Sorrow No 8 : Lily Allen - It's Not Me .It's You

Περίμενα πολλά περισσότερα , απ'την αθυρόστομη μικρούλα Lily , ειδικά μετά το καταπληκτικό "Αlright Still" όπου , ρομαντισμός , τσαγανό , και μια σπάνια "αβάσταχτη -pop- ελαφρότητα " , μπλέχτηκαν με μαστοριά και προπάντων αυθορμητισμό και ΑΛΗΘΕΙΑ , δημιουργώντας ένα POP διαμαντάκι , που θα μου μείνει αξέχαστο , για πολλούς και διάφορους λόγους , σαν το "Littlest Things" ...[συγκινούμαι κάθε φορά...still ! o μαλάκας !]

Εδώ , μείναμε μόνο με την ελαφρότητα.

Παρ'όλα αυτά , κι επειδή νομίζω , πως η Lily θα κάνει κάποια στιγμή το μεγάλο μπαμ , τα επόμενα χρόνια , [το αξίζει άλλωστε...],κάνω υπομονή , και βγάζω τον σκασμό.

Σώζεται τίποτα από'δω μέσα ?

Τα "Fuck You" και "Τhe Fear" [το τελευταίο , τραβηγμένο απ'τα μαλλιά...]

Failure No 8 : Black Eyed Peas - THE E.N.D (energy never dies)

Οι εποχές του glamour , των προσεγμένων παραγωγών , και των έξυπνα καλοβαλμένων samples , έχουν μάλλον περάσει ανπιστρεπτί...παρέα με τα "Elephunk" και "Monkey Business".
Το "THE END" εκτός του ότι είναι επιεικώς , προχειροδουλειά , ξεπέτα του κερατά , και φτηνή dance παρωδία , προσαρμοσμένο στα νέα ήθη και έθιμα που επιβάλλει η μουσική βιομηχανία , έχει και ένα άλλο μεγάλο μειονέκτημα , κι αυτό είναι η χαρακτηριστική απουσία του χιούμορ και του σαρκασμού , που ήταν πάντα σήμα κατατεθέν , της oriental-hip-hop παρέας απ'το L.A.
Καμία πρωτοτυπία , τίποτα το αξιομνημόνευτο , και συνεπώς , μηδέν εις το πηλίκον.
Πάμε γι'άλλα...

Sorrow No 9: PJ Harvey & John Parish - A Woman Aman Walked By

Kαταπληκτική φωνή .

Καλλιτέχνης , με όλη την σημασία της λέξεως .

Και φυσικά , κανείς δεν είπε , πως η PJ Harvey , είναι υποχρεωμένη εφ'όρου ζωής , να παράγει αριστουργήματα .

Μέτρια album , έχουν υπάρξει κι άλλα στο παρελθόν .

Αυτό εδώ όμως , είναι κατά την γνώμη μου , ό,τι χειρότερο έχει κυκλοφορήσει ποτέ η Polly.

Δυστυχώς .

Βαρύ , ασήκωτο , σχεδόν δυσβάσταχτο να το "υποστεί" κανείς , γιατί περί αυτού πρόκειται .

Σώζεται κάτι από'δω μέσα ?

Ίσως , το "The Crow Knows Where All The Little Children Go".

Failure No 9 : Starsailor - All The Plans

Ποτέ δεν μου άρεσαν , και φυσικά γιατί ν'αλλάξουν τα γούστα μου φέτος , με δεδομένο ότι το group παρέμεινε πιστό στις αρχές του.[αυτό πραγματικά τους το αναγνωρίζω , δίχως το παραμικρό ίχνος ειρωνείας]
Τα ίδια τραγουδάκια ,στο γνώριμο μανιοκαταθλιπτικό μοτίβο, το ίδιο κλαψιάρικο στυλάκι ,με γερές δόσεις μελαγχολίας , και το "All The Plans " πιστεύω ειλικρινά πως θα ευχαριστήσει κάθε fan του συγκροτήματος , και της τρεμάμενης, φωνής του James Walsh.
Τα ίδια Παντελάκη μου , τα ίδια Παντελή μου.
Καλό κουράγιο στους τολμηρούς .
Και να θυμάστε , την διεύθυνση του κοντινότερου εφημερεύοντος φαρμακείου της γειτονιάς σας.
Δεν ξέρεις ποτέ , πόσο χρήσιμα μπορεί να φανούν μερικά Lexotanil.

Sorrow No 10 : Marilyn Manson - The High End Of Low

H παρακμή , έχει δείξει τα σημάδια της , χρόνια τώρα...

Το "The High End Of Low " , μπορεί να μην είναι από 'κείνα τα album που " δεν ακούγονται με τίποτα" , αλλά σου δημιουργεί αυτό το απαίσιο συναίσθημα , συγκαταβατικής λύπης , ή συμβιβασμένης ήττας , με κάτι που πριν μερικά χρόνια , σ'έκανε να ξελαρυγγιάζεσαι , να ιδρώνεις , να χοροπηδάς πάνω κάτω σαν να έχεις καταπιεί τα μισά "κουμπιά" της οδού Αθηνάς , και να κάνεις το δωμάτιό σου "καλοκαιρινό".

Πάνε αυτά.

Σώζεται κάτι από 'δω μέσα ?

Τα "Into The Fire" και "Αrma-Goddamn-Motherfuckin-Geddon" ίσως να θυμήσουν στους έχοντες , πάνω απ'όλα καλή θέληση , κάτι απ'τα παλιά....

Failure No 10 : Kasabian - West Ryder Pauper Lunatic Asylum

Oι συντάκτες του δημοφιλέστερου μουσικού περιοδικού του Μ.Νησιού , [Q] το ανακύρηξαν καλύτερο album της χρονιάς.

Προσωπικά , το βρήκα κάτι παραπάνω από κουραστικό , φλύαρο , ανούσιο και βαρετό , σε σημείο να σκέφτεσαι σοβαρά , για το κατά πόσο , μπορείς να αντέξεις μια δεύτερη ακρόαση.

Αν αυτό , θεωρείται "ψαγμένος" μουσικός πειραματισμός , τότε , λυπάμαι , αλλά προτιμώ χίλιες φορές , τα "πεζά" , "άψαχτα" τραγουδάκια , με κουπλέ , ρεφρέν , κτλ.

Οι KASABIAN πάντως , είναι σίγουρο , ότι δεν μου κάνουν.

Για καμία ώρα της ημέρας.

Και φυσικά , ούτε και της νύχτας.

Καληνύχτα....

The Best Soundtrack of The Decade 2000-2009

Ξεκινάμε την μουσική ανασκόπηση της δεκαετίας 2000-2009.

Μπορεί το καταπληκτικό "High Fidelity" να έκανε πολλούς από'μας , να δούμε τους εαυτούς μας , στο πρόσωπο του John Cusack , αλλά αυτό δεν σημαίνει πως η συγκεκριμένη ταινία , και πολύ περισσότερο το soundtrack που μας ενδιαφέρει στην προκειμένη , μπορεί να συγκριθεί στο ελάχιστο , με το έπος του 24Hour Party People.

Kαι ως ποδοσφαιρικά , φίλα προσκείμενος στην Liverpool , την αιώνια αντίπαλο της Manchester United , θα πρέπει να παραδεχτώ , πως η συγκίνηση και το δέος που νιώθει κανείς , παρακολουθώντας την ταινία [ξανά...και ξανά...] και ακούγοντας όλους αυτούς τους τεράστιους καλλιτέχνες , που έδωσαν ψυχή , σάρκα και οστά , στα περίφημα "Madchester years" , είναι κάτι το ανεπανάληπτο.

Η Factory records , o Tony Wilson , το ιστορικό "The Hacienda" , υπό τους ήχους των New Order , Happy Mondays , Joy Division , Buzzcocks , 808 State , Marshall Jefferson κ.α

Eκεί που η acid jazz συναντά το rave , κι ένα φτηνό πιάνο , που έχει χρόνια να κουρδιστεί , γίνεται ο πιο ταιριαστός σύντροφος της house , την στιγμή που ο drumer των Joy Division , συνοδεύει την υπόλοιπη μπάντα , απ'την μοναξιά και την παγωμάρα μιας ταράτσας .

Το συγκεκριμένο soundtrack κατά την ταπεινή μου γνώμη , συγκαταλλέγεται ανάμεσα στα καλύτερα , όλων των εποχών , και σίγουρα θα κατείχε περίοπτη θέση , μεταξύ των 20 καλύτερων O.ST των τελευταίων 30 ετών.

Εδώ βρίσκονται οι πραγματικοί pioneers , ενός μοναδικού μουσικού κινήματος , στα χρονικά της παγκόσμιας Popular Music .

Αυτός είναι ο ήχος , για τον οποίο , όντως δικαιούνται να υπερηφανεύονται στο Manchester , μέχρι την συντέλεια του κόσμου . [αντε ...και οι Smiths..]

Και μετά ήρθε αυτή η καταραμένη ματαιοδοξία των Stone Roses , να τα διαλύσει όλα !

Ηallelujah ! Hallelujah !