Failure No 8 : Black Eyed Peas - THE E.N.D (energy never dies)

Οι εποχές του glamour , των προσεγμένων παραγωγών , και των έξυπνα καλοβαλμένων samples , έχουν μάλλον περάσει ανπιστρεπτί...παρέα με τα "Elephunk" και "Monkey Business".
Το "THE END" εκτός του ότι είναι επιεικώς , προχειροδουλειά , ξεπέτα του κερατά , και φτηνή dance παρωδία , προσαρμοσμένο στα νέα ήθη και έθιμα που επιβάλλει η μουσική βιομηχανία , έχει και ένα άλλο μεγάλο μειονέκτημα , κι αυτό είναι η χαρακτηριστική απουσία του χιούμορ και του σαρκασμού , που ήταν πάντα σήμα κατατεθέν , της oriental-hip-hop παρέας απ'το L.A.
Καμία πρωτοτυπία , τίποτα το αξιομνημόνευτο , και συνεπώς , μηδέν εις το πηλίκον.
Πάμε γι'άλλα...

Sorrow No 9: PJ Harvey & John Parish - A Woman Aman Walked By

Kαταπληκτική φωνή .

Καλλιτέχνης , με όλη την σημασία της λέξεως .

Και φυσικά , κανείς δεν είπε , πως η PJ Harvey , είναι υποχρεωμένη εφ'όρου ζωής , να παράγει αριστουργήματα .

Μέτρια album , έχουν υπάρξει κι άλλα στο παρελθόν .

Αυτό εδώ όμως , είναι κατά την γνώμη μου , ό,τι χειρότερο έχει κυκλοφορήσει ποτέ η Polly.

Δυστυχώς .

Βαρύ , ασήκωτο , σχεδόν δυσβάσταχτο να το "υποστεί" κανείς , γιατί περί αυτού πρόκειται .

Σώζεται κάτι από'δω μέσα ?

Ίσως , το "The Crow Knows Where All The Little Children Go".

Failure No 9 : Starsailor - All The Plans

Ποτέ δεν μου άρεσαν , και φυσικά γιατί ν'αλλάξουν τα γούστα μου φέτος , με δεδομένο ότι το group παρέμεινε πιστό στις αρχές του.[αυτό πραγματικά τους το αναγνωρίζω , δίχως το παραμικρό ίχνος ειρωνείας]
Τα ίδια τραγουδάκια ,στο γνώριμο μανιοκαταθλιπτικό μοτίβο, το ίδιο κλαψιάρικο στυλάκι ,με γερές δόσεις μελαγχολίας , και το "All The Plans " πιστεύω ειλικρινά πως θα ευχαριστήσει κάθε fan του συγκροτήματος , και της τρεμάμενης, φωνής του James Walsh.
Τα ίδια Παντελάκη μου , τα ίδια Παντελή μου.
Καλό κουράγιο στους τολμηρούς .
Και να θυμάστε , την διεύθυνση του κοντινότερου εφημερεύοντος φαρμακείου της γειτονιάς σας.
Δεν ξέρεις ποτέ , πόσο χρήσιμα μπορεί να φανούν μερικά Lexotanil.

Sorrow No 10 : Marilyn Manson - The High End Of Low

H παρακμή , έχει δείξει τα σημάδια της , χρόνια τώρα...

Το "The High End Of Low " , μπορεί να μην είναι από 'κείνα τα album που " δεν ακούγονται με τίποτα" , αλλά σου δημιουργεί αυτό το απαίσιο συναίσθημα , συγκαταβατικής λύπης , ή συμβιβασμένης ήττας , με κάτι που πριν μερικά χρόνια , σ'έκανε να ξελαρυγγιάζεσαι , να ιδρώνεις , να χοροπηδάς πάνω κάτω σαν να έχεις καταπιεί τα μισά "κουμπιά" της οδού Αθηνάς , και να κάνεις το δωμάτιό σου "καλοκαιρινό".

Πάνε αυτά.

Σώζεται κάτι από 'δω μέσα ?

Τα "Into The Fire" και "Αrma-Goddamn-Motherfuckin-Geddon" ίσως να θυμήσουν στους έχοντες , πάνω απ'όλα καλή θέληση , κάτι απ'τα παλιά....

Failure No 10 : Kasabian - West Ryder Pauper Lunatic Asylum

Oι συντάκτες του δημοφιλέστερου μουσικού περιοδικού του Μ.Νησιού , [Q] το ανακύρηξαν καλύτερο album της χρονιάς.

Προσωπικά , το βρήκα κάτι παραπάνω από κουραστικό , φλύαρο , ανούσιο και βαρετό , σε σημείο να σκέφτεσαι σοβαρά , για το κατά πόσο , μπορείς να αντέξεις μια δεύτερη ακρόαση.

Αν αυτό , θεωρείται "ψαγμένος" μουσικός πειραματισμός , τότε , λυπάμαι , αλλά προτιμώ χίλιες φορές , τα "πεζά" , "άψαχτα" τραγουδάκια , με κουπλέ , ρεφρέν , κτλ.

Οι KASABIAN πάντως , είναι σίγουρο , ότι δεν μου κάνουν.

Για καμία ώρα της ημέρας.

Και φυσικά , ούτε και της νύχτας.

Καληνύχτα....

The Best Soundtrack of The Decade 2000-2009

Ξεκινάμε την μουσική ανασκόπηση της δεκαετίας 2000-2009.

Μπορεί το καταπληκτικό "High Fidelity" να έκανε πολλούς από'μας , να δούμε τους εαυτούς μας , στο πρόσωπο του John Cusack , αλλά αυτό δεν σημαίνει πως η συγκεκριμένη ταινία , και πολύ περισσότερο το soundtrack που μας ενδιαφέρει στην προκειμένη , μπορεί να συγκριθεί στο ελάχιστο , με το έπος του 24Hour Party People.

Kαι ως ποδοσφαιρικά , φίλα προσκείμενος στην Liverpool , την αιώνια αντίπαλο της Manchester United , θα πρέπει να παραδεχτώ , πως η συγκίνηση και το δέος που νιώθει κανείς , παρακολουθώντας την ταινία [ξανά...και ξανά...] και ακούγοντας όλους αυτούς τους τεράστιους καλλιτέχνες , που έδωσαν ψυχή , σάρκα και οστά , στα περίφημα "Madchester years" , είναι κάτι το ανεπανάληπτο.

Η Factory records , o Tony Wilson , το ιστορικό "The Hacienda" , υπό τους ήχους των New Order , Happy Mondays , Joy Division , Buzzcocks , 808 State , Marshall Jefferson κ.α

Eκεί που η acid jazz συναντά το rave , κι ένα φτηνό πιάνο , που έχει χρόνια να κουρδιστεί , γίνεται ο πιο ταιριαστός σύντροφος της house , την στιγμή που ο drumer των Joy Division , συνοδεύει την υπόλοιπη μπάντα , απ'την μοναξιά και την παγωμάρα μιας ταράτσας .

Το συγκεκριμένο soundtrack κατά την ταπεινή μου γνώμη , συγκαταλλέγεται ανάμεσα στα καλύτερα , όλων των εποχών , και σίγουρα θα κατείχε περίοπτη θέση , μεταξύ των 20 καλύτερων O.ST των τελευταίων 30 ετών.

Εδώ βρίσκονται οι πραγματικοί pioneers , ενός μοναδικού μουσικού κινήματος , στα χρονικά της παγκόσμιας Popular Music .

Αυτός είναι ο ήχος , για τον οποίο , όντως δικαιούνται να υπερηφανεύονται στο Manchester , μέχρι την συντέλεια του κόσμου . [αντε ...και οι Smiths..]

Και μετά ήρθε αυτή η καταραμένη ματαιοδοξία των Stone Roses , να τα διαλύσει όλα !

Ηallelujah ! Hallelujah !

A Taste of Things to Come..

To 'o9 , και μαζί μ'αυτό άλλη μια δεκαετία [!!] ....simply..bites the dust !

Όλα , κάποτε τελειώνουν .

Έτσι δεν είναι ?

Ή σχεδόν ...όλα....

Δέκα χρόνια είναι πολλά ....

Πάρα πολλά .

Όσα περίπου και τα 8 1/2.

Αλήθεια , έχει καταλάβει κανείς τί πραγματικά εννοούσε ο Fellini ?

Mάλλον ακριβώς το ίδιο , μ'αυτό που εννοούσε κι ο τρομακτικά cool ,Nino Rota μέσα απ'τις ορχηστρικές του αλχημείες .[ή οι 808 State...]

Το μουσικό countdown της χρονιάς , και παράλληλα της πρώτης δεκαετίας των '00s , θα ξεκινήσει επίσημα , με τις ευλογίες του MASTER Gone4 Sure , [aka Μaster Mei ] , την πρώτη Δεκεμβρίου , και θα ολοκληρωθεί στις 20.

Μέχρι τότε , θα ήθελα να ξεκαθαρίσω κάποια πράγματα , για όσους έχουν την ατυχία να παρακολουθούν το άθλιο αυτό blog:

1.Η λίστα με τα 20 καλύτερα albums της δεκαετίας 2000-2009 , έγινε με καθαρά βιωματικά κριτήρια , προσπαθώντας , όσο αυτό είναι δυνατόν , να παραμείνω ανεπηρέαστος από λίστες έγκυρων μουσικών περιοδικών , και γραφιάδων. Εξάλλου that's not the point....όσον αφορά τη μουσική , και το'χω ξαναγράψει . Δεν μ'ενδιαφέρει καθόλου , αν το UNCUT ανακύρηξε καλύτερο album της δεκαετίας το "White Blood Cells" των White Stripes.

Εμένα δεν μου λέει τίποτα.

Δεν έχω καμία εικόνα της δεκαετίας που έζησα , συνδεδεμένη με τον συγκεκριμένο δίσκο , δεν νιώθω καμία ανατριχίλλα στο άκουσμα του "Hotel Yorba" , και κάπου εκεί τελειώνουν όλα.

2.Πριν ξεκινήσει η επίσημη αντίστροφη μέτρηση με τα καλύτερα , θα παρουσιαστούν και 20 ακόμα , albums του 2009 ,

10 Failures και 10 Sorrows.

Δηλαδή , 10 αποτυχίες[που δεν μ'ενόχλησαν και ιδιαίτερα που ήταν αποτυχίες...] και 10 "πίκρες" - απογοητεύσεις ή όπως αλλιώς θέλετε να το πείτε , της χρονιάς που πέρασε .[γι'αυτά λυπήθηκα ....πραγματικά]

Μisfits , δηλαδή ,albums που δεν χώρεσαν στην λίστα με τα καλύτερα , για φέτος , δεν μπορώ να πω ότι υπήρξαν , και πραγματικά λυπάμαι γι'αυτό , γιατί δείχνει για άλλη μια φορά , πόσο φτηνότεροι , και φτωχότεροι μουσικά , γινόμαστε , κάθε χρονιά που περνάει.

Δεν μπορώ να πω δηλαδή , ότι με προβλημάτισε ιδιαίτερα , που άφησα την Regina Spector , τους Gossip , τους Decemberists ,τον Dylan ή τους κατά άλλα συμπαθέστατους Passion Pit , έξω απ'τα 20 καλύτερα.Μακάρι να συνέβαινε το αντίθετο. Ούτε λόγος γι'αυτό...

3.Θα παρουσιαστεί επίσης , και το καλύτερο soundtrack της δεκαετίας . [αυτό πιστεύω μπαίνει άνετα και μέσα στα 20 καλύτερα soundtracks της τριακονταετίας !]

Αυτά τα ολίγα .

Εντελώς διευκρινιστικά,και για να αποφεύγονται τυχόν παρεξηγήσεις , ανάμεσα σε music junkies...

Και να θυμάστε ότι η μουσική , είναι πάνω απ'όλα , η υπέρτατη απόλαυση .

Το audio που διαλέγουμε , για να επενδύσουμε τις οπτικές μας παραστάσεις .

Οι λίστες , απλά "σώζουν ζωές".....

Σαν το παρακάτω , "Madchester" instrumental.....