα τοιχάκι όρθιο ρε παιδιά ..... Έστω και ξύλινο ! Κάνει σκιά , κι έρχεται καύσωνας .
O Johann Pachelbel [1653-1706] , θεωρείται , και είναι , ένας απ'τους σπουδαιότερους εκπρόσωπους του baroque , ή αλλιώς της προ-κλασσικής μουσικής , που κυριάρχησε στην Ευρώπη , από τον δέκατο έβδομο , έως τα μισά περίπου, του δέκατου όγδοου αιώνα . Συνθέτες όπως οι Bach , Vivaldi και ο πιο αγαπημένος μου όλων , Ηenry Purcell , υπήρξαν οι στυλοβάτες μιας όχι και τόσο αναίμακτης μετάβασης , από την Αναγέννηση , σ'αυτό που σήμερα χαρακτηρίζεται ως , καθαρή κλασσική μουσική . Ναι .... Κλασσική μουσική , δεν είναι μόνο οι Βeatles ..... Στο Canon in D Major , που είναι και το πιο αναγνωρίσιμο θα έλεγα , κομμάτι του Pachelbel , βάσισαν οι Αphrodite's Child το τραγούδι που ηχογράφησαν για λογαριασμό της Mercury , στο Παρίσι το 1968 , το οποίο αποτέλεσε την μεγαλύτερή τους επιτυχία στην Ευρώπη , και έγινε σήμα κατατεθέν του πιο γνωστού Μάη μέχρι και σήμερα["Rain and Tears"]....Tου Μάη του '68 ! Επτά ολόκληρα χρόνια αργότερα , ο τεράστιος Brian Eno , στο album του με τίτλο "DiscreetMusic" παρουσιάζει με ambient-"εχεμύθεια" , το Canon in D Major , στο δικό του ,"Fullness of Wind ". To άθλιο αυτό blog , κι ο τρισάθλιος Depecher , τηρώντας τις παραδόσεις που μας θέλουν να ποστάρουμε , αυστηρά και μόνο κλασσική μουσική την Μ.Εβδομάδα , ευχόμαστε σε όλους καλό Πάσχα , και καλή Ανάσταση . Την Μ. Παρασκευή , λέω να το ρίξω λιγάκι έξω , όπως άλλωστε συνηθίζω να κάνω τα τελευταία χρόνια . Θ'ακούσω όσες περισσότερες φορές μπορώ, το "State Of Independence" ,ως είθισται,ενώ υπάρχει και η περίπτωση , ειδικά φέτος , να ξαναθυμηθώ πώς είναι να ιδρώνεις , παίζοντας συνεχόμενα "μονά"-μπάσκετ ,με κάποιον που κάνει "κρυφές προπονήσεις " .....[φτου σου ρεμάλι ! ! ] Όμορφη μέρα ! Μυρίζει ηρεμία .....παρά την ψευτιά του Απρίλη .
Format : vinyl x 1 , cd x 1 Cause : On purpose ! ! ! ! !
Το θυμάμαι αυτό το cd.... Ήταν το πρώτο cd που αγόρασα , έχοντας πλήρη συναίσθηση , ότι ήδη υπάρχει ως βινύλιο στο σπίτι ..... Για την ακρίβεια , έβαλα την γιαγιά μου , να μου το αγοράσει , ως Χριστουγεννιάτικο δώρο , μαζί με μια συλλογή τραγουδιών του Ray Charles , απ'το Mινιόν , στην οδό Πατησίων .... Ναι ! Το Μινιόν , στα τελευταία του , είχε και cd ! ! Είχαμε πάει βόλτα , με τις ξαδέρφες μου.... Αυτές , δεν θυμάμαι τί πήραν.... Μιλάμε για 20 χρόνια πριν ! Η συγκεκριμένη γιαγιά , ακόμα ζει ......[και αν εξαιρέσει κανείς το γεγονός , ότι που και που , νομίζει ότι την παρακολουθούν .....τα 'χει 400 ! ! ! ] Όλοι οι άλλοι , έχουν δει τα ραδίκια ανάποδα , προ πολλού..... Μπορεί στην μακροζωϊα της συγκεκριμένης γυναίκας , να έχει βάλει το χεράκι του , και το πνεύμα του "Mr.Kite" ...... Ποιος ξέρει..... Ειλικρινά πάντως , κι επειδή σ'αυτό το blog , γράφω ΠΑΝΤΑ αυτό που νιώθω , γιατί συνήθως αναφέρομαι σε πράγματα που πραγματικά λατρεύω όσο την μαμά και τον μπαμπά μου , δεν πίστεψα ποτέ ότι το Sgt. Pepper's , είναι καλύτερο απ'το White Album , το Abbey Road , το Letit Be , το Rubber Soul ή το Revolver ..... Aπλά , ίσως εκείνη την περίοδο , ο κόσμος , ήταν περισσότερο έτοιμος, υποψιασμένος ή προετοιμασμένος αν θέλετε , να αφουγκραστεί , όλο αυτό το "εξωπραγματικό πράγμα" , που έκαναν οι Beatles ! Μπορεί να το είχε και περισσότερο ανάγκη .....τότε . Το 1967 . Κάτι σαν την υποδοχή του Χριστού , την Κυριακή των Βαϊων στα Ιεροσόλυμα , ή σαν το πολιτισμικό σοκ που προκάλεσε η Μπαμπέτ , με τις γαστριμαργικές της πανδαισίες , σε μία χούφτα απαίδευτων χωριατών , σε κάποια απομακρυσμένη ακτή της Δανίας .... Αυτό ακριβώς ΕΙΝΑΙ το Sgt. Pepper's ! Το "μουσικό δείπνο " , της Μπαμπέτ ! Ο Lennon , όντως δεν ήξερε τί έλεγε , όταν παρομοίασε τους Βeatles με τον Χριστό ..... Οι Βeatles , δεν σταυρώθηκαν ΠΟΤΕ ! Ποτέ τους , δεν βρέθηκαν τυλιγμένοι σε κάποιο παγωμένο σάβανο . Δεν είχαν ποτέ την ανάγκη , κάποιας καλά σκηνοθετημένης νεκρανάστασης , και ποτέ μα ποτέ , κάτι δικό τους , δεν παίχτηκε στα ζάρια , γιατί καθετί που τους αφορά , είναι πανάκριβο , σχεδόν απλησίαστο , για να γίνει διαπραγματεύσιμο, μέσο συναλλαγής , από άνθρωπο σε άνθρωπο . Θα καώ στην κόλαση , αν υπάρχει Χριστός ! Μεγάλη Τετάρτη .....βοήθειά μας ....
Μερικοί άνθρωποι , εξακολουθούν και με εκπλήσουν ευχάριστα , παρά την πίκρα τους , μέρες που'ναι.....[και μιλάω για την αιώνια Παναθηναϊκή πίκρα , απέναντι στα ανεξάντλητα ψυχικά αποθέματα και την ανωτερώτητα του ΘΡΥΛΟΥ ! ]
Ακόμα όμως κι ένας σκασμένος απ'το κακό του , βαζέλας , μπορεί να αποδειχτεί εξαιρετικά χρήσιμος , όταν για παράδειγμα το "Harpeth River" των Watson Twins , δεν υπάρχει στο youtube , και θα πρέπει ο γράφων , να σκεφτεί μια εναλλακτική , για το song of the week .
Μερικά πράγματα απλώς συμβαίνουν , κι αν πέσεις στη λούμπα να αρχίσεις να τα εξηγείς , θα καταλήξεις ένας συμπαθητικά γραφικός τυπάκος , που περνά τον ελεύθερό του χρόνο , διαβάζοντας μεταφυσικά βιβλία , και ενθουσιάζεται με συγκυρίες διαβολικών συμπτώσεων ...
Το καινούργιο project του Καναδού D.Snaith , ex-Manitoba , νυν Caribou , ακούγεται γαμάτο , κι είναι ακριβώς ό,τι χειαζόμουν σήμερα !
Η κομψή ηλεκτρονική ψυχεδέλεια , έρχεται καμιά φορά από'κει που δεν το περιμένεις και αλλάζει τα πάντα !
"...she can say , she can say ,she can say ....who knows what she's gonna say ! "
Format : Vinyl x 2 Cause : ...a very polite offer....
Το τρίτο των Zeppelin , δεν ήταν ακριβώς το στυλιζαρισμένο blues/metal κράμα ,που όλοι περίμεναν , ως απόλυτη φυσική συνέχεια των τρομακτικά επιτυχημένων δύο πρώτων album . Τραγούδια όπως τα "Immigrant Song"[το οποίο κατέκλεψαν πολύ αργότερα ,οι OASIS , στο "και καλά δικό τους" "Fuckin' in the Bushes" ] και "Gallow's Pole" , ξάφνιασαν αναπάντεχα το φανατικό κοινό του group , δημιουργώντας έτσι μια ευχάριστη σύγχυση , η οποία μεταφράζεται αν μη τί άλλο ,ως μουσική πρόοδος ! Βεβαίως , τα hard-rock/blues , ζουν και βασιλεύουν και στο "ΙΙΙ" [βλέπε "Since I've BeenLoving You" ] , η άπιαστη φωνή του Plant, κυριολεκτικά ζωγραφίζει , πάνω στα αιχμηρά riffs του Page , την στιγμή που κομάτια όπως τα "Tangerine" , "That's All The Way" , "Friends"κ.α , δίνουν τον πιο ακουστικό τόνο , που έχουμε ακούσει ever , σε l.p των Led Zeppelin . Καταπληκτικό και το εξώφυλλο ! Πιο κάτω παίζει , αυτό που έκλεψαν οι OASIS ! Πιο καθαρόαιμο Rock απ'αυτό , μπορεί να αναζητήσει κανείς , μόνο σε albums των WHO !
M'αρέσει η Marina Diamandis . Το κατάλαβα απ'την πρώτη φορά που άκουσα το "Seventeen" σ'ένα απ'τα εξαιρετικά cd , του "The Word". Μ'αρέσει ο τρόπος που λέει , αυτά που η ίδια γράφει , και πάνω απ'όλα , εκτιμώ ιδιαίτερα το ύφος και το στυλάκι , μιας νεοφερμένης , σε μια παραπαίουσα μουσική βιομηχανία , που εν τέλει , χρειάζεται απεγνωσμένα , κάποια καβλωμένα 25άχρονα , σαν τη Marina , που το μόνο που θέλουν , είναι να κάνουν το κέφι τους . Η ελληνικής καταγωγής singer/songwriter , δεν έχει την εκνευριστική πόζα της Florence , και διαθέτει αυτό που ποτέ δεν πρόκειται να αποκτήσει η Moniκa , επειδή ακριβώς , δεν μεγάλωσε στην Ελλάδα ! Το πρώτο της album , με τίτλο "The FamilyJewels" , είναι κάτι παραπάνω από αξιοπρεπές , και το βασικότερο όλων , είναι ότι διαθέτει ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ ! Όταν η αυτοπεποίθηση και το τσαγανό , συναντούν την ειλικρίνεια και τις αγνές προθέσεις , γλυκαίνουν κάθε πιθανό φαλτσέτο μιας "average life" , το χάπι γίνεται καραμέλα , και το ατσούμπαλο φαντάζει σαν την πιο γλυκιά και τσαχπίνικη χαριτωμενιά ..... Την ώρα που η Ελλάδα , εξακολουθεί με τρομακτική συνέπεια να ΓΑΜΑΕΙ συστηματικά τα παιδιά της , ζω για την στιγμή που η Αngela Merkel , θα βγάλει επιτέλους το τεράστιο strap-on της , και θα κάνει πράξη , τις εντέχνως διατυπωμένες , απειλές της ! Αμήν και πότε ? ! ? ! ! !
